Anton Chekhov၀သူႏွင့္ ပိန္သူ
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ - တေယာက္က လူ၀ႀကီး၊ ေနာက္တေယာက္က လူပိန္ေလး - နီကိုလက္ဗ္စကီး ဘူတာတြင္ ဆံုၾကသည္။ လူ၀ႀကီးက ဘူတာ႐ံုတြင္း၌ပင္ ေန႔လည္စာကို သံုးေဆာင္ၿပီးစ ရွိေသးသည္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက အဆီတ၀င္း၀င္း၊ ခ်ယ္ရီေရာင္ေတာက္ေနသည္။ သူ႔ထံမွ အေကာင္းစားအရက္ႏွင့္ ျပင္သစ္ေရေမႊးနံ႔ သင္းပ်ံ႕သည္။ လူပိန္ေလးက ရထားေပၚမွ အဆင္း . . . ၊ အ၀တ္ေသတၱာ၊ လက္ဆြဲအိတ္ႏွင့္ ကဒ္ထူပံုးမ်ားကုိ မႏုိင္မကန္သယ္လာသည္။ သူ႔ထံမွ ၀က္ေပါင္ေျခာက္ႏွင့္ ေကာ္ဖီၾကမ္းနံ႔တို႔ လိႈင္လိႈင္ရသည္။ ေမးေစ့ခၽြန္ခၽြန္ ပိန္ပိန္ပါးပါး မိန္းမတေယာက္ႏွင့္ မ်က္လံုးတဖက္ အညိဳအမဲစြဲေနေသာ ကလန္ကလား ေက်ာင္းသားေလး တေယာက္တုိ႔က ေနာက္မွလိုက္လာသည္။
“ေဟ့။ ေပၚဖရီ။” လူ၀ႀကီးက လူပိန္ေလးကို အေတြ႔ . . . ၊ လွမ္းေခၚသည္။ “ေဟ့ေကာင္။ သူငယ္ခ်င္း။ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ မေတြ႔တာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာၿပီလဲ။”
“သူေတာ္ေကာင္း မစလို႔ . . . ။” လူပိန္ေလးကလည္း တအံ့တၾသ လွမ္းေအာ္သည္။ “မီရွာ။ ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း။ မင္း ဘယ္က ဆင္းလာတာလဲ။”
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္တုိ႔ သံုးႀကိမ္သံုးခါ ေပြ႔ဖက္နမ္း႐ံႈသည္။ မ်က္လံုးအိမ္၌ မ်က္ရည္တို႔လည္လွ်က္ တဦးကိုတဦး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ စုိက္ၾကည့္သည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးလံုး ကိုယ္စီကုိယ္ငွ အံ့ၾသ၀မ္းသာမႈမ်ားႏွင့္ အခုိက္အတန္႔ မွင္သက္သြားသည္။
“ေမာင္ရင္ေလး။” လူပိန္ေလးက စကားစသည္။ “မထင္ဘူးကြာ။ အံ့ၾသစရာပဲ။ ငါ့ကိုလည္း ၾကည့္စမ္းပါဦး။ ဘယ္ေလာက္ခန္႔ညားလဲ။ ေတြ႔တယ္ေနာ္။ ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ငယ္ဂုဏ္မေပ်ာက္ေသးဘူးကြ။ မင္းေရာ ဘယ္လိုလဲ။ အဆင္ေျပရဲ႕လား။ မိန္းမေရာ ရၿပီလား။ ငါကေတာ့ ေတြ႔တဲ့အတိုင္းပဲေဟ့။ မိန္းမရေနၿပီ။ . . . ။ ဒါက ငါ့မိန္းမ လြစ္။ ဗန္ဆင္ဘတ္ မ်ဳိး႐ိုးေပါ့။ . . . ။ ဂ်ာမန္ေသြး စပ္တယ္ေနာ္။ . . . ။ ဒါက ငါ့သား နာဖညႇာ။ သံုးတန္းေရာက္ၿပီကြ။ သားေရ။ ဒါ ေဖ့ေဖ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း။ သားတုိ႔အ႐ြယ္တုန္းက ေက်ာင္းအတူသြားခဲ့တာေပါ့။”
သားျဖစ္သူက အနည္းငယ္ ေခါင္း႐ႈပ္သြားဟန္ျဖင့္ ဦးထုတ္ကုိခၽြတ္သည္။
“ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းသြားေဖာ္ေပါ့။” လူပိန္ေလးက စကားဆက္ျပန္သည္။ “မင္းကို ငါတုိ႔ေပးထားတဲ့ နာမည္ေျပာင္ မွတ္မိေသးလား။ ဟယ္႐ိုစထေရးတပ္စ္တဲ့။ စီးကရက္ခိုးေသာက္ရင္း ဖတ္စာအုပ္ကို ထိုးမိၿပီး မီးေပါက္သြားလို႔ေလကြာ။ ငါနာမည္ကေတာ့ ယူဖေရးတီးစ္တဲ့။ ဟဲဟဲ။ ငါက အေျပာအေဟာေကာင္းတာကိုးကြ။ . . . ။ အခုလည္း အရင္အတုိင္းပါပဲ။ . . . ။ သားေရ။ အဲဒီလို မရွက္ရဘူးေလကြာ။ ဦးဦးနားကို သြား။ ဒါက ငါ့မိန္းမ။ ဗန္ဆင္ဘတ္ မ်ဳိး႐ုိးေပါ့။ ဂ်ာမန္ေသြးစပ္သကြ။ . . . ။”
သားျဖစ္သူက အနည္းငယ္ ေခါင္း႐ႈပ္သြားဟန္ျဖင့္ အေဖျဖစ္သူကို ကြယ္၍ပုန္းသည္။
“၀မ္းသာတယ္ကြာ။ တျခားေရာ ဘာေတြထူးေသးလဲ။” လူ၀ႀကီးက လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲေမးသည္။ “အစိုးရ၀န္ထမ္းပဲလား။ ဘယ္အဆင့္ေတြ ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။”
“ဒီလုိေပါ့ ေမာင္ရင္ေလးရာ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္လံုးလံုး အေကာက္ခြန္ရာျဖတ္ေပါ့။ စတန္နီဆလက္ တံဆိပ္ေလးေတာ့ ရလုိက္သကြ။ လခမေကာင္းဘူးကြာ။ ဒါေပမဲ့ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ငါ့မိန္းမက ဂီတသင္တန္းေပးတယ္။ ငါကလည္း သစ္သား စီးကရက္ဘူးေတြ လုပ္ေရာင္းၿပီး တဖက္တလမ္းက ေငြရွာတယ္။ အေကာင္းစား စီးကရက္ထည့္တဲ့ ဘူးေတြေနာ္။ တဘူးေရာင္းရင္ တ႐ူဘယ္လ္ရတယ္။ ဆယ္ဘူးအထက္ ယူရင္ေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ေလွ်ာ့ေပးရတာေပါ့။ အဆင္ေျပပါတယ္။ မင္းသိတဲ့အတုိင္းပဲ ငါ့အလုပ္က စာေရးေလကြာ။ ဒါေပမဲ့ အခု အရင္ဌာနမွာပဲ ႐ုံးအုပ္ရာထူးတုိးၿပီး ဒီကို ေျပာင္းရတယ္။ ဒီမွာပဲ ေနရေတာ့မယ္။ မင္းေရာ ဘယ္လိုလဲ။ မဟုတ္မွ လြဲေရာ။ အရပ္ဖက္ ေရွ႕ေနေလးေေတာ့ ျဖစ္ေလာက္ၿပီ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္။”
“မဟုတ္ဘူး ေမာင္ရင္ေလး။ အဲဒီ့ထက္ ျမင့္တယ္။” လူ၀ႀကီးက ျပန္ေျပာသည္။ “အစုိးရအတုိင္ပင္ခံ ျဖစ္ေနၿပီကြ။ ၾကယ္ႏွစ္ပြင့္ေပါ့။”
လူပိန္ေလးတကိုယ္လံုး အခုိက္အတန္႔ ေသြးဆုတ္၍ ၾကက္ေသေသသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ ပါးျပင္ေပၚမွ အေၾကာအျခင္ေပါင္းစံုတုိ႔ ေစြ႔ေစြ႔ခုန္လွ်က္ ၿဖီးေနေအာင္ ၿပံဳးေတာ့သည္။ အေရာင္တလက္လက္ထြက္လာေသာ မ်က္လံုးမ်ားေၾကာင့္ မ်က္ႏွာတခုလံုး ၀င္းပသြားသည္။ ခုန္ဆြခုန္ဆြႏွင့္ ဂဏာမၿငိမ္ျဖစ္ေနရာမွ ႐ုိ႕႐ုိ႕က်ဳိးက်ဳိးႏွင့္ တကိုယ္လံုး က်ံဳ၀င္သြားျပန္သည္။ . . . ။ အ၀တ္ေသတၱာ၊ လက္ဆြဲအိပ္ႏွင့္ ကဒ္ထူပံုးမ်ားပါ သူႏွင့္လုိက္၍ က်ံဳ၀င္သြားသေယာင္ ရွိသည္။ မိန္းမျဖစ္သူ၏ ေမးေစ့လည္း ပို၍ ခၽြန္ျမလာသည္။ သားျဖစ္သူက သူ႔ကုိယ္သူ သတိအေနအထားျပင္၍ ယူနီေဖာင္းက်ယ္သီးမ်ားကို တပ္ေတာ့သည္။
“အမတ္မင္းရယ္။ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိး . . . ။ ၀မ္းသာလိုက္တာဗ်ာ။ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီး တေယာက္က အခုလို ရာထူးရာခံေတြနဲ႔ ခမ္းခမ္းနားနား ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုေတာ့။ ဟီးဟီး။”
“မဟုတ္ဘူးေလကြာ။ မဟုတ္ဘူး။” လူ၀ႀကီးက ျပာျပာသလဲ ျပန္ေျပာသည္။ “ဘာျဖစ္လို႔ အသံေတြ ေျပာင္းသြားရတာတုန္း။ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြေလကြာ။ ဒီလို ႐ံုးတြင္းစည္းကမ္းေတြနဲ႔ အ႐ိုအေသေပးစရာ မလိုပါဘူး။”
“ေကာင္းကင္ဘံုက ၾကင္နာပါေစ အမတ္မင္းရယ္။ ငါ ဘာေတြေျပာမိပါလိမ့္။” လူပိန္ေလးက သူ႔ကိုယ္သူ တီးတုိးေရ႐ႊတ္ရင္း ပို၍ ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္လာသည္။ “အမတ္မင္းလို လူမ်ဳိးက ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးေပၚ အခုလို ဂ႐ုတစုိက္ရွိလို႔ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ . . . ။ အမတ္မင္း ခင္ဗ်။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္မ်ဳိးရဲ႕သား နာဖညႇာ. . . ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္မ်ဳိးရဲ႕မိန္းမ လြစ္။ ဂ်ာမန္ေသြးပါတယ္ဆုိေပမဲ့ မဆုိစေလာက္ပါခင္ဗ်။”
လူ၀ႀကီးက ရွင္းျပဖုိ႔ ႀကိဳးစားေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ လူပိန္ေလး၏ မ်က္ႏွာေပၚမွ အခ်ဳိသကာဆမ္းေသာ၊ ပကာသနဆန္ေသာ၊ ေဖာ္လန္ဖားလြန္းေသာ အမူအရာမ်ားေၾကာင့္ အစိုးရအတုိင္ပင္ခံ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးခမ်ာ စိတ္မသက္မသာျဖစ္လာသည္။ လူပိန္ေလးထံမွ လွည့္ေျပးရန္ အႀကံျဖင့္ ခြဲခြာျခင္းအထိမ္းအမွတ္ လက္ကမ္းေပးသည္။
လူပိန္ေလးက လက္ေခ်ာင္းေလးသံုးေခ်ာင္းကိုသာ ဖမ္းယူဆုပ္ကိုင္ၿပီးေသာ္ တကိုယ္လံုးကိုင္း၍ ဦးၫႊတ္သည္။ ရင္မွ လွ်ံထြက္လာေသာ သူ႔ရယ္ဟန္က တ႐ုတ္သံ၀ဲ၏။ “ၿငီးၿငီးၿငီး။” မိန္းမျဖစ္သူကလည္း အၿပံဳးပန္းတုိ႔ ေ၀ဆာသည္။ သားျဖစ္သူက ေျခအစံုကိုၫႊတ္၍ ဦးထုတ္ခၽြတ္သည္။ သူတုိ႔သံုးေယာက္လံုး စိတ္တူကုိယ္တူ ပီတိေဇာအဟုန္တုိ႔ လႊမ္းၿခံဳလွ်က္ . . . ။
(႐ုရွား၀တၱဳတုိဆရာႀကီး Anton Chekhov ရဲ႕ Fat And Thin ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။)
