ဒီ၀တၱဳတုိေလးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သမုိင္းေၾကာင္း ေနာက္ခံကုိလည္း ရွင္းျပပါရေစ။ ၁၈၇၀ မွာ ျပင္သစ္နဲ႔ ဂ်ာမန္အင္ပါယာၾကား စစ္ျဖစ္ၾကတယ္။ Franco-Prussian War လို႔ ေခၚပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ျပင္သစ္ေတြ စစ္႐ံႈးလုနီးပါးျဖစ္ၿပီး Alsace နဲ႔ Lorraine နယ္ေတြကို ဂ်ာမန္ေတြလက္ထဲ အပ္လိုက္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ျပင္သစ္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေရာ၊ ဘာသာစကားပါ အၿပိဳင္ျဖစ္ေနတဲ့ ဂ်ာမန္ေတြက ဒီနယ္ေတြမွာ ျပင္သစ္ဘာသာစကားကို စြန္႔ခုိင္းၿပီး ဂ်ာမန္ဘာသာစကားနဲ႔ အစားထုိးဖုိ႔ ႀကိဳးစားပါတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ေလးေပၚ အေျခခံၿပီး ကေလးတေယာက္ရဲ႕အျမင္နဲ႔ ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ၀တၳဳတုိေလးတပုဒ္ပါ။
ဒါေပမဲ့ မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာ ဒီနယ္ႏွစ္ခုလံုးကို ျပင္သစ္ကပဲ ပုိင္ပါတယ္။
"ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာ"
အဲဒီမနက္က ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းသြားေတာ့ အေတာ္ေနာက္က်ေနၿပီ။ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းခံရမယ့္ အေရးေတြးၿပီး အေၾကာက္လြန္မိတယ္။ အထူးသျဖင့္ မြန္စီယာအားမဲလ္ကိုပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ ႀတိယာေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စစ္ေၾကာေမးျမန္းမယ့္အေၾကာင္း အသိေပးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တလံုးဆုိ တလံုးမွ မသိေသးဘူး။ ေက်ာင္းေျပးၿပီး လယ္ကြင္းေတြထဲ ေလွ်ာက္သြားဖုိ႔ အခုိက္အတန္႔ေတာ့ ေတြးမိေသးတယ္။
ေႏြးေထြးၿပီး သာယာတဲ့ ေန႔တေန႔ပါ။ ေတာစပ္မွာ ငွက္မည္းေလးေတြ ေတးသီေနသံကို ၾကားရတယ္။ သစ္စက္ရဲ႕ေနာက္ဖက္၊ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာေတာ့ ပရပ္ရွန္းစစ္သားေတြ စစ္ေရးျပေလ့က်င့္ေနၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႀတိယာသဒၵါ စည္းကမ္းေတြထက္ ဆြဲေဆာင္မႈ ပုိရွိတာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အားတင္းၿပီး ေက်ာင္းကိုပဲ အေျပးသြားလိုက္တယ္။
ၿမိဳ႕၀န္႐ံုးေရွ႕ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္ေတာ့ ေၾကျငာစာတမ္းေတြ ထုတ္ျပန္ေနက် ဆုိင္းဘုတ္ေလးနားမွာ လူေတြ ႐ံုးစုေနၾကတာကို ေတြ႕တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္လံုး ဒီဆုိင္းဘုတ္ေလးကတဆင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းဆုိးေတြ ၾကားခဲ့ရတယ္။ ႐ံႈးနိမ့္သြားတဲ့ စစ္ပြဲေတြအေၾကာင္း၊ စစ္မႈမထမ္းမေနရ ဆင့္ေခၚစာေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္က ခ်မွတ္တဲ့ အမိန္႔ေတြစသျဖင့္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးရင္း ေရွ႕ဆက္တယ္။
"ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကျပန္တာတုန္း"
ရင္ျပင္ကို အေျပးအလႊား ျဖတ္ေနတုန္း ပန္းပဲသမားႀကီး ၀ပ္ရွာက သူ႔တပည့္လက္သားေတြနဲ႔အတူ လက္ကမ္းေၾကျငာစာ တေစာင္ကို ဖတ္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ လွမ္းေအာ္ေျပာတယ္။
"ျဖည္းျဖည္းေပါ့ ငါ့တူရာ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ေက်ာင္းေရာက္မွာေပါ့"
သူေလသံက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနမွန္း သိသာပါတယ္။ မြန္စီယာအားမဲလ္ရဲ႕ ေက်ာင္း၀င္းေလးထဲ ေျပး၀င္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမာလြန္းလို႔ အသက္႐ႈမွားေနၿပီ။
အၿမဲတမ္းလုိလိုပဲ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္စတာနဲ႔ ဟိန္းထြက္လာတဲ့ အသံႀကီးကို ခပ္လွမ္းလွမ္း လမ္းေပၚကေတာင္ ၾကားရတယ္။ စာသင္ခံု ဖြင့္သံပိတ္သံေတြ၊ သံၿပိဳင္႐ြတ္ဆုိ စာအံသံေတြနဲ႔ စည္စည္ကားကားပဲ။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ကုိယ့္အသံ ကုိယ္ျပန္ၾကားၿပီး သင္ခန္းစာေတြကို အျမန္ဆံုး အလြတ္မွတ္မိလြယ္ဖို႔ု က်ယ္သထက္က်ယ္ေအာင္ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ကုန္းေအာ္ၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီးက သူ႔ရဲ႕ ထူထူထဲထဲ ေပတံတုတ္တုတ္ႀကီးနဲ႔ စားပြဲကို ႐ုိက္ရင္း ေျပာမယ္။
"နည္းနည္း အသံတုိးၾကဦးေဟ့"
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီအသံေတြနဲ႔အတူ စည္းခ်က္ညီ လႈပ္ရွားရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာသင္ခံုဆီ လူမသိသူမသိ ပုန္းကြယ္သြားေနက်ပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ ဘာ့ေၾကာင့္မွန္း မသိ၊ တနဂၤေႏြမနက္ခင္းတခုလိုပဲ ထူးထူးျခားျခား တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ဖြင့္ထားတဲ့ ျပဴတင္းေပါက္ကတဆင့္ ကုိယ္စီေနရာယူၿပီးေနႏွင့္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အတန္းေဖာ္ေတြကို လွမ္းေတြ႕တယ္။ မြန္စီယာအားမဲလ္က ေၾကာက္စရာ သံေပတံႀကီးကို ခ်ဳိင္းၾကားညႇပ္ရင္း ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခန္းတံခါးေတာင္ ဖြင့္စရာမလိုပဲ ပကတိ တိတ္ဆိတ္မႈႀကီးရဲ႕ အလယ္ကို ေရာက္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သိမ္ငယ္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေၾကာက္လြန္ေနၿပီလဲ၊ ခံစားနားလည္ၾကမွာပါ။
ဒါေပမဲ့ ထင္သလို မဟုတ္ဘူး။ မြန္စီယာအားမဲလ္က ကၽြန္ေတာ္ကို ေဒါသမာန္မပါတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ စုိက္ၾကည့္ရင္း အခုလို သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ ေျပာတယ္။
"ဖရန္႔ ... ၊ သားေရ ... ၊ မင္းထုိင္ခံုကိုသာ တန္းၿပီးသြားေပေတာ့။ ဆရာတုိ႔ မင္းမပါပဲနဲ႔ေတာင္ အတန္းစဖုိ႔ လုပ္ေနၿပီ"
ကၽြန္ေတာ္လည္း ခံုတန္းရွည္ေပၚ တြယ္တက္ၿပီး စာသင္ခံုေရွ႕ ခ်က္ခ်င္းထုိင္လုိက္တယ္။ ေၾကာက္စိတ္ ေျပစျပဳခ်ိန္ေရာက္မွ အေျခအေနကို သတိထားမိၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆရာႀကီးက ခန္႔ညားတဲ့ အျပာေရာင္ကုတ္အက်ႌ၊ ေမႊးပြလည္စည္းနဲ႔ အနက္ေရာင္ ပုိးသားေဘာင္းဘီကို ၀တ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ေက်ာင္းကို စစ္ေဆးေရး၀င္မယ့္ေန႔ေတြနဲ႔ ဆုေပးပြဲေန႔ေတြကလြဲၿပီး ဆရာႀကီးက ဒီလို ၀တ္ေလ့၀တ္ထ မရွိဘူး။ ဒီထက္ပုိၿပီး တတန္းလံုးကို ၾကည့္ရတာ သာမာန္မဟုတ္ပဲ အေလးအနက္ထားရမယ့္ ကိစၥတခု ရွိေနသလုိပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အအ့ံၾသဆံုးကေတာ့ စာသင္ခန္းရဲ႕ေနာက္ဖက္၊ အၿမဲတမ္းနီးပါး လူမရွိတဲ့ ခံုတန္းရွည္ေတြေပၚမွာ ႐ြာထဲက လူတခ်ဳိ႕ ထုိင္ေနၾကတယ္။ သူတုိ႔လည္း တိတ္ဆိတ္လုိ႔ပဲ။ သံုးေရာင္ခ်ယ္ ဦးထုပ္ႀကီး ေဆာင္းထားတဲ့ အဖုိးႀကီးေအာ့ဆာ၊ ၿပီးေတာ့ သူနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕၀န္ေဟာင္း၊ စာပုိ႔သမားေဟာင္းနဲ႔ အျခားသူေတြလည္းပါတယ္။ သူတုိ႔အားလံုးလည္း မ်က္ႏွာမေကာင္းၾကဘူး။ ေအာ့ဆာက အနားစြန္းေတြ စုတ္ၿပဲေနတဲ့ သတ္ပံုစာအုပ္ အေဟာင္းႀကီးကို ေပါင္ေပၚမွာ ဖြင့္လွ်က္သားတင္ၿပီး မ်က္မွန္အထူႀကီးနဲ႔ ေစာင္း႐ြဲ႕ဖတ္ေနတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အရာရာကို နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတုန္း မြန္စီယာဟာမဲလ္က စင္ျမင့္ေပၚကို တက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ခရီးဦးႀကိဳျပဳခဲ့သလို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ္ျငား၊ တည္ၾကည္ေလးနက္တဲ့ အသံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဖက္ လွည့္ရင္း ေျပာတယ္။
"ကေလးတုိ႔ေရ၊ ဆရာ့အေနနဲ႔ မင္းတုိ႔ကို စာသင္ခြင့္ရတာ ဒီတႀကိမ္ ေနာက္ဆံုးပဲ။ အားလ္ဆပ္စ္နဲ႔ ေလာ္ရင္းနယ္ေတြမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတြအားလံုး ဂ်ာမန္လိုကလြဲၿပီး တျခားဘာသာစကားေတြနဲ႔ မသင္ရေတာ့ဘူးလို႔ ဒီေန႔ပဲ ဘာလင္က အမိန္႔စာ ေရာက္တယ္။ မနက္ျဖန္ ဆရာအသစ္တေယာက္နဲ႔ အစားထုိးလိမ့္မယ္။ အခုသင္ခန္းစာကေတာ့ ျပင္သစ္ဘာသာစကားနဲ႔ သင္တဲ့ ေနာက္ဆုံးသင္ခန္းစာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တပည့္တုိ႔အားလံုးကို ေလးေလးနက္နက္ နားေထာင္ေပးဖုိ႔ ဆရာက ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။"
ေျပာသြားတဲ့ စကားက ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မဟုတ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ တုန္လႈပ္မိတယ္။ လူယုတ္မာေတြ ... ၊ ၿမိဳ႕၀န္႐ံုးမွာ တင္ထားတဲ့ ေၾကျငာစာကလည္း ဒီအေၾကာင္းပဲ ျဖစ္မယ္။
ျပင္သစ္ဘာသာစကားနဲ႔ ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာဆုိပါလား။
ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေရးတတ္ေသးဘူး။ အခုေတာ့ ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ။ သင္ယူခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။ ပညာတပုိင္းတစနဲ႔ ရပ္ရေတာ့မယ္။ ေက်ာင္းေျပးၿပီး ငွက္ဥလိုက္ႏိႈက္၊ ျမစ္ထဲ ေရဆင္းကူးရင္း ျဖဳန္းတီးခဲ့မိတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္မိတယ္။ သယ္ရတာ ေလးလြန္းလို႔ ဆုိးဆုိး႐ြား႐ြား စိတ္ကုန္ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြအားလံုးက ခ်က္ခ်င္းဆုိသလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြေဟာင္းႀကီးေတြ ျဖစ္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သဒၵါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ျမတ္ႏုိးရမယ့္ သမုိင္း၊ အခုေတာ့ သူတုိ႔ကို စြန္႔လႊတ္ရေတာ့မယ္။ မြန္စီယာအားမဲလ္ ကုိယ္တုိင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ေၾကြကြဲရမယ္ ထင္တယ္။ သူ မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ စြန္႔ခြာရေတာ့မယ္၊ ေနာက္ထပ္ျပန္ေတြ႕ဖုိ႔ မလြယ္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ သူေပးခဲ့တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ေတြ၊ ေပတံနဲ႔ အ႐ိုက္ခံခဲ့ရတာေတြ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ေမ့သြားတယ္။
၀မ္းနည္းစရာပဲ။ ဆရာႀကီးက သူ႔ရဲ႕ အျမတ္တႏုိး ပြဲေနပြဲထုိင္ ၀တ္စံုေတြကို ဆင္ျမန္းၿပီး ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာကို ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ပုိ႔ခ်ေပးေနတယ္။ ႐ြာထဲက လူေတြ၊ အတန္းေနာက္မွာ ထုိင္ေနရျခင္းအေၾကာင္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ၿပီ။ သူတုိ႔လည္း ေက်ာင္းေလးကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ထားၿပီး လွစ္လ်ဴ႐ႈထားခဲ့မိတဲ့အတြက္ ေနာင္တရၾကမွာပါ။ အခုေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္လုနီးပါး အဖႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးအတြက္ ဦးညႊတ္ရင္း ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ တာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဆရာႀကီးကုိ လာေရာက္ဂါရ၀ျပဳၾကပံုပဲ။
အေတြးနဲ႔ နစ္ေမ်ာေနခုိက္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေခၚသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေမးခံရမယ့္ အလွည့္ေရာက္ၿပီ။ ႀတိယာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အေရးပါအရာေရာက္တဲ့ သဒၵါစည္းကမ္းေတြကို အစအဆံုး ကၽြန္ေတာ္ ဘာ့ေၾကာင့္ မသိႏုိင္ရမွာလဲ။ ပီပီသသ၊ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႔ အထစ္အေငါ့မရွိ ကၽြန္ေတာ္ ႐ြတ္ဆုိႏုိင္ရမယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ပထမဆံုးတလံုးကိုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားလို႔ မရဘူး။ ခံုတန္းရွည္ေပၚက ထရပ္ၿပီး ဒယိမ္းဒယုိင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ရင္ေတြတုန္ၿပီး မ်က္ႏွာေတာင္ ေမာ္မၾကည့္ရဲဘူး။ မြန္စီယာအားမဲလ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိ အခုလို ဆံုးမတယ္။
"သားေရ၊ ဖရန္႔ဇ္။ မင္းကို အျပစ္မဆုိရက္ပါဘူး။ မင္းကို ေပးခဲ့တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ေတြလည္း မ်ားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါကလည္း ဆရာ့အေနနဲ႔ မျဖစ္မေနမို႔ လုပ္ရတာပါ။ သားေရ၊ တုိ႔တေတြ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ လိမ္ခဲ့ၾကတယ္ကြ။ သြားစမ္းပါ။ အခ်ိန္ရပါေသးတယ္။ သင္စရာရွိတာေတြ မနက္ျဖန္မွ ဆက္သင္တာေပါ့။ ကဲ ... ၊ အခုေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ၊ မင္းေတြ႕ၿပီ မဟုတ္လား။ အားလ္ဆပ္စ္နယ္ႀကီး တခုလံုးသာ အခုလို သင္ယူစရာရွိတာေတြကို လက္ငင္းမသင္ယူပဲ၊ ေန႔ေ႐ႊ႕ညေ႐ႊ႕ လုပ္ခဲ့မယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ တုိ႔ရဲ႕အနာဂတ္က ေတြးရဲစရာေတာင္ မရွိဘူး။ သူတုိ႔က တုိ႔မ်ားရဲ႕ အားနဲခ်က္ကို ထုိးႏွက္ၾကေတာ့မယ္။ ေအာ္ ... ၊ မင္းတုိ႔က မင္းတုိ႔ကိုယ္ မင္းတုိ႔ ျပင္သစ္လို႔လည္း အမ်ဳိးဂုဏ္ေမာက္ခ်င္ေသးတယ္။ ကုိယ့္မိခင္ ဘာသာစကားေလးေတာင္ မေရးတတ္ မဖတ္တတ္နဲ႔၊ ဘာကို ယံုရမွာလဲလို႔ သူတုိ႔က ၀ိုင္းၿပီး လက္ညိဳးထုိးၾကလိမ့္မယ္။ အဆံုးသတ္ေတာ့ ဖရန္႔ေရ၊ မင္းက သနားစရာ ေကာင္းသူပါ။ ဒါေပမဲ့ ေၾကကြဲစရာ အေကာင္းဆံုး သူတေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးကြ။ ငါတုိ႔အားလံုး ကုိယ့္အတုိင္းအတာနဲ႔ကိုယ္၊ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ တာ၀န္ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကတယ္"
"မင္းရဲ႕မိဘေတြကိုယ္တုိင္လည္း မင္းကို ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္တဲ့အထိ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ဖုိ႔ အေတြးအေခၚ အေမွ်ာ္အျမင္ပိုင္းမွာ အားနည္းခဲ့တယ္။ သူတုိ႔က မင္းကို လယ္ကြင္းထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေစခ်င္တယ္။ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြကို ပုိ႔ခ်င္တယ္။ ေငြပိုေငြလွ်ံေလး ရလိုရျငားေပါကြာ။ ဒါဆုိ ဆရာ့မွာလည္း ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အျပစ္တင္ေ၀ဖန္စရာေတြ ရွိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တပည့္တုိ႔ကို မၾကာခဏဆုိသလို စာသင္ခ်ိန္မွာ ပန္းၿခံထဲ ေရေလာင္းခုိင္းခဲ့တာမ်ဳိး ရွိခဲ့လား။ ၿပီးေတာ့ ျမစ္ထဲ ငါးမွ်ားထြက္ခ်င္လို႔ အတန္းဖ်က္ၿပီး သြားခဲ့တာမ်ဳိး ရွိဖူးလား"
အေၾကာင္းအရာေတြ တခုၿပီးတခုေျပာင္းရင္း မြန္စီယာအားမဲလ္က ျပင္သစ္ဘာသာစကားအေၾကာင္းကို စေျပာတယ္။ ျပင္သစ္ဘာသာစကားဟာ ကမၻာေပၚမွာ အားအေကာင္းဆံုး၊ အရွင္းလင္းဆံုးနဲ႔ အလွပဆံုး ဘာသာစကားတခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေနနဲ႔ ကုိယ္ပုိင္ယဥ္ေက်းမႈ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြကို ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္ဖုိ႔ လုိအပ္ေၾကာင္း၊ ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ဖုိ႔ရန္ မသင့္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ဆံုး သူ႔ကၽြန္ဘ၀ပဲ က်ေစဦးေတာ့၊ မိခင္ဘာသာစကားကို လွ်ာေပၚမွာ ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္သေ႐ြ႕ လြတ္ေျမာက္ရာ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း ေသာ့တေခ်ာင္းက လက္တကမ္းအကြာမွာ ရွိေနဆဲပဲလို႔ စီကာပတ္ကံုး ေျပာျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ သဒၵါစာအုပ္ကို ထုတ္ၿပီး ဖတ္ခုိင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနဲ႔ နားလည္ရလြယ္ကူေနလို႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အ့ံၾသမိတယ္။ အားလံုး လြယ္ကူလြန္းေနသလိုပဲ။ တကယ္ကို လြယ္ကူလြန္းေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ သင္ခန္းစာတခုကို ဒီေလာက္အထိ အေလးအနက္ထားၿပီး မသင္ယူခဲ့မိတာလည္း ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးကိုယ္တုိင္ ရွင္းလင္းျပသေပးေနတာေတြကလည္း ခါတုိင္းထက္ ပုိၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွိသလိုပဲ။ ၀မ္းနည္းဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ဆရာႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ မခြဲခြါခင္ သူ႔မွာရွိသမွ် အသိအျမင္ ဗဟုသုတေတြအားလံုးကို ပံုေအာေပးခဲ့ခ်င္ပံုရတယ္။ တႀကိမ္တည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲ အၿပီးအပုိင္ ႐ိုက္သြင္းေပးခဲ့ခ်င္ပံုပဲ။
စာဖတ္တဲ့ သင္ခန္းစာၿပီးေတာ့ စာေရးခုိင္းတယ္။ မြန္စီယာ အားမဲလ္က သူကုိယ္တုိင္ ျပင္ဆင္လာတဲ့ စာ႐ြက္ေလးေတြကို လုိက္ေ၀တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တခါမွ မျမင္ဖူးေသးဘူး။ စာ႐ြက္ေလးေတြေပၚမွာ သပ္ရပ္လွပတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ အခုလို ေရးထားတယ္။ "ျပင္သစ္၊ အားဆပ္စ္၊ ျပင္သစ္၊ အားဆပ္စ္"။ အတန္းထဲက စာသင္ခံုတုိင္းမွာ စုိက္ထူထားတဲ့ အလံေလးေတြလိုပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေပၚ ဖမ္းစားႏုိင္လြန္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း တေယာက္မက်န္ ႀကိဳးစားပမ္းစား လိုက္ေရးၾကၿပီ။ စာသင္ခန္းထဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ကေလာင္တံေတြနဲ႔ စာ႐ြက္ေတြေပၚ ပြတ္တုိက္သံကလြဲၿပီး အားလံုးပကတိ တိတ္ဆိတ္လြန္းေနတယ္။ အခုိက္အတန္႔တခုမွာ ပိတုန္းေကာင္ေလးေတြ ပ်ံ၀ဲၿပီး အခန္းထဲ ၀င္လာေသးေပမဲ့ ဘယ္သူကမွ ဂ႐ုျပဳေဖာ္ မရၾကဘူး။ မ်ဥ္းေလးတေၾကာင္းေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္မဆြဲႏုိင္ေသးတဲ့ အငယ္ဆံုး ေက်ာင္းသားေလးေတြကအစ ျပင္သစ္စာရယ္လို႔ တာ၀န္သိ၊ တန္ဖုိးထားၿပီး အလွပဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေရးေနၾကၿပီ။ ေက်ာင္းေဆာင္ရဲ႕ ေခါင္မုိးထက္မွာေတာ့ ခုိေတြက ဆြဲဆြဲငင္ငင္နဲ႔ ညည္းေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ရင္း ေတြးမိေသးတယ္။
"ဒီေကာင္ေတြ ေနာက္က်ရင္ ခုိေတြကိုပါ ဂ်ာမန္လို ညည္းခုိင္းဦးမလား မသိဘူး"
မၾကာခဏဆုိသလို စာ႐ြက္ေပၚကေန မ်က္လံုးခြာၿပီး ၾကည့္မိေသးတယ္။ မြန္စီယာ အားမဲလ္က သူ႔ခံုေပၚမွာ ထုိင္ရင္း သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က အရာ၀တၳဳေတြကို မလႈပ္မယွက္ စုိက္ၾကည့္ေနၿပီ။ သူ႔ရဲ႕ အျမင္အာ႐ံုနဲ႔အတူ ေက်ာင္းေလးထဲ ရွိသမွ်အားလံုးကို ယူေဆာင္သြားခ်င္ပံုပဲ။ ေတြးၾကည့္ပါဦး။ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္လံုး ဒီေနရာေလးမွာ က်င္လည္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ေရွ႕က ေက်ာင္း၀င္းနဲ႔ စာသင္ခန္းက သူ႔ရဲ႕ဘ၀ပါ။ အေျပာင္းအလဲဆုိလုိ႔ မရွိသေလာက္ပဲ။ ခံုတန္းရွည္ေတြနဲ႔ စာသင္ခံုေတြအားလံုး အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ပြတ္တုိက္ၿပီး အေရာင္တင္ခဲ့ေသာ္ျငား အုိေဟာင္းစျပဳၿပီ။ ကစားကြင္းေဘးက သစ္ၾကားပင္ေတြဆုိရင္ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ အ႐ြယ္ေရာက္ေနတာကို ေတြ႕ရမယ္။ သူကုိယ္တုိင္ စုိက္ခဲ့တဲ့ နံရံကပ္ႏြယ္ပင္ေလးေတြကေတာ့ အခုဆုိ ျပဴတင္းေပါက္ေဘာင္ေတြကို ေက်ာ္ၿပီး ေခါင္မုိးနားအထိ ေရာက္လုေရာက္ခင္ေပါ့။ ရင္နဲ႔အမွ် ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ၿပီးမွ အခုလို ခြဲခြါရေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ေၾကကြဲစရာပဲ။ အေပၚထပ္အခန္းထဲမွာ ပစၥည္းေတြကို အၿပီးသတ္ သိမ္းဆည္းထုပ္ပုိးရင္း လူးလာေခါက္ျပန္သြားေနတဲ့ အစ္မျဖစ္သူရဲ႕ ေျခသံကို ၾကားေနရတယ္။ မနက္ျဖန္ သူတုိ႔ ဒီျပည္နယ္ႀကီးကို အၿပီးအပုိင္ စြန္႔ခြာရေတာ့မယ္။
ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အတန္းကို ၿပီးဆံုးခ်ိန္အထိ ခရီးဆက္ဖုိ႔ ရဲစြမ္းသတၱိကေတာ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ ရင္ထဲ အျပည့္ရွိေနတုန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စာေရးတဲ့ ေလ့က်င္ခန္းၿပီးေတာ့ သမုိင္းသင္ခန္းစာဖက္ ဦးလွည့္ၾကတယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြက "ဘာ ဘယ္ ဘီ ဘုိ ဘူ" သီခ်င္းကို သံၿပိဳင္႐ြတ္တယ္။ စာသင္ခန္းေနာက္ဖက္မွာေတာ့ အဖုိးႀကီးေအာ္ဆာက သူ႔ရဲ႕မ်က္မွန္ႀကီးကိုတပ္ရက္သား၊ သတ္ပံုစာအုပ္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ကိုင္ရင္း စာေတြကို တလံုးခ်င္းလိုက္ၿပီး စာလံုးေပါင္း ဖတ္တယ္။ စိတ္ပါလက္ပါ ဖတ္ေနမွန္း သိသာပါတယ္။ ခံစားရလြန္းလို႔ တုန္ခါေနတဲ့ သူ႔အသံကို ၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း မရယ္ပဲ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ငုိအားထက္ ရယ္အားသန္ ဆုိသလိုေပါ့။ အင္း ... ၊ ဒီေနာက္ဆံုး သင္ခန္းစာကို ကၽြန္ေတာ့္တသက္တာ ေမ့ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။
႐ုတ္တရက္ ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ နာရီႀကီးက ဆယ့္ႏွစ္နာရီကုိ ေရာက္ၿပီ။ ေခါင္းေလာင္းထုိးသံကုိ ၾကားရတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ စစ္ေရးျပ ေလ့က်င့္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ ပရပ္ရွန္းေတြရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါး စစ္ခရာသံကို ျပဴတင္းေပါက္ေတြကတဆင့္ ၾကားရတယ္။ ျဖဴေဖြးလုနီးပါး ေသြးဆုတ္ေနတဲ့ မြန္စီယာအားမဲလ္က ထရပ္ၿပီ။ သူ႔ရဲ႕ဟန္ပန္က မားမားမတ္မတ္၊ ဒီလို မာန္နဲ႔ဟန္နဲ႔ ရပ္တည္ပံုမ်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ္ တခါမွ မေတြ႕ဖူးေသးဘူး။
"ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြႀကီးမ်ား ခင္ဗ်ာ" သူက စကားစတယ္။ "ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ... ၊ ကၽြန္ေတာ္ ... ၊ ကၽြန္ေတာ္ ..."
ဒါေပမဲ့ တစံုတရာေၾကာင့္ ဆုိ႔နင့္ေနသလိုပဲ။ စာေလးတေၾကာင္းျပည့္ေအာင္ အဆံုးမသတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။
ခ်က္ခ်င္းဆုိသလို ေျမျဖဴတခဲကုိ ေကာက္ကိုင္ၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္းဖက္ လွည့္တယ္။ တတ္ႏုိင္စြမ္းသမွ် အင္အားကုန္ စုစည္းရင္း စာလံုးႀကီးေတြကို ႀကီးႏုိင္သမွ် ႀကီးေအာင္ ေရးပါၿပီ။
"ျပင္သစ္ျပည္ အဓြန္႔ရွည္ တည္တံ့ပါေစ။"
ၿပီးေတာ့ သူ႔ေခါင္းနဲ႔ နံရံကို မွီရင္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ရပ္ေနတယ္။ စကားတခြန္း မဆုိေတာ့ပဲ လက္ဟန္ေျခဟန္သာ ျပေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နားလည္ရပါၿပီ။
"ဒီေန႔ သင္ခန္းစာကေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ။ အတန္းဆင္းၿပီ။ ျပန္ၾကေတာ့"။ ။
