Online ကမၻာနဲ႔ ကင္းကြာခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္က Computer ေရွ႕မွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး Internet က လက္တစ္ကမ္းမွာ အၿမဲရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Online ေပၚက လူေတြနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မ၀င္စားမိဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ အေတာ္ေလး ေခတ္ေနာက္က်က်န္ခဲ့ၿပီ။
ျပင္ပေလာကမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ အေပါင္းအသင္းမ်ားသူ တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာမနာဆိုမနာ စိတ္တူကိုယ္တူ အေဖာ္ေတြရွိတယ္။ အခက္အခဲေပါင္းစံုနဲ႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာေတြ ႀကံဳတုိင္း သူတုိ႔နဲ႔ု ဖြင့္ဟတုိင္ပင္လို႔ရတယ္။ အေတြးအျမင္၊ အသစ္အဆန္းေပါင္းစံုနဲ႔ ေပ်ာ္စရာလည္း ေပ်ာ္စရာမို႔ မွ်ေ၀ခံစားလို႔ရတယ္။ အြန္လုိင္းေပၚအထိ တက္ေျပာဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ အခုေတာ့ ဒီအေနအထားေတြ အားလံုး ေမြးရပ္ေျမမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ။
Blog ေတြကိုလား။ ျမန္မာျပည္မွာတည္းက ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ စြဲစြဲလမ္းလမ္း မရွိပါဘူး။ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြထဲ မပါတဲ့ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရးနဲ႔ စီးပြားေရး အေၾကာင္းေတြေလာက္ပဲ Blog ေတြမွာ ရွာဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဦးဦးဖ်ားဖ်ားသိလုိက္တာေလးရွိရင္ေတာ့ အေပါင္းအသင္းေတြကို အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေဖာက္သည္ခ်တတ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ေရျခားေျမျခားကိုေရာက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ေျပာင္းသြားတယ္။ ေရာက္စဆိုေတာ့ ၀ါသနာမတူ၊ စ႐ုိက္မတူသူေတြနဲ႔ အတူေနရတယ္။ စိတ္၀င္စားတာခ်င္းတူတာေတာင္ ႐ႈေထာင့္ေတြက လြဲေနတတ္တယ္။ ဒီမွာလည္း ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိေပမယ့္ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ တစ္ပတ္တစ္ခါေတြ႔႕ဖုိ႔ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ပဲ။ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔ အထီးက်န္သလို ျဖစ္လာတယ္ ဆိုပါစို႔။
တစ္ရက္ ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ Blog ကို ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Address မွတ္မိတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ Blog ပါ။ သူေပးထားတဲ့ Link ေတြအတုိင္းလုိက္ရင္း Blog ေတြေပၚ ကၽြန္ေတာ္စေရာက္တယ္။ Blogger ေတြ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကမၻာေပၚက ေနရာအႏွံ႔မွာ ကိုယ့္လိုပဲ အခက္အခဲေပါင္းစံုနဲ႔ ႐ုန္းကန္ေနရတဲ့သူေတြ အေတာ္မ်ားမွန္း သိလာတယ္။ သူတို႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို ခံစားခြင့္ရတယ္။ သူတို႔ရဲ႕အေတြးအျမင္ေတြကို တေစ့တေစာင္း ၾကည့္ခြင့္ရတယ္။ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေလးေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားသိရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ျမန္မာျပည္ထဲ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြလည္း အလြယ္တကူ ဆက္သြယ္မိေနသလိုပဲ။
ကုိယ္ပိုင္ Blog နဲ႔ ကုိယ္တုိင္ေရးၿပီး Post လုပ္္ဖုိ႔ကေတာ့ အေတာ္ႀကိဳးစားရဦးမယ္။ ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လံုးဆိုတဲ့ စကားရွိတယ္။ ကုိယ့္အေတြးအျမင္၊ တသီးပုဂၢလဆန္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အၿမဲတမ္းလိုလို လက္တြန္႔ေနတတ္တယ္။ ညဖက္ေရးတာ မနက္ ျပန္ဖတ္ၾကည့္တိုင္း အေတာ္ စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ လိုရင္းကို မေရာက္သလိုပဲ။ အႏုပညာ သိပ္ဆန္ခ်င္လြန္းတာလား။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။
တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အေတြးအျမင္၊ ကိုယ့္ခံစားခ်က္၊ ကိုယ့္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အနာဂတ္ေတြအားလံုးက စာနဲ႔ေရးၿပီး မွတ္တမ္းတင္ၾကည့္မွ ေထာင့္ေစ့လာတတ္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေရးပါမ်ားရင္ အေလ့အက်င့္ရမယ္။ အေ၀ဖန္ခံရမွ တုိးတက္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရးျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေရးၾကည့္တာေပါ့။