Wednesday, February 25, 2009

မွတ္မိသေလာက္ ဟာသမ်ား

(Groovie Goolie) Flickr.com

တေလာက ဂိုေဒါင္ရွင္းရင္းနဲ႔ ကားတာယာ အေဟာင္းႏွစ္လံုးထြက္လာတယ္။ တာယာေတြက ခပ္လတ္လတ္ရယ္။ သံုးမယ္ဆုိ သံုးလို႔ရေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ အသံုးတည့္မယ့္သူရွိရင္ ယူသြားလို႔ရေအာင္ “အမိႈက္”လို႔ ေရးၿပီး ၿခံေပါက္၀အျပင္ဘက္မွာ ခ်ထားလုိက္တယ္။

တစ္လသာ ေက်ာ္သြားတယ္။ ယူမယ့္သူ မရွိဘူး။ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ တာယာႏွစ္လံုးေပၚ “ေရာင္းမည္။ တစ္လံုး ၂၀၀ က်ပ္”လို႔ ျပင္ေရးၿပီး ျပန္ခ်ထားလုိက္တယ္။

ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ တာယာေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ခုိးခံလုိက္ရတာဗ်။


(Ye Tun) Flickr.com

တစ္ခါက ေက်ာင္းေနဖက္ အင္ဂ်င္နီယာ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ျပန္ဆံုတုန္း ကားတစ္စင္းငွားၿပီး ခရီးထြက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးတာလည္း ၾကာၿပီဆုိေတာ့ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ေနရာရတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးေတြျဖစ္ေနပါၿပီ။ တစ္ေယာက္က Mechanical အင္ဂ်င္နီယာ၊ တစ္ေယာက္က Electronic အင္ဂ်င္နီယာ၊ တစ္ေယာက္က Chemical အင္ဂ်င္နီယာ၊ အဲ ... ၊ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ့ IT အင္ဂ်င္နီယာေပါ့ဗ်ာ။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆုိင္းမဆင့္ဗုံမဆင့္ လမ္းခုလတ္မွာ ကားပ်က္သြားတယ္။ ပထမဆံုး Mechanical အင္ဂ်င္နီယာက “အဲဒါေၾကာင့္ ခရီးမထြက္ခင္တုန္းက အင္ဂ်င္ကို အေသအခ်ာစစ္ပါလို႔ ေျပာသားပဲ။ ကားက အသစ္ေပမယ့္ အင္ဂ်င္သံက မမွန္ဘူး။ တစ္ခုခုမွားေနတယ္လို႔ ထင္သား။ (ကြိကြဘာညာ၊ ဘာညာကြိကြ)”လို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေျပာတယ္။

Electronic အင္ဂ်င္နီယာကေတာ့ သူပိုင္တဲ့အပိုင္းကေန ေတြးၿပီးေျပာတယ္။ “အဲဒါ ဆီမလုိက္တာကြ။ E.F.I က ျဖစ္တာေနလိမ့္မယ္။ အထဲမွာ တစ္ခုခုေၾကာင္ေနၿပီ။ (ကြိကြဘာညာ၊ ဘာညာကြိကြ)”ဆုိပဲ။

Chemical အင္ဂ်င္နီယာကလည္း အားက်မခံေပါ့။ “ဆီေတြကလည္း အဆင့္မွ မမွီပဲ။ ဒီၾကားထဲ ဟုိေရာဒီေရာနဲ႔။ ၾကာေတာ့ E.F.I လည္း ဘယ္ခံႏုိင္မလဲ။ သက္တမ္္းတုိၿပီေပါ့။ (ကြိကြဘာညာ၊ ဘာညာကြိကြ)”လုိ႔ ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြးပါတယ္။

အဲ ... ၊ ေနရာတကာ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာနဲ႔ ဆရာ၀င္လုပ္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဇာတ္လုိက္ႀကီး IT အင္ဂ်င္နီယာ၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနၿပီ။ “ေဟ့ေကာင္။ ဘာဆက္လုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ေျပာဦးေလကြာ”လို႔ အားလံုးက ၀ုိင္းေမးရတဲ့ အထိပဲ။

ခက္ကုန္ၿပီ။ အုိင္တီသမား ေလ့လာစရာက မ်ားသားပဲ။ ကားအေၾကာင္းေမးလို႔ကေတာ့ နားကန္းတစ္လံုးမွ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေခပါဘူး။ “အုိေက။ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း မသိရင္ Restart လုပ္မယ္။ ကားထဲကလူေတြအားလံုး အျပင္ထြက္။ မွန္တင္တံခါးပိတ္။ ဒီနား နီးနီးနားနား ဘာဆုိင္ရွိလဲ မသိဘူး။ လက္ဖက္ရည္ သြားေသာက္ရေအာင္။ ၿပီးမွျပန္္လာၿပီး တစ္ေခါက္စမ္းၾကည့္မယ္။ မရရင္ Service Provider ကို ဖုန္းဆက္။ အဲ ... ႏႈတ္က်ဳိးသြားလို႔၊ Workshop ကို လွမ္းေခၚၿပီး ၾကည့္ခုိင္းတာေပါ့”ဆိုလားပဲ။ ေကာင္းေရာ။ ဘာတတ္ႏုိင္ေသးလဲ။

အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္ - (ကြိကြဘာညာ၊ ဘာညာကြိကြ) = လူသာမန္တုိ႔ နားလည္ျခင္းငွာ မစြမ္းသာေသာ ပညာရပ္ဆုိင္ရာစကားမ်ား


(Social Is Better) Flickr.com

႐ံုးမွာ Accountant တစ္ေယာက္အျမန္လိုေနတယ္။ ခက္တာ လာေလွ်ာက္တဲ့သူေတြက အေယာက္တစ္ေထာင္နီးပါးပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ “ေဘာဇိ”လည္း စားပြဲေပၚက Resume အပံုႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္သြားတယ္။

ခဏၾကာေတာ့ Resume ပံုႀကီးထဲက ေတြ႕ကရာေအာက္ဆံုး (၅၀)ကို ေ႐ြးထုတ္ၿပီး က်န္တာေတြကို “မဖတ္ေတာ့ဘူးကြာ။ သြားသာ လႊင့္ပစ္လုိက္ပါ”တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႐ုတ္တရက္ေၾကာင္သြားတယ္။ “ဆရာရယ္။ ဒီအပံုထဲ အေတာ္ဆံုးသူေတြပါေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”လို႔ ျပန္ေမးမိတယ္။

သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး “သြားပစ္မွာသာ ပစ္္စမ္းပါကြာ။ မင္းဘာနားလည္လို႔လဲ။ ဒီလုိအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ငါတုိ႔နား ကံေကာင္းတဲ့သူေတြပဲရွိေနဖုိ႔ လိုတယ္ကြ”တဲ့။ မွတ္သားေလာက္ပါဘိ “ေဘာဇိ”ရယ္။


(NYC Blues) Flickr.com

ကိုခ်က္ႀကီးက မန္ယူပရိတ္သတ္ပါ။ သူမွာ အျမတ္တႏုိးေစ်းႀကီးေပး၀ယ္ထားတဲ့ မန္ယူ၀တ္စံုတစ္ထည္ရွိတယ္။ မန္ယူအသင္းအတြက္ ေသေရးရွင္ေရးတမွ် အေရးႀကီးတဲ့ ပြဲမ်ဳိးမွ ဒီ၀တ္စံုကို၀တ္ၿပီးအားေပးတယ္။

ဒါေပမယ့္ အခု ဒီ မန္ယူ၀တ္စံုကို ေလွ်ာ္ရေတာ့မယ္။ ဘယ္သူ႔မွလည္း စိတ္မခ်ဘူး။ ဥစၥာေခ်ာက္ၿပီး ကိုယ္တုိင္ေလွ်ာ္ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။ ခက္တာ အိမ္မွာအ၀တ္က ေလွ်ာ္ေနက်မဟုတ္ေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္နဲ႔ အကၽြမ္းတ၀င္မရွိဘူး။ ဒီေတာ့ မိန္းမကိုပဲ အားကိုးရတယ္။ “မိန္းမေရ။ ဒီမွာ ခလုတ္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲဟ။ ဘယ္က စႏွိပ္ရမလဲ။ လုပ္ပါဦး”တဲ့။

“ရွင္ေလွ်ာ္မယ့္ အ၀တ္ေတြေပၚမူတည္တယ္။ ရွင္က ဘာေလွ်ာ္မွာမို႔လဲ”လို႔ မိန္းမလုပ္သူက ျပန္ေမးတယ္။ သူ႔မိန္းမဆိုလိုတာက Cotton လား။ Wool လား။ Jean လား စသျဖင့္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုခ်က္ႀကီးတုိ႔က မန္ယူမွ Man-U ပဲ။ “မင္းကလည္း သိရဲ႕သားနဲ႔ကြာ။ ငါေလွ်ာ္မွေတာ့မန္ယူအကၤ် ီ ေပါ့ကြ”လို႔ ျပန္ေျဖတယ္ ဆုိသတတ္။

(Internet ေပၚကလား၊ RD ထဲကလား မသိ။ မွတ္မိတဲ့ ဟာသေလးေတြကို ျပန္ေရးထားတာပါ။)

Monday, February 23, 2009

အလွမက္တဲ့ “စ”လံုးေတြ

flickr.com

အလုပ္ေတြကလည္း ျပဳတ္လိုက္ၾကတာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္။ တုိင္းျပည္စီးပြါးေရးကလည္း အဆုိး၀ါးဆံုး အေျခအေနကုိ ေရာက္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ “စ”လံုး (၁၀)ေယာက္မွာ (၇)ေယာက္က အလွကုန္ပစၥည္းေတြ ၀ယ္သံုးလို႔ ေကာင္းတုန္း၊ အလွျပင္ဆုိင္ေတြမွာ ၀င္ျဖဳန္းလို႔ ေကာင္းတုန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ပိုင္တစ္ႏုိင္ လုပ္ငန္းငယ္ေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စစ္တမ္းတစ္ခုကေန သိရတာပါ။

BeautyAsia 2009 ကုန္စည္ျပပြဲကို စီစဥ္သူေတြဆီက ရတဲ့ စစ္တမ္းတစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ စစ္တမ္းအရ ေမးခြန္းႏွစ္ခုေမးတုိင္း တစ္ခုမွာ “စ”လံုးေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လွေအာင္ျပင္ဖို႔ အနည္းဆံုး တစ္လကို ေဒၚလာ(၅၀)ေလာက္ သံုးမယ္လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။ တတိယအုပ္စုကေတာ့ အသံုးအစြဲေလွ်ာ့ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနသူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ အလွအပနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ေလွ်ာ့လို႔မျဖစ္ေသးဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။

“ကၽြန္မတုိ႔ စင္ကာပူႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ အလွအပက ဒီေလာက္အေရးႀကီးမွန္း ကၽြန္မကုိယ္တုိင္ေတာင္ မစဥ္းစားမိဘူး ”လို႔ ျပပြဲစီစဥ္သူ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Gillian Loh က မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။

အလွအပနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အေၾကာင္းမဲ့ေစ်း၀ယ္ထြက္ ပုိက္ဆံျဖဳန္းတယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆက လူဦးေရ (၄.၆)သန္းနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပႏုိင္ငံေလးအဆင့္မွာ က်န္ခဲ့ပါၿပီ။ Orchard Road ေပၚက ကုန္တုိက္ႀကီးေတြထဲ၀င္ၿပီး အလွကုန္ေကာင္တာေရွ႕မွာ တုိးက်ိတ္၀ယ္ရတာမ်ဳိးေဟ့လို႔ ေျပာရင္ ဒီေန႔ေခတ္ကေလးေတြက ရယ္ၾကဦးမယ္။

“အမ်ားစုအေနနဲ႔ ဒါကို လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီတယ္ဆိုတာမ်ဳိးထက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုလို႔ ယူဆကုန္ၾကၿပီ”လို႔ Gillian က ေျပာပါတယ္။

အခု စစ္တမ္းေတြအတုိင္းဆိုရင္ ေဘာဂေဗဒပညာရွင္ေတြ ေျပာေလ့ေျပာထရွိတဲ့ "lipstick factor" ကို အတည္ယူရမလိုျဖစ္ေနၿပီ။ စီးပြါးက်လို႔ ေငြက်ပ္ၿပီး ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြ မ၀ယ္ႏုိင္တဲ့ေနာက္ အလွကုန္လို တန္ဖုိးနည္းတာေလးေတြနဲ႔ စိတ္ေျဖၾကရတာမ်ဳိးေပါ့။ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒီလိုျဖစ္ရပ္မ်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

စင္ကာပူအစိုးရကေတာ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် သတိေပးေနတာပဲ။ တုိင္းျပည္စီးပြါးေရးက လာမယ့္ႏွစ္ထဲ (၅%)ေတာင္ ထပ္ၿပီးက်ဳံ႕သြားဦးမယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ (၃၆%)ေသာ “စ”လံုးေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လက္ရွိလူေနမႈပံုစံ အဆင္အတန္းအတုိင္း လာမယ့္ႏွစ္ထဲ ေရွ႕ဆက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဇန္န၀ါရီလတုန္းက အသက္ (၁ဂ)ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့ လူတစ္ရာအေပၚ လွ်ပ္တျပက္ေကာက္ခဲ့တဲ့ စစ္တမ္းတစ္ခုရဲ႕ ရလဒ္ပါ။

ေနာက္ဆံုး အလွအပနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အသံုးအစြဲဆင္ျခင္မယ့္ ဦးကပ္ေစး၊ ေဒၚကပ္ေစးေတြေတာင္မွ ကမၻာေက်ာ္တန္ဖုိးႀကီးပစၥည္းေတြ ၀ယ္မသံုးႏုိင္တဲ့တစ္ေန႔ ျပည္တြင္းျဖစ္ေပါေခ်ာင္ေကာင္းေလးေတြ ရွာသံုးဦးမွာတဲ့။ ကဲ၊ မွတ္ကေရာ။

(Ref: Beauty and Recession Only Skin Deep in Singapore Poll - Reuters)

Thursday, February 19, 2009

U.S ကို အိမ္၀ယ္ထြက္မလား

flickr.com

Beijing ၿမိဳ႕က ေရွ႕ေန Ying Guohua တစ္ေယာက္ U.S (United States) ကို ေစ်း၀ယ္ထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္ထြက္တယ္ဆုိလို႔ တန္ဖိုးႀကီးအ၀တ္အစားေတြ၊ စိန္ေ႐ႊ႔ရတနာထည္ေတြလို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ အိမ္၀ယ္ဖို႔ သြားတာပါ။ New York မွာျဖစ္ျဖစ္၊ Los Angeles မွာျဖစ္ျဖစ္ ေဒၚလာတစ္သန္း ပတ္၀န္းက်င္တန္တဲ့ အိမ္တစ္လံုး၀ယ္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ရိွပါတယ္။

U.S လို ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာ ဒီလို အိမ္တစ္လံုး ေပါေခ်ာင္ေကာင္းရဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္တာ Ying တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အခုလို ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲ အိမ္ၿခံေျမေစ်းေတြ ထိုးက်သြားတဲ့ အခြင့္အေရးကို လက္္မလြတ္တမ္းယူဖုိ႔ U.S ကို သြားေနတဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာလို႔ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေအဂ်င္စီေတြေတာင္ အလုပ္ျဖစ္ကုန္တယ္ ဆုိပဲ။

“အခုအခ်ိန္က ၀ယ္မယ္ဆို ၀ယ္လို႔ အေကာင္းဆံုးပဲ။ အားလံုး ေငြက်ပ္ေနၿပီေလ။ New York နဲ႔ L.A တို႔လို ၿမိဳ႕ႀကီးေတြသာ၀ယ္။ မၾကာဘူး။ ေစ်းျပန္တက္မွာ ေသခ်ာေပါက္ပဲ” လို႔ Ying က ေျပာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အိမ္၀ယ္တယ္ဆုိတာလည္း ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ တစ္ခုပဲ။ Ying အေနနဲ႔ ေရရွည္ကို ၾကည့္ပါတယ္။ အခုမွ (၅)ႏွစ္သားပဲရွိေသးတဲ့ သူသားေလး U.S မွာ တကၠသုိလ္တက္ရင္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္လို႔ပါ။

ျပည္မႀကီးက က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာတဲ့ တ႐ုတ္သူေဌးေတြ U.S မွာ အိမ္၀ယ္တာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုလို ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြ အလုပ္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္တာေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာပဲ။ ေခတ္ကာလအေျခအေနကုိက ျပည္မႀကီးက သူေဌးေတြ ပိုက္ဆံေတြ ထားစရာေနရာ မရွိေအာင္ျဖစ္ေနၿပီး U.S က စီးပြါးပ်က္ေနတယ္ဆုိေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္နဲ႔ ဇရက္ေတာင္ပံက်ဳိးေတြ႕သလိုေပါ့။

Pennsylvania ျပည္နယ္ Pittsburgh အေျခစုိက္ Fortune Group အိမ္ၿခံေျမလုပ္ငန္း ဥကၠ႒ Mr. Chen Hang ရဲ႕ အဆုိအရ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္းတည္းက အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး လာလုိက္တဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးေတြ အခုဆို အေယာက္ (၁၀၀)ေတာင္ေက်ာ္ၿပီ ဆုိပဲ။ “အခုအခ်ိန္မွာ အေရာင္းအ၀ယ္ျဖစ္ရင္ ရမယ့္ အက်ဳိးအျမတ္ကို အမိအရဖမ္းဆုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ ၀ယ္လက္ေတြထဲ တ႐ုတ္ေတြ ထိပ္ဆံုးကပါတယ္”လုိ႔ Mr. Chen က ေျပာပါေသးတယ္။

Beijing ၿမိဳ႕က ေရွ႕ေန Mr. Ying ကိုပဲ ၾကည့္ေလ။ Feb 24 ကေန Mar 6 အထိ တစ္ျခားအႀကံတူ Investor အေယာက္ေလးဆယ္အုပ္စုနဲ႔ New York, California, Boston နဲ႔ Las Vegas ၿမိဳ႕ေတြမွာ သင့္ေတာ္တဲ့ အိမ္ၿခံေျမကြက္ေတြကို ေလ့လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီခရီးစဥ္ကို Beijing အေျခစုိက္ SouFun Holdings က စီစဥ္တာပါ။ SouFun အေနနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ခရီးသြားေတြအတြက္္ ေဒၚလာသံုးသိန္းကေန ရွစ္သိန္းအထိတန္တဲ့ အိမ္ၿခံေျမေတြကို လွည့္ပတ္ျပဖုိ႔ ခရီးစဥ္ဆြဲထားပါတယ္။

“ဒီလို ခရီးစဥ္မ်ဳိးကို ဒီေလာက္ စိတ္၀င္စားမယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ထင္မထားဘူး။ အခုေတာ့ အားေပးပံုက မယံုႏုိင္စရာပဲ” လို႔ SouFun ကုမၼဏီရဲ႕ CEO Richard Dai က ေျပာပါတယ္။

“အရင္တုန္းက U.S မွာ အိမ္၀ယ္ႏုိင္တယ္ဆိုလို႔ ျပည္မႀကီးနဲ႔ ေဟာင္ေကာင္က မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြေလာက္ပဲ ၾကားဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း ဒီလို၀ယ္ႏုိင္စြမ္းရိွတဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာၿပီ” လို႔လည္း သူက ေျပာပါတယ္။ ဒီေနေခတ္ရဲ႕ တားမရတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းတစ္ခုလို႔ပဲ ဆုိပါစို႔။ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ စီးပြါးေရးရဲ႕ ေရေျမအေနအထား အေျပာင္းအလဲမွာ ေငြေၾကးပိုလွ်ံတဲ့ တ႐ုတ္ကုမၼဏီေတြ အေနနဲ႔ အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္တင္မကပဲ တစ္ျခားရင္းျမစ္ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုမွာလည္း သူ႔ထက္ငါ ေစ်းေပါႏိႈက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနရတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကဆုိရင္ တ႐ုတ္အမ်ဳိးသားပိုင္ Chinalco အလ်ဴမီနီယမ္ ကုမၼဏီႀကီးက ကမၻာနဲ႔ခ်ီၿပီး ေႂကြးပတ္လည္၀ုိင္းေနတဲ့ Rio Tinto Group သတၱဳတြင္းလုပ္ငန္းမွာ ေဒၚလာ (၁၉.၅)ဘီလီယံေတာင္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံလိုက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ျပည္ပရင္းႏွီး ျမဳပ္ႏွံမႈ သမိုင္းေၾကာင္းမွာ စံခ်ိန္တင္ပမာဏပဲ။

အစိုးရပိုင္း ထိပ္တန္းတာ၀န္ရွိသူေတြအတြက္ကေတာ့ ေခါင္းက်ိန္းစရာပဲ။ တကယ္တမ္း ကမၻာ့စီးပြါးေရးပ်က္ကပ္က တ႐ုတ္ျပည္ကို ႐ုိက္ခတ္တာ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အစြန္အဖ်ားလို႔ေတာင္ ေျပာရင္ရတယ္။ ၿပီးခဲတဲ့ ႏွစ္ေတြထဲ ျပည္တြင္းကို လိွမ့္၀င္ထားတဲ့ ေငြေတြကလည္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိပဲ။ Boston Consulting Group ရဲ႕စာရင္းအရ ကမၻာေပၚမွာ သန္းႂကြယ္သူေဌး အမ်ားဆံုးႏုိင္ငံေတြထဲ တ႐ုတ္က ပဥၥမလိုက္ေနၿပီတဲ့။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ တစ္ႏွစ္ထဲမွာတင္ သန္းႂကြယ္သူေဌးေတြ ၂၀% ထိ ထပ္တုိးခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက ဒီလိုပါ။ ျပည္တြင္းက ဘဏ္ေတြထဲ ႏွစ္ရွည္လမ်ားလည္ပတ္တဲ့ ေငြေတြအေနနဲ႔ ျပည္တြင္းမွာပဲ ထပ္လည္စရာ အခြင့္အလမ္းေတြ ရွားကုန္ၿပီ။ ကာလရွည္ၾကာတက္ခဲ့တဲ့ အိမ္ၿခံေျမေစ်းေတြက ေအးစက္ကုန္ၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြထဲ ေဆာင့္တက္ခဲ့တဲ့ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းေတြကလည္း အျမင့္ဆံုးမွာ ေခါင္ခုိက္ေနၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီေငြေတြအေနနဲ႔ ျပည္ပက အခြင့္အလမ္းေတြကိုပဲ အားကိုးရေတာ့မယ္။ ၂၀၀ဂ ခုႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး (၃)လထဲမွာတင္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းက ျပန္ထြက္သြားတဲ့ ေငြေၾကးပမာဏ ေဒၚလာဘီလီယံ ဆယ္ဂဏန္းရွိမယ္လို႔ စီးပြါးေရးပညာရွင္ေတြက ခန္႔မွန္းထားၾကတယ္။

U.S ဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံမွာလည္း ေရာင္းစရာေတြက တစ္ပံုတစ္ပင္ပဲ။ အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္ထဲမွာတင္ ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာလကုန္အထိ ေရာင္းမစြံတဲ့ အိမ္ေပါင္း (၃.၆၇) သန္းနီးပါးေတာင္ရွိသတဲ့။ ဒီေတာ့ ေရရွည္မွာ ဘယ္ဘက္ ဘယ္လိုအျမတ္ထုတ္သြားမလဲ။ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။

လတ္တေလာ တ႐ုတ္၀ယ္လက္အမ်ားစု အေနနဲ႔ ျပႆနာက U.S ေစ်းကြက္ကို သိပ္ၿပီးအကၽြမ္းတ၀င္ မရွိလွဘူး။ ဒီေတာ့ U.S က နီးစပ္ရာ နယ္ခံတ႐ုတ္လူမ်ဳိးခ်င္းပဲ အားကိုးရတယ္။ ေသခ်ာတာက U.S ေရေျမကိုကၽြမ္းတဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးပြဲစားေတြ အလုပ္ျဖစ္ေနၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္၀င္စားရင္ လာသာလာခဲ့။ လိုအပ္သမွ် လိုေလေသးမရွိေအာင္ စီစဥ္ေပးမယ္ဆုိပဲ။

ခရီးစရိတ္ကိုလည္း ေပါ့ေသးေသးလို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ ေဒၚလာ ၂၂၀၀ အထက္မွာရွိတယ္။ သာမန္တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ႏွစ္စာ၀င္ေငြနီးပါးပဲ။ ဒါေတာင္ ေလယာဥ္ခ မပါေသးဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဒီခရီးစဥ္နဲ႔ လိုက္မယ့္သူေတြအားလံုး ျပည္တြင္းမွာတင္ အိမ္တစ္လံုး၊ ကားတစ္စင္းနဲ႔ တစ္ႏွစ္၀င္ေငြ ေဒၚလာသံုးေသာင္းအထက္မွာ ရွိတဲ့အေၾကာင္း အေထာက္အထားျပဖုိ႔ လိုပါတယ္။

တ႐ုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္း Changsha က ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းရွင္ တစ္ဦးကေတာ့ ေဒၚလာငါးသိန္းကေန တစ္သန္းအထိတန္တဲ့ အိမ္ေတြလိုက္ၾကည့္ဖို႔ (၁၀) ရက္စာခရီးစဥ္အတြက္ ေဒၚလာ သံုးေထာင့္ငါးရာ အကုန္ခံလိုက္တာ ခရီးဆံုးေတာ့ အလုပ္ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုပဲ။ California ျပည္နယ္ Silicon Valley မွာ စိတ္ႀကိဳက္အိမ္တစ္လံုး ေတြ႕တယ္။ အသက္ (၂၀)အ႐ြယ္ သူ႔သမီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေလး ေနေရးထုိင္ေရး အဆင္ေျပေစဖို႔ ၀ယ္ျဖစ္သြားတာတဲ့။

“ကၽြန္ေတာ့္သမီးအတြက္ အိမ္လခက တစ္လကို ေဒၚလာတစ္ေထာင္ေလာက္ က်တယ္။ ေနာက္ဆံုး အိမ္၀ယ္ရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိတာပဲ။ ပိုက္ဆံေတြကို အလကား ေပးပစ္ေနရတာထက္စာရင္ အိမ္၀ယ္ထားတာက အက်ဳိးအျမတ္ျပန္ၿပီး ေမွ်ာ္ကိုးလို႔ရေသးတယ္”လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။

သူ႔အဆိုအရ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တုန္းက ေဒၚလာ ၁.၃ သန္းအထိ ေပါက္ေစ်းရွိခဲ့တဲ့အိမ္ေတြ အခုဆို ေဒၚလာတစ္သန္းပဲ တန္ေတာ့တယ္တဲ့။ “အိမ္ေစ်းေတြ က်ကုန္ၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းေကာင္း၊ ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္မ်ဳိးဆိုလို႔ကေတာ့ လံုး၀၀ယ္သင့္တယ္” သူက ေျပာပါေသးတယ္။

ကဲ။ Blogger မိတ္ေဆြေတြေရာ ဘယ္လိုလဲ။ ဒီေန႔မဟုတ္ေတာင္ တစ္ေန႔ေတာ့ ၀ယ္ႏုိင္္ၾကပါေစဗ်ား။

(Ref: Chinese buy up US homes - AP)

Wednesday, February 18, 2009

ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုၾကဦးမယ္

(Pacha Mama) Flickr.com

ဒီေန႔ညေန စီးတီးေဟာလ္ကို ေရာက္တယ္။ ဘုရား ဘုရား။ ေငြေစ်းေတြကလည္း ထိုးက်ေနလိုက္တာ အ၀ီစိေတာင္ ေရာက္ေတာ့မလားပဲ။

ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ မ်က္ႏွာမေကာင္းလို႔ ေမးၾကည့္လုိက္မွ ဒီေန႔ပဲ အလုပ္ျပဳတ္သြားၿပီတဲ့။ ေရာက္တာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ လုပ္ငန္းပုိင္းဆုိင္ရာ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားၿပီး ထူးခၽြန္သူတစ္ေယာက္ပါ။ ပီအာရ္လည္း က်ၿပီးသားမုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္ပဲ ေျပာရမယ္။

အလုပ္ျပဳတ္တဲ့ သတင္းေတြ ၾကားတာၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအပတ္ထဲ အေတာ္အေျခအေန ဆိုးလာပံုရတယ္။ တျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ႔ အသိမိတ္ေဆြထဲကတင္ ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္သြားၿပီ။ အုိင္တီသမား အမ်ားဆံုးပဲ။ အင္ဂ်င္နီယာလိုင္းက ႏွစ္ေယာက္ပါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းအလုပ္ျပန္ရသြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပဳတ္တာၾကာလွေပါ့။ ေဘာဇိက အီးပီျပန္မ႐ုတ္သိမ္းေသးလို႔ ေက်းဇူးတင္ေနရတယ္။ အုိင္တီသမားေပမယ့္ စလံုးမွာေတာ့ ပြဲမတုိးဘူး။ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ေလးဘန္းျပၿပီး အရပ္ကူပါလူ၀ိုင္းပါ လုပ္လိုက္မွ အင္တာဗ်ဴးေလး ဟိုတစ္စဒီတစ္စရတယ္။ တစ္ခုက အေတာ္နီးစပ္ေနၿပီ။ အဲဒီ့တစ္ခု အဆင္မေျပလို႔ကေတာ့ ဘုိင္းဘိုင္စင္ကာပူပဲ။

စလံုးလာၿပီး ဒုကၡခံလိုက္တာ ရွိစုမဲ့စုေလး ကုန္ရွာၿပီ။ အလုပ္လည္း ျပဳတ္ဖူးသြားၿပီ။ အေတြ႕အႀကံဳေပါ့။ ဘေလာ့ေလးတစ္ခုပဲ အျမတ္ထြက္တယ္။ အင္တာနက္ႀကီး႐ွိေနသေ႐ြ႕ အြန္လိုင္းကေန ဆံုၾကမယ္။ ေကာင္းေလစြ။ ေကာင္းေလစြ။

Monday, February 9, 2009

The Curious Case Of Benjamin Button


မေန႔တစ္ေန႔က ေက်ာင္းေနဖက္ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုတုန္း ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က Underworld ကို ေ႐ြးတယ္။ သူတုိ႔က အမ်ဳိးသမီးပရိတ္သတ္မ်ားျဖစ္ျခင္းသကာလ The Curious Of Benjamin Button ကိုပဲ ၾကည့္ခ်င္သတဲ့။ တကယ္တမ္း သူတို႔ Brad Pitt ကို ရင္ခုန္ခ်င္တာပါ။ အစဥ္အလာအတုိင္း ကန္႔လန္႔ေျပာတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူတုိ႔ အေခ်အတင္ စကားမ်ားလိုက္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟုိလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႔ သတင္းစာ ေကာက္ၾကည့္လိုက္မွ ဒီဇာတ္ကားက ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြက္ Oscar ဆု (၁၃) ဆုေတာင္ လ်ာထားခံရမွန္းသိတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် အကဲျဖတ္မွ ေတာ္ေခ်မယ္ဆိုၿပီး လိုက္ၾကည့္ဖုိ႔ သေဘာတူလိုက္တယ္။

Benjamin Button ကေတာ့ ဒီဇာတ္ကားတစ္ခုလံုးရဲ႕ဇာတ္လုိက္နာမည္ေပါ့။ သူ႔ကို အသက္ ၈၀ ေက်ာ္အဖုိးအိုတစ္ေယာက္လို ႐ုပ္ရည္အသြင္သ႑ာန္မ်ိဳးနဲ႔ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေမြးလာတယ္။ အသက္အ႐ြယ္ရလာတာနဲ႔တဲ့အမွ် သူ႔႐ုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာက တျဖည္းျဖည္းႏုပ်ဳိလာၿပီး ေနာက္ဆံုး လူမမယ္ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ေလာကႀကီးထဲက ျပန္ထြက္သြားရတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းပါ။ အေမရိကန္စာေရးဆရာ F.Scott Fitzgerald ရဲ႕ (ဒီနာမည္နဲ႔ပဲ) ၀တၳဳတိုကို ႐ုပ္ရွင္ျဖစ္ေအာင္ အက်ယ္ခ်ဲ႕ၿပီး အသက္သြင္းထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ လြမ္းေမာဖြယ္ရာေတြ၊ ေတြးေတာစရာေတြ အျပည့္နဲ႔ ဒီဇာတ္ကားကို ဒါ႐ုိက္တာ David Fincher က လက္စြမ္းျပတားတာပါ။ သူက Se7en နဲ႔ Fight Club တုိ႔လို နာမည္ႀကီး ႐ုပ္ရွင္ကားေတြ႐ုိက္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဒါ႐ုိက္တာအေနနဲ႔ လူသိနည္းပါေသးတယ္။ အခု Benjamin Button လို ဇာတ္ကားမ်ဳိးနဲ႔ ႐ုိက္ျပလိုက္ေတာ့ Hollywood အသိုင္းအ၀ုိင္းမွာေတာင္ တအံ့တၾသျဖစ္ကုန္တယ္ ဆုိပဲ။

Benjamin Button အျဖစ္ နာမည္ႀကီးမင္းသား Brad Pitt က သ႐ုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းအရ Benjamin ရဲ႕အေဖက ၾကယ္သီးစက္႐ံုပိုင္္တဲ့ သူေဌးႀကီးပါ။ Benjamin ကို ပထမကမၻာစစ္ၿပီးလို႔ ေအာင္ပြဲခံတဲ့ေန႔မွာ ေမြးတယ္။ မီးတြင္းထဲမွာပဲ အေမဆံုးသြားတယ္။ အဖိုးအုိ႐ုပ္နဲ႔ မိစၦာပံုေပါက္ေနတဲ့ ေမြးကင္းစေလး သူ႔ကို အေဖလုပ္သူက လက္မခံခ်င္တာေၾကာင့္ ဘုိးဘြားရိပ္သာတစ္ခုရဲ႕ ေလွကားရင္းမွာ စြန္႔ပစ္လုိက္တယ္။ ဒီမွာတင္ လူမည္းအလုပ္သမ Queenie က ေတြ႕ၿပီးသနားလို႔ ေမြးစားလိုက္တယ္။ အဖုိးအိုတစ္ေယာက္လို ဆံျဖဴထိပ္ေျပာင္ၿပီး ပုလင္းဖင္လို မ်က္မွန္အထူႀကီးနဲ႔ မစြမ္းမသန္ သူ႔ခမ်ာ ကေလးဘ၀ကို ဘုိးဘြားရိပ္သာထဲက လူအိုေတြၾကားမွာပဲ က်င္လည္ရရွာတယ္။ (Makeup ေတြ Digital Effect ေတြနဲ႔ Brad Pitt ရဲ႕ပံုပန္းသ႑ာန္ကိုေတာ့ သူ႔အမ်ဳိးသမီးပရိတ္သတ္ေတြ အေတာ္စိတ္ညစ္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္။)

ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကည့္ရင္းနဲ႔ တစ္ခ်ိန္ကနာမည္ႀကီးခဲ့ဖူးတဲ့ ဂႏၲ၀င္႐ုပ္ရွင္ကား Forrest Gump ကို ျပန္သတိရတယ္။ အိမ္ေရာက္လို႔ Internet ေပၚရွာၾကည့္ေတာ့မွ ဒီကားရဲ႕ဇာတ္ၫႊန္းကို Forrest Gump နဲ႔ပဲ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ၫႊန္းေရးဆရာ Eric Roth က ေရးမွန္းသိတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီဇာတ္ကားကို Titanic ဆန္ဆန္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းလို႔လည္း ေျပာရင္ရပါတယ္။ Katrina မုန္တုိင္း၀င္ေမႊခါနီး New Orleans ေဆး႐ံုတစ္႐ံုေပၚမွာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတဲ့ အဖြားအို Daisy က သမီးျဖစ္သူကို သူနဲ႔ တစ္သက္တာပတ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့ Benjamin ရဲ႕ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ထူႀကီးကို ဖတ္ခုိင္းတဲ့ဆီကေန ဇာတ္လမ္းစထားတယ္။ (Daisy အျဖစ္ မင္းသမီး Cate Blanchett ေပါ့)။ သမီးျဖစ္သူကအဖတ္ Benjamin အျဖစ္ Brad Pitt က ေလးေလးပင္ပင္ ေတာင္ပိုင္းသားေလသံနဲ႔ သ႔ူဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လိုက္တာ ကားခ်ိန္ႏွစ္နာရီနဲ႔ မိနစ္ေလးဆယ္တိတိပဲ။

ဇာတ္လမ္းအရ ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္မွာ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္နီးပါး ႏုပ်ဳိလာတဲ့ Benjamin ေလးဟာ သေဘၤာသားအျဖစ္နဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ကို လိုက္သြားတယ္။ ႐ုရွားႏုိင္ငံကမ္းေျခရဲ႕ ဟုိတယ္တစ္ခုမွာ လူကံုထံ အဂၤလိပ္အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္က်မွ ဇာတ္လမ္းက ပိုၿပီး အသက္၀င္လာတယ္။ Benjamin တစ္ေယာက္ အခ်စ္နဲ႔ေတြ႔ၿပီလို႔ ယူဆလုိက္ေပမယ့္ မၾကာခင္မွာပဲ အသံုးခ်ခံလိုက္ရမွန္း သူသိသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူငယ္ငယ္က ဘိုးဘြားရိပ္သာမွာ ဆံုစည္းခဲ့ဖူးတဲ့ ကေလးဘ၀သူငယ္ခ်င္း Daisy ကိုပဲ တမ္းတမ္းတတ ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ Daisy က ကေခ်သည္အျဖစ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ေနၿပီ။ Daisy ရွိတဲ့ New York ကို လုိက္သြားေပမယ့္ အခါေႏွာင္းသြားတယ္။ Daisy မွာ ခ်စ္သူရွိေနၿပီေလ။

ကံၾကမၼာအလွည့္အေျပာင္းတစ္ခုမွာေတာ့ Banjamin တစ္ေယာက္ Daisy နဲ႔ ျပန္လက္တြဲခြင့္ရတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္လိုက္ၿပီး သမီးေလးတစ္ေယာက္ေမြးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ရဲ႕အေပ်ာ္က ၾကာရွာမခံပါဘူး။ Daisy က တျဖည္းျဖည္း အုိမင္းလာခ်ိန္မွာ Benjamin က ေျပာင္းျပန္ တစ္စထက္တစ္စ ႏုပ်ိဳလာေနၿပီ။ သမီးေလးကလည္း အသက္အ႐ြယ္ရ လာေတာ့မယ္။ ဒါကေတာ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးရဲ႕အလွည့္အေျပာင္း၊ အထြဋ္အထိပ္ေပါ့။ ဆက္ေျပာရင္ Movie Spoiler ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ေငြေရာင္ပိတ္ကားေပၚမွာ ကိုယ္္တုိင္ကို္ယ္က် ၾကည့္႐ႈခံစားလွည့္။

လူဘ၀သက္တမ္းမွာ ႏုပ်ဳိျခင္းကိုယ္တုိင္ကလည္း မက္ေလာက္စရာမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အသိကို ဒီဇာတ္ကားက ေပးသြားတယ္ထင္တာပဲ။ အသက္အ႐ြယ္ရလာတာနဲ႔အမွ် အ႐ြယ္တင္ခ်င္တဲ့၊ ပ်ဳိ႐ြယ္တာေလးေတြကိုမွ သေဘာက်ခ်င္တဲ့ သူေတြအဖုိ႔ေတာ့ ေၾကာက္စရာေပါ့။ (သားသားေၾကာက္ေၾကာက္)။ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္တာ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေရာက္ေနတဲ့ အဖြားအို Daisy က သံေယာဇဥ္အမွ်င္တန္းၿပီး Benjamin ရဲ႕ ဒို္င္ယာရီကို ဖတ္ခုိင္းတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေသခါနီး ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းမွ တမ္းတမ္းတတ မစဥ္းစားခ်င္ဘူး။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္၊ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္နဲ႔ပဲ ေလာကႀကီးထဲက ထြက္သြားခ်င္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ The Curious Case Of Benjamin Button ကေတာ့ ၾကည့္မယ္ဆိုၾကည့္ထုိက္တဲ့ တန္းျမင့္ Drama ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ၫႊန္းပါရေစ။

Saturday, February 7, 2009

ယေန႔ ဒါကုန္ရင္ေတာ္ၿပီ

ကမၻာ့စီးပြါးေရး ပ်က္ကပ္ကလည္း ၿပီးမၿပီးႏုိင္ဘူး။ အေျခအေနေတြက ေန႔လားညလားပဲ။ ေ႐ႊျပည္ကုိ အခ်ိန္မေ႐ြး ျပန္ေရာက္သြားႏုိင္တယ္။ ခက္တာ ဘာလုပ္စားရင္ ေကာင္းမလဲ။ အဲဒါက ျပႆနာပဲ။

ေနာက္ဆံုး စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ အရက္ဆုိင္ျပန္ဖြင့္ရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိတယ္။ ပါရမီအခံေလးကလည္း ရွိထားေတာ့ ေအာင္ျမင္ႏုိင္တယ္။ လာမယ့္ေဘး ေျပးေတြ႕ေပါ့ေလ။ အရက္ဆုိင္ ဘိဇနက္ပလန္ေလးဆြဲမယ္ ႀကံကာရွိေသး “ေပါ့ေပါ့ပါးပါး (အရက္ဆုိင္)”ဆိုလားပဲ။ ကိုယ္နဲ႔ အႀကံတူေတြက ရွိေသးသဗ်။ ရွယ္ယာေခၚဦးမွ။ (ဟဲဟဲ)

ကၽြန္ေတာ္သာ အရက္ဆုိင္ ဖြင့္ျဖစ္လို႔ကေတာ့ “၀ီစကီအြန္သေရာ႔ခ္၊ ေဗာ့ဒ္ကာမာတီနီ၊ အမ္ ၁၆၊ ေအေက ၄၇”။ အဲဒါေတြ ဘာဟုတ္ေသးတုန္း။ “ေႁမြအရက္၊ ကင္းအရက္၊ က်ားအရက္၊ နဂါးအရက္”။ ေကာ့ေတး မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ စံုေနေအာင္ကို ထြင္ၿပီး အမွန္အကန္ေရာင္းပစ္လုိက္မယ္။ ဘီယာကို အုန္းမႈတ္ခြက္နဲ႔ တည့္ၿပီးတုိက္မယ္။ စတုိင္လ္ေပါ့။

ဆုိင္ထဲမွာ ေဘာလံုးကြင္းထက္စိမ္းတဲ့ ျမက္ခင္းမ်ဳိး ခင္းေပးထားမယ္။ သင္ဖ်ဴးဖ်ာအစုတ္နဲ႔ ထိုင္ခ်င္သလိုထုိင္။ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ အားလံုး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ။ အျမည္းအတြက္ မပူပါနဲ႔။ ပဲေၾကာ္ပဲေလွာ္ကို ရွယ္ထက္ရွယ္၊ အညာကေန တုိက္႐ုိက္မွာေပးမယ္။ ပိုက္ပိုက္ေခၽြတာခ်င္တဲ့ ဘတ္ဂ်က္သမားေတြကေတာ့ တမာ႐ြက္ျပဳတ္ကို ငပိရည္နဲ႔ တုိ႔ၿပီးျမည္းေပါ့။

တစ္ခ်ဳိ႕ကဗ်ာဆန္ခ်င္တဲ့ အမူးသမားေတြလည္း ပါဦးမယ္။ ဘာတဲ့။ ပဲေလွာ္ကို ျမက္ခင္းစိမ္းႏုႏုေပၚ လက္တစ္ဆုပ္ ႀကဲခ်လိုက္ၿပီးမွ ေလးဖက္တြား လုိက္ေကာက္စားတယ္ ဆိုလားပဲ။ အဆင္ေျပမွာပါ။ တစ္ခုပဲ ေရွာ႔ ရွိတယ္။ မူး႐ူးေပါက္ေျမာက္ၿပီး ျမက္ေတြေတာ့ ႏႈတ္စားမသြားနဲ႔ဦး။ ေခတ္ကာလ ျမက္ေတြက ပဲေၾကာ္ပဲေလွာ္ထက္ ပိုတန္ဖိုးႀကီးတယ္။

ဆာဒါး၊ ဆြန္တန္၊ ေပါက္ကရ ဟင္းခ်ိဳရည္ေတြလား။ လာမေတာင္းနဲ႔။ ႀကိဳေျပာထားမယ္။ မရွိဘူး။ ကန္းထရီး ပိုဆန္သြားေအာင္ ထမင္းရည္ကို ဆားခတ္ၿပီး အ၀တုိက္မယ္။ အလကားတုိက္မွာ ေနာ္။ ပိုက္ဆံေပးရင္ စိတ္ဆုိးတယ္။ အားလံုး သက္သက္သာသာျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးၿပီးသား။ ေရခ်ိန္ကိုက္လို႔ ေကတီဗီတို႔၊ မာဆတ္တို႔ ခရီးဆက္တာကေတာ့ ကိုယ့္ေဒါသနဲ႔ ကိုယ္ပဲ။ တာ၀န္မယူဘူး။

ဆုိင္နာမည္က “ယေန႔ ဒါကုန္ရင္ေတာ္ၿပီ”ေပါ့။ မကုန္ကုန္ေအာင္ အတင္းတြန္းေရာင္းတာကေတာ့ စီးပြားျဖစ္မို႔ပါ။ ေဘာ္ဒါတို႔ နားလည္ေပးမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ (ကမ္ေပ့ ကမ္ေပ့) ဒါပါပဲ။

Thursday, February 5, 2009

ေခါင္းစဥ္မဲ့

(Al-Nafisi) flickr.com

လြင္တီးေခါင္အလယ္
႐ုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္း ပင္အိုရိပ္၀ယ္
နားခိုခဲ့ဖူးတယ္