ရွန္းဇန္႔ - အပုိင္း (၉)

ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာ

(ျပင္သစ္စာေရးဆရာ Alphonse Daudet ရဲ႕ The Last Lesson ဆုိတဲ့ ၀တၱဳတုိေလးကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။

ဒီ၀တၱဳတုိေလးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သမုိင္းေၾကာင္း ေနာက္ခံကုိလည္း ရွင္းျပပါရေစ။ ၁၈၇၀ မွာ ျပင္သစ္နဲ႔ ဂ်ာမန္အင္ပါယာၾကား စစ္ျဖစ္ၾကတယ္။ Franco-Prussian War လို႔ ေခၚပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ျပင္သစ္ေတြ စစ္႐ံႈးလုနီးပါးျဖစ္ၿပီး Alsace နဲ႔ Lorraine နယ္ေတြကို ဂ်ာမန္ေတြလက္ထဲ အပ္လိုက္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ျပင္သစ္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေရာ၊ ဘာသာစကားပါ အၿပိဳင္ျဖစ္ေနတဲ့ ဂ်ာမန္ေတြက ဒီနယ္ေတြမွာ ျပင္သစ္ဘာသာစကားကို စြန္႔ခုိင္းၿပီး ဂ်ာမန္ဘာသာစကားနဲ႔ အစားထုိးဖုိ႔ ႀကိဳးစားပါတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ေလးေပၚ အေျခခံၿပီး ကေလးတေယာက္ရဲ႕အျမင္နဲ႔ ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ၀တၳဳတုိေလးတပုဒ္ပါ။

ဒါေပမဲ့ မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာ ဒီနယ္ႏွစ္ခုလံုးကို ျပင္သစ္ကပဲ ပုိင္ပါတယ္။

"ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာ"

အဲဒီမနက္က ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းသြားေတာ့ အေတာ္ေနာက္က်ေနၿပီ။ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းခံရမယ့္ အေရးေတြးၿပီး အေၾကာက္လြန္မိတယ္။ အထူးသျဖင့္ မြန္စီယာအားမဲလ္ကိုပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ ႀတိယာေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စစ္ေၾကာေမးျမန္းမယ့္အေၾကာင္း အသိေပးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တလံုးဆုိ တလံုးမွ မသိေသးဘူး။ ေက်ာင္းေျပးၿပီး လယ္ကြင္းေတြထဲ ေလွ်ာက္သြားဖုိ႔ အခုိက္အတန္႔ေတာ့ ေတြးမိေသးတယ္။

ေႏြးေထြးၿပီး သာယာတဲ့ ေန႔တေန႔ပါ။ ေတာစပ္မွာ ငွက္မည္းေလးေတြ ေတးသီေနသံကို ၾကားရတယ္။ သစ္စက္ရဲ႕ေနာက္ဖက္၊ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာေတာ့ ပရပ္ရွန္းစစ္သားေတြ စစ္ေရးျပေလ့က်င့္ေနၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႀတိယာသဒၵါ စည္းကမ္းေတြထက္ ဆြဲေဆာင္မႈ ပုိရွိတာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အားတင္းၿပီး ေက်ာင္းကိုပဲ အေျပးသြားလိုက္တယ္။

ၿမိဳ႕၀န္႐ံုးေရွ႕ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္ေတာ့ ေၾကျငာစာတမ္းေတြ ထုတ္ျပန္ေနက် ဆုိင္းဘုတ္ေလးနားမွာ လူေတြ ႐ံုးစုေနၾကတာကို ေတြ႕တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္လံုး ဒီဆုိင္းဘုတ္ေလးကတဆင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းဆုိးေတြ ၾကားခဲ့ရတယ္။ ႐ံႈးနိမ့္သြားတဲ့ စစ္ပြဲေတြအေၾကာင္း၊ စစ္မႈမထမ္းမေနရ ဆင့္ေခၚစာေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္က ခ်မွတ္တဲ့ အမိန္႔ေတြစသျဖင့္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးရင္း ေရွ႕ဆက္တယ္။

"ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကျပန္တာတုန္း"

ရင္ျပင္ကို အေျပးအလႊား ျဖတ္ေနတုန္း ပန္းပဲသမားႀကီး ၀ပ္ရွာက သူ႔တပည့္လက္သားေတြနဲ႔အတူ လက္ကမ္းေၾကျငာစာ တေစာင္ကို ဖတ္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ လွမ္းေအာ္ေျပာတယ္။

"ျဖည္းျဖည္းေပါ့ ငါ့တူရာ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ေက်ာင္းေရာက္မွာေပါ့"

သူေလသံက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနမွန္း သိသာပါတယ္။ မြန္စီယာအားမဲလ္ရဲ႕ ေက်ာင္း၀င္းေလးထဲ ေျပး၀င္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမာလြန္းလို႔ အသက္႐ႈမွားေနၿပီ။

အၿမဲတမ္းလုိလိုပဲ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္စတာနဲ႔ ဟိန္းထြက္လာတဲ့ အသံႀကီးကို ခပ္လွမ္းလွမ္း လမ္းေပၚကေတာင္ ၾကားရတယ္။ စာသင္ခံု ဖြင့္သံပိတ္သံေတြ၊ သံၿပိဳင္႐ြတ္ဆုိ စာအံသံေတြနဲ႔ စည္စည္ကားကားပဲ။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ကုိယ့္အသံ ကုိယ္ျပန္ၾကားၿပီး သင္ခန္းစာေတြကို အျမန္ဆံုး အလြတ္မွတ္မိလြယ္ဖို႔ု က်ယ္သထက္က်ယ္ေအာင္ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ကုန္းေအာ္ၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီးက သူ႔ရဲ႕ ထူထူထဲထဲ ေပတံတုတ္တုတ္ႀကီးနဲ႔ စားပြဲကို ႐ုိက္ရင္း ေျပာမယ္။

"နည္းနည္း အသံတုိးၾကဦးေဟ့"

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီအသံေတြနဲ႔အတူ စည္းခ်က္ညီ လႈပ္ရွားရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာသင္ခံုဆီ လူမသိသူမသိ ပုန္းကြယ္သြားေနက်ပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ ဘာ့ေၾကာင့္မွန္း မသိ၊ တနဂၤေႏြမနက္ခင္းတခုလိုပဲ ထူးထူးျခားျခား တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ဖြင့္ထားတဲ့ ျပဴတင္းေပါက္ကတဆင့္ ကုိယ္စီေနရာယူၿပီးေနႏွင့္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အတန္းေဖာ္ေတြကို လွမ္းေတြ႕တယ္။ မြန္စီယာအားမဲလ္က ေၾကာက္စရာ သံေပတံႀကီးကို ခ်ဳိင္းၾကားညႇပ္ရင္း ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခန္းတံခါးေတာင္ ဖြင့္စရာမလိုပဲ ပကတိ တိတ္ဆိတ္မႈႀကီးရဲ႕ အလယ္ကို ေရာက္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သိမ္ငယ္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေၾကာက္လြန္ေနၿပီလဲ၊ ခံစားနားလည္ၾကမွာပါ။

ဒါေပမဲ့ ထင္သလို မဟုတ္ဘူး။ မြန္စီယာအားမဲလ္က ကၽြန္ေတာ္ကို ေဒါသမာန္မပါတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ စုိက္ၾကည့္ရင္း အခုလို သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ ေျပာတယ္။

"ဖရန္႔ ... ၊ သားေရ ... ၊ မင္းထုိင္ခံုကိုသာ တန္းၿပီးသြားေပေတာ့။ ဆရာတုိ႔ မင္းမပါပဲနဲ႔ေတာင္ အတန္းစဖုိ႔ လုပ္ေနၿပီ"

ကၽြန္ေတာ္လည္း ခံုတန္းရွည္ေပၚ တြယ္တက္ၿပီး စာသင္ခံုေရွ႕ ခ်က္ခ်င္းထုိင္လုိက္တယ္။ ေၾကာက္စိတ္ ေျပစျပဳခ်ိန္ေရာက္မွ အေျခအေနကို သတိထားမိၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆရာႀကီးက ခန္႔ညားတဲ့ အျပာေရာင္ကုတ္အက်ႌ၊ ေမႊးပြလည္စည္းနဲ႔ အနက္ေရာင္ ပုိးသားေဘာင္းဘီကို ၀တ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ေက်ာင္းကို စစ္ေဆးေရး၀င္မယ့္ေန႔ေတြနဲ႔ ဆုေပးပြဲေန႔ေတြကလြဲၿပီး ဆရာႀကီးက ဒီလို ၀တ္ေလ့၀တ္ထ မရွိဘူး။ ဒီထက္ပုိၿပီး တတန္းလံုးကို ၾကည့္ရတာ သာမာန္မဟုတ္ပဲ အေလးအနက္ထားရမယ့္ ကိစၥတခု ရွိေနသလုိပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အအ့ံၾသဆံုးကေတာ့ စာသင္ခန္းရဲ႕ေနာက္ဖက္၊ အၿမဲတမ္းနီးပါး လူမရွိတဲ့ ခံုတန္းရွည္ေတြေပၚမွာ ႐ြာထဲက လူတခ်ဳိ႕ ထုိင္ေနၾကတယ္။ သူတုိ႔လည္း တိတ္ဆိတ္လုိ႔ပဲ။ သံုးေရာင္ခ်ယ္ ဦးထုပ္ႀကီး ေဆာင္းထားတဲ့ အဖုိးႀကီးေအာ့ဆာ၊ ၿပီးေတာ့ သူနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕၀န္ေဟာင္း၊ စာပုိ႔သမားေဟာင္းနဲ႔ အျခားသူေတြလည္းပါတယ္။ သူတုိ႔အားလံုးလည္း မ်က္ႏွာမေကာင္းၾကဘူး။ ေအာ့ဆာက အနားစြန္းေတြ စုတ္ၿပဲေနတဲ့ သတ္ပံုစာအုပ္ အေဟာင္းႀကီးကို ေပါင္ေပၚမွာ ဖြင့္လွ်က္သားတင္ၿပီး မ်က္မွန္အထူႀကီးနဲ႔ ေစာင္း႐ြဲ႕ဖတ္ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အရာရာကို နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတုန္း မြန္စီယာဟာမဲလ္က စင္ျမင့္ေပၚကို တက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ခရီးဦးႀကိဳျပဳခဲ့သလို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ္ျငား၊ တည္ၾကည္ေလးနက္တဲ့ အသံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဖက္ လွည့္ရင္း ေျပာတယ္။

"ကေလးတုိ႔ေရ၊ ဆရာ့အေနနဲ႔ မင္းတုိ႔ကို စာသင္ခြင့္ရတာ ဒီတႀကိမ္ ေနာက္ဆံုးပဲ။ အားလ္ဆပ္စ္နဲ႔ ေလာ္ရင္းနယ္ေတြမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတြအားလံုး ဂ်ာမန္လိုကလြဲၿပီး တျခားဘာသာစကားေတြနဲ႔ မသင္ရေတာ့ဘူးလို႔ ဒီေန႔ပဲ ဘာလင္က အမိန္႔စာ ေရာက္တယ္။ မနက္ျဖန္ ဆရာအသစ္တေယာက္နဲ႔ အစားထုိးလိမ့္မယ္။ အခုသင္ခန္းစာကေတာ့ ျပင္သစ္ဘာသာစကားနဲ႔ သင္တဲ့ ေနာက္ဆုံးသင္ခန္းစာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တပည့္တုိ႔အားလံုးကို ေလးေလးနက္နက္ နားေထာင္ေပးဖုိ႔ ဆရာက ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။"

ေျပာသြားတဲ့ စကားက ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မဟုတ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ တုန္လႈပ္မိတယ္။ လူယုတ္မာေတြ ... ၊ ၿမိဳ႕၀န္႐ံုးမွာ တင္ထားတဲ့ ေၾကျငာစာကလည္း ဒီအေၾကာင္းပဲ ျဖစ္မယ္။

ျပင္သစ္ဘာသာစကားနဲ႔ ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာဆုိပါလား။

ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေရးတတ္ေသးဘူး။ အခုေတာ့ ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ။ သင္ယူခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။ ပညာတပုိင္းတစနဲ႔ ရပ္ရေတာ့မယ္။ ေက်ာင္းေျပးၿပီး ငွက္ဥလိုက္ႏိႈက္၊ ျမစ္ထဲ ေရဆင္းကူးရင္း ျဖဳန္းတီးခဲ့မိတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္မိတယ္။ သယ္ရတာ ေလးလြန္းလို႔ ဆုိးဆုိး႐ြား႐ြား စိတ္ကုန္ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြအားလံုးက ခ်က္ခ်င္းဆုိသလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြေဟာင္းႀကီးေတြ ျဖစ္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သဒၵါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ျမတ္ႏုိးရမယ့္ သမုိင္း၊ အခုေတာ့ သူတုိ႔ကို စြန္႔လႊတ္ရေတာ့မယ္။ မြန္စီယာအားမဲလ္ ကုိယ္တုိင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ေၾကြကြဲရမယ္ ထင္တယ္။ သူ မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ စြန္႔ခြာရေတာ့မယ္၊ ေနာက္ထပ္ျပန္ေတြ႕ဖုိ႔ မလြယ္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ သူေပးခဲ့တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ေတြ၊ ေပတံနဲ႔ အ႐ိုက္ခံခဲ့ရတာေတြ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ေမ့သြားတယ္။

၀မ္းနည္းစရာပဲ။ ဆရာႀကီးက သူ႔ရဲ႕ အျမတ္တႏုိး ပြဲေနပြဲထုိင္ ၀တ္စံုေတြကို ဆင္ျမန္းၿပီး ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာကို ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ပုိ႔ခ်ေပးေနတယ္။ ႐ြာထဲက လူေတြ၊ အတန္းေနာက္မွာ ထုိင္ေနရျခင္းအေၾကာင္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ၿပီ။ သူတုိ႔လည္း ေက်ာင္းေလးကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ထားၿပီး လွစ္လ်ဴ႐ႈထားခဲ့မိတဲ့အတြက္ ေနာင္တရၾကမွာပါ။ အခုေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္လုနီးပါး အဖႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးအတြက္ ဦးညႊတ္ရင္း ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ တာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဆရာႀကီးကုိ လာေရာက္ဂါရ၀ျပဳၾကပံုပဲ။

အေတြးနဲ႔ နစ္ေမ်ာေနခုိက္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေခၚသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေမးခံရမယ့္ အလွည့္ေရာက္ၿပီ။ ႀတိယာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အေရးပါအရာေရာက္တဲ့ သဒၵါစည္းကမ္းေတြကို အစအဆံုး ကၽြန္ေတာ္ ဘာ့ေၾကာင့္ မသိႏုိင္ရမွာလဲ။ ပီပီသသ၊ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႔ အထစ္အေငါ့မရွိ ကၽြန္ေတာ္ ႐ြတ္ဆုိႏုိင္ရမယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ပထမဆံုးတလံုးကိုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားလို႔ မရဘူး။ ခံုတန္းရွည္ေပၚက ထရပ္ၿပီး ဒယိမ္းဒယုိင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ရင္ေတြတုန္ၿပီး မ်က္ႏွာေတာင္ ေမာ္မၾကည့္ရဲဘူး။ မြန္စီယာအားမဲလ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိ အခုလို ဆံုးမတယ္။

"သားေရ၊ ဖရန္႔ဇ္။ မင္းကို အျပစ္မဆုိရက္ပါဘူး။ မင္းကို ေပးခဲ့တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ေတြလည္း မ်ားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါကလည္း ဆရာ့အေနနဲ႔ မျဖစ္မေနမို႔ လုပ္ရတာပါ။ သားေရ၊ တုိ႔တေတြ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ လိမ္ခဲ့ၾကတယ္ကြ။ သြားစမ္းပါ။ အခ်ိန္ရပါေသးတယ္။ သင္စရာရွိတာေတြ မနက္ျဖန္မွ ဆက္သင္တာေပါ့။ ကဲ ... ၊ အခုေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ၊ မင္းေတြ႕ၿပီ မဟုတ္လား။ အားလ္ဆပ္စ္နယ္ႀကီး တခုလံုးသာ အခုလို သင္ယူစရာရွိတာေတြကို လက္ငင္းမသင္ယူပဲ၊ ေန႔ေ႐ႊ႕ညေ႐ႊ႕ လုပ္ခဲ့မယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ တုိ႔ရဲ႕အနာဂတ္က ေတြးရဲစရာေတာင္ မရွိဘူး။ သူတုိ႔က တုိ႔မ်ားရဲ႕ အားနဲခ်က္ကို ထုိးႏွက္ၾကေတာ့မယ္။ ေအာ္ ... ၊ မင္းတုိ႔က မင္းတုိ႔ကိုယ္ မင္းတုိ႔ ျပင္သစ္လို႔လည္း အမ်ဳိးဂုဏ္ေမာက္ခ်င္ေသးတယ္။ ကုိယ့္မိခင္ ဘာသာစကားေလးေတာင္ မေရးတတ္ မဖတ္တတ္နဲ႔၊ ဘာကို ယံုရမွာလဲလို႔ သူတုိ႔က ၀ိုင္းၿပီး လက္ညိဳးထုိးၾကလိမ့္မယ္။ အဆံုးသတ္ေတာ့ ဖရန္႔ေရ၊ မင္းက သနားစရာ ေကာင္းသူပါ။ ဒါေပမဲ့ ေၾကကြဲစရာ အေကာင္းဆံုး သူတေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးကြ။ ငါတုိ႔အားလံုး ကုိယ့္အတုိင္းအတာနဲ႔ကိုယ္၊ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ တာ၀န္ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကတယ္"

"မင္းရဲ႕မိဘေတြကိုယ္တုိင္လည္း မင္းကို ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္တဲ့အထိ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ဖုိ႔ အေတြးအေခၚ အေမွ်ာ္အျမင္ပိုင္းမွာ အားနည္းခဲ့တယ္။ သူတုိ႔က မင္းကို လယ္ကြင္းထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေစခ်င္တယ္။ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြကို ပုိ႔ခ်င္တယ္။ ေငြပိုေငြလွ်ံေလး ရလိုရျငားေပါကြာ။ ဒါဆုိ ဆရာ့မွာလည္း ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အျပစ္တင္ေ၀ဖန္စရာေတြ ရွိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တပည့္တုိ႔ကို မၾကာခဏဆုိသလို စာသင္ခ်ိန္မွာ ပန္းၿခံထဲ ေရေလာင္းခုိင္းခဲ့တာမ်ဳိး ရွိခဲ့လား။ ၿပီးေတာ့ ျမစ္ထဲ ငါးမွ်ားထြက္ခ်င္လို႔ အတန္းဖ်က္ၿပီး သြားခဲ့တာမ်ဳိး ရွိဖူးလား"

အေၾကာင္းအရာေတြ တခုၿပီးတခုေျပာင္းရင္း မြန္စီယာအားမဲလ္က ျပင္သစ္ဘာသာစကားအေၾကာင္းကို စေျပာတယ္။ ျပင္သစ္ဘာသာစကားဟာ ကမၻာေပၚမွာ အားအေကာင္းဆံုး၊ အရွင္းလင္းဆံုးနဲ႔ အလွပဆံုး ဘာသာစကားတခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေနနဲ႔ ကုိယ္ပုိင္ယဥ္ေက်းမႈ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြကို ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္ဖုိ႔ လုိအပ္ေၾကာင္း၊ ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ဖုိ႔ရန္ မသင့္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ဆံုး သူ႔ကၽြန္ဘ၀ပဲ က်ေစဦးေတာ့၊ မိခင္ဘာသာစကားကို လွ်ာေပၚမွာ ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္သေ႐ြ႕ လြတ္ေျမာက္ရာ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း ေသာ့တေခ်ာင္းက လက္တကမ္းအကြာမွာ ရွိေနဆဲပဲလို႔ စီကာပတ္ကံုး ေျပာျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ သဒၵါစာအုပ္ကို ထုတ္ၿပီး ဖတ္ခုိင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနဲ႔ နားလည္ရလြယ္ကူေနလို႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အ့ံၾသမိတယ္။ အားလံုး လြယ္ကူလြန္းေနသလိုပဲ။ တကယ္ကို လြယ္ကူလြန္းေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ သင္ခန္းစာတခုကို ဒီေလာက္အထိ အေလးအနက္ထားၿပီး မသင္ယူခဲ့မိတာလည္း ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးကိုယ္တုိင္ ရွင္းလင္းျပသေပးေနတာေတြကလည္း ခါတုိင္းထက္ ပုိၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွိသလိုပဲ။ ၀မ္းနည္းဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ဆရာႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ မခြဲခြါခင္ သူ႔မွာရွိသမွ် အသိအျမင္ ဗဟုသုတေတြအားလံုးကို ပံုေအာေပးခဲ့ခ်င္ပံုရတယ္။ တႀကိမ္တည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲ အၿပီးအပုိင္ ႐ိုက္သြင္းေပးခဲ့ခ်င္ပံုပဲ။

စာဖတ္တဲ့ သင္ခန္းစာၿပီးေတာ့ စာေရးခုိင္းတယ္။ မြန္စီယာ အားမဲလ္က သူကုိယ္တုိင္ ျပင္ဆင္လာတဲ့ စာ႐ြက္ေလးေတြကို လုိက္ေ၀တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တခါမွ မျမင္ဖူးေသးဘူး။ စာ႐ြက္ေလးေတြေပၚမွာ သပ္ရပ္လွပတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ အခုလို ေရးထားတယ္။ "ျပင္သစ္၊ အားဆပ္စ္၊ ျပင္သစ္၊ အားဆပ္စ္"။ အတန္းထဲက စာသင္ခံုတုိင္းမွာ စုိက္ထူထားတဲ့ အလံေလးေတြလိုပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေပၚ ဖမ္းစားႏုိင္လြန္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း တေယာက္မက်န္ ႀကိဳးစားပမ္းစား လိုက္ေရးၾကၿပီ။ စာသင္ခန္းထဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ကေလာင္တံေတြနဲ႔ စာ႐ြက္ေတြေပၚ ပြတ္တုိက္သံကလြဲၿပီး အားလံုးပကတိ တိတ္ဆိတ္လြန္းေနတယ္။ အခုိက္အတန္႔တခုမွာ ပိတုန္းေကာင္ေလးေတြ ပ်ံ၀ဲၿပီး အခန္းထဲ ၀င္လာေသးေပမဲ့ ဘယ္သူကမွ ဂ႐ုျပဳေဖာ္ မရၾကဘူး။ မ်ဥ္းေလးတေၾကာင္းေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္မဆြဲႏုိင္ေသးတဲ့ အငယ္ဆံုး ေက်ာင္းသားေလးေတြကအစ ျပင္သစ္စာရယ္လို႔ တာ၀န္သိ၊ တန္ဖုိးထားၿပီး အလွပဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေရးေနၾကၿပီ။ ေက်ာင္းေဆာင္ရဲ႕ ေခါင္မုိးထက္မွာေတာ့ ခုိေတြက ဆြဲဆြဲငင္ငင္နဲ႔ ညည္းေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ရင္း ေတြးမိေသးတယ္။

"ဒီေကာင္ေတြ ေနာက္က်ရင္ ခုိေတြကိုပါ ဂ်ာမန္လို ညည္းခုိင္းဦးမလား မသိဘူး"

မၾကာခဏဆုိသလို စာ႐ြက္ေပၚကေန မ်က္လံုးခြာၿပီး ၾကည့္မိေသးတယ္။ မြန္စီယာ အားမဲလ္က သူ႔ခံုေပၚမွာ ထုိင္ရင္း သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က အရာ၀တၳဳေတြကို မလႈပ္မယွက္ စုိက္ၾကည့္ေနၿပီ။ သူ႔ရဲ႕ အျမင္အာ႐ံုနဲ႔အတူ ေက်ာင္းေလးထဲ ရွိသမွ်အားလံုးကို ယူေဆာင္သြားခ်င္ပံုပဲ။ ေတြးၾကည့္ပါဦး။ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္လံုး ဒီေနရာေလးမွာ က်င္လည္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ေရွ႕က ေက်ာင္း၀င္းနဲ႔ စာသင္ခန္းက သူ႔ရဲ႕ဘ၀ပါ။ အေျပာင္းအလဲဆုိလုိ႔ မရွိသေလာက္ပဲ။ ခံုတန္းရွည္ေတြနဲ႔ စာသင္ခံုေတြအားလံုး အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ပြတ္တုိက္ၿပီး အေရာင္တင္ခဲ့ေသာ္ျငား အုိေဟာင္းစျပဳၿပီ။ ကစားကြင္းေဘးက သစ္ၾကားပင္ေတြဆုိရင္ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ အ႐ြယ္ေရာက္ေနတာကို ေတြ႕ရမယ္။ သူကုိယ္တုိင္ စုိက္ခဲ့တဲ့ နံရံကပ္ႏြယ္ပင္ေလးေတြကေတာ့ အခုဆုိ ျပဴတင္းေပါက္ေဘာင္ေတြကို ေက်ာ္ၿပီး ေခါင္မုိးနားအထိ ေရာက္လုေရာက္ခင္ေပါ့။ ရင္နဲ႔အမွ် ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ၿပီးမွ အခုလို ခြဲခြါရေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ေၾကကြဲစရာပဲ။ အေပၚထပ္အခန္းထဲမွာ ပစၥည္းေတြကို အၿပီးသတ္ သိမ္းဆည္းထုပ္ပုိးရင္း လူးလာေခါက္ျပန္သြားေနတဲ့ အစ္မျဖစ္သူရဲ႕ ေျခသံကို ၾကားေနရတယ္။ မနက္ျဖန္ သူတုိ႔ ဒီျပည္နယ္ႀကီးကို အၿပီးအပုိင္ စြန္႔ခြာရေတာ့မယ္။

ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အတန္းကို ၿပီးဆံုးခ်ိန္အထိ ခရီးဆက္ဖုိ႔ ရဲစြမ္းသတၱိကေတာ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ ရင္ထဲ အျပည့္ရွိေနတုန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စာေရးတဲ့ ေလ့က်င္ခန္းၿပီးေတာ့ သမုိင္းသင္ခန္းစာဖက္ ဦးလွည့္ၾကတယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြက "ဘာ ဘယ္ ဘီ ဘုိ ဘူ" သီခ်င္းကို သံၿပိဳင္႐ြတ္တယ္။ စာသင္ခန္းေနာက္ဖက္မွာေတာ့ အဖုိးႀကီးေအာ္ဆာက သူ႔ရဲ႕မ်က္မွန္ႀကီးကိုတပ္ရက္သား၊ သတ္ပံုစာအုပ္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ကိုင္ရင္း စာေတြကို တလံုးခ်င္းလိုက္ၿပီး စာလံုးေပါင္း ဖတ္တယ္။ စိတ္ပါလက္ပါ ဖတ္ေနမွန္း သိသာပါတယ္။ ခံစားရလြန္းလို႔ တုန္ခါေနတဲ့ သူ႔အသံကို ၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း မရယ္ပဲ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ငုိအားထက္ ရယ္အားသန္ ဆုိသလိုေပါ့။ အင္း ... ၊ ဒီေနာက္ဆံုး သင္ခန္းစာကို ကၽြန္ေတာ့္တသက္တာ ေမ့ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။

႐ုတ္တရက္ ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ နာရီႀကီးက ဆယ့္ႏွစ္နာရီကုိ ေရာက္ၿပီ။ ေခါင္းေလာင္းထုိးသံကုိ ၾကားရတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ စစ္ေရးျပ ေလ့က်င့္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ ပရပ္ရွန္းေတြရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါး စစ္ခရာသံကို ျပဴတင္းေပါက္ေတြကတဆင့္ ၾကားရတယ္။ ျဖဴေဖြးလုနီးပါး ေသြးဆုတ္ေနတဲ့ မြန္စီယာအားမဲလ္က ထရပ္ၿပီ။ သူ႔ရဲ႕ဟန္ပန္က မားမားမတ္မတ္၊ ဒီလို မာန္နဲ႔ဟန္နဲ႔ ရပ္တည္ပံုမ်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ္ တခါမွ မေတြ႕ဖူးေသးဘူး။

"ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြႀကီးမ်ား ခင္ဗ်ာ" သူက စကားစတယ္။ "ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ... ၊ ကၽြန္ေတာ္ ... ၊ ကၽြန္ေတာ္ ..."

ဒါေပမဲ့ တစံုတရာေၾကာင့္ ဆုိ႔နင့္ေနသလိုပဲ။ စာေလးတေၾကာင္းျပည့္ေအာင္ အဆံုးမသတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

ခ်က္ခ်င္းဆုိသလို ေျမျဖဴတခဲကုိ ေကာက္ကိုင္ၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္းဖက္ လွည့္တယ္။ တတ္ႏုိင္စြမ္းသမွ် အင္အားကုန္ စုစည္းရင္း စာလံုးႀကီးေတြကို ႀကီးႏုိင္သမွ် ႀကီးေအာင္ ေရးပါၿပီ။

"ျပင္သစ္ျပည္ အဓြန္႔ရွည္ တည္တံ့ပါေစ။"

ၿပီးေတာ့ သူ႔ေခါင္းနဲ႔ နံရံကို မွီရင္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ရပ္ေနတယ္။ စကားတခြန္း မဆုိေတာ့ပဲ လက္ဟန္ေျခဟန္သာ ျပေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နားလည္ရပါၿပီ။

"ဒီေန႔ သင္ခန္းစာကေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ။ အတန္းဆင္းၿပီ။ ျပန္ၾကေတာ့"။            ။

ရွန္းဇန္႔ - အပုိင္း (ဂ)

ဘာ့ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးက ကေလးေတြအမ်ားစု မ်က္မွန္တပ္ၾကရလဲ

ဟယ္လိုကစ္တီ Hello Kitty အစရွိသျဖင့္ ေတာက္ေတာက္ပပ၊ ေၾကာင္ေၾကာင္ၾကားၾကား၊ အေရာင္စံု၊ ဒီဇုိင္းစံုနဲ႔ မ်က္မွန္မ်ဳိးစံုကို ဘီဂ်င္းၿမိဳ႕က မ်က္မွန္ၿမိဳ႕ေတာ္ Eyeglass City မွာ ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီကိုေရာက္ရင္ ေလးထပ္စာျမင့္တဲ့ ေရွာ့ပင္းေမာလ္ႀကီး တခုလံုး မ်က္မွန္ဆုိင္ေတြနဲ႔ ျပည့္က်ပ္ေနတာကို ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။

မ်က္မွန္တစ္လက္ကို နာရီ၀က္အတြင္း အသင့္ေကာက္တပ္႐ံု အၿပီးအစီး လုပ္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ၀န္ေဆာင္မႈက အံၾသခ်ီးမြမ္းေလာက္စရာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဆုိးတာက တ႐ုတ္ျပည္မွာ မ်က္မွန္တပ္ဖို႔ လိုတဲ့ မ်က္စိမႈံသူ အေရအတြက္ အဆမတန္ တုိးလာပါတယ္။ အမ်ားစုက ကေလးေတြျဖစ္ေနလို႔ပါ။

၁၉၇၀ ခုႏွစ္တုန္းေလာက္က တ႐ုတ္ျပည္မွာ အသက္ ၁၆ ႏွစ္နဲ႔ ၁၈ ႏွစ္ၾကား လူငယ္ေတြထဲ၊ အေ၀းမႈံတဲ့သူ သံုးပံုတစ္ပံုေတာင္ မျပည့္ဘူး။ အခုေတာ့ ငါးပံုေလးပံုနီးပါးအထိ ျမင့္တက္လာတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေတြမွာ ပုိဆုိးတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး ဒီမ်က္မွန္သမား လူငယ္ငါးပံုတပံုရဲ႕ ျမင္ႏုိင္စြမ္းအားက အေတာ္ဆုိးပါတယ္။ ၁၆ စင္တီမီတာ (၆ လက္မ)ထက္ ပုိေ၀းတဲ့ အရာ၀တၳဳနဲ႔ ပံုရိပ္ေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္ႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့ဘူး။

မူလတန္းေက်ာင္းသား ကေလးေတြၾကားမွာလည္း ဒီအေရအတြက္ သိသိသာသာ တုိးလာပါတယ္။ တိတိက်က် ဆုိရရင္ ၄၀% က အေ၀းမႈံေနၿပီ။ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ တုန္းကထက္စာရင္ ႏွစ္ဆနီးပါးတုိးလာတဲ့ သေဘာပါ။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္နဲ႔ ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ ဒီအသက္အ႐ြယ္တန္း ကေလးေတြၾကား ဒီလို အျမင္အာ႐ံု ခ်ဳိ႕တဲ့သူက ၁၀% ပဲ ရွိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီအျမင္အာ႐ံု ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္က တ႐ုတ္ျပည္တခုတည္းမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေရွ႕အာရွ တခုလံုးပါ။ စင္ကာပူ၊ ေတာင္ကိုရီးယားနဲ႔ ထုိင္၀မ္ေတြမွာလည္း ၁၈ ႏွစ္သား လူငယ္ ၈၀-၉၀% က မ်က္မွန္တပ္ၾကရတယ္။ ဒါဆုိ ျပႆနာရဲ႕ အရင္းအျမစ္က မ်ဳိး႐ိုးဗီဇေၾကာင့္လား။ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနမႈထုိင္မႈ ပံုစံေတြေၾကာင့္ပါ။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္မွာ ဘီဂ်င္းၿမိဳ႕ပတ္၀န္းက်င္က အျမင္အာ႐ံု အားနည္းသူ ကေလးသူငယ္ေပါင္း ၁၅,၀၀၀ ကို သုေသသနလုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီမွာတင္ ဒီျပႆနာက စာသင္ခ်ိန္၊ စာဖတ္ခ်ိန္ေတြ အရမ္းမ်ားလြန္းတာနဲ႔ တုိက္႐ုိက္ပတ္သက္ေနတယ္လို႔ အေျဖထြက္လာပါတယ္။ ပုိဆုိးတာက အားလပ္ခ်ိန္ေတြေရာက္ရင္လည္း အီလက္ထ႐ြန္းနစ္ ပစၥည္းေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး အျပင္မွာ ကစားခုန္စားခ်ိန္ နည္းလာလို႔ပါ။

အမ်ားအားျဖင့္ ဒီလို အေလ့အထေတြကို ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့ မိသားစုေတြၾကား ပုိၿပီးေတြ႕ရေလ့ရွိတယ္လို႔ ဘီဂ်င္းတုန္ဂရန္ေဆး႐ံု Beijing Tongren Hospital ရဲ႕ အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီး က်ဳိးရင္ Guo Yin က ေျပာပါတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုေတြျဖစ္လို႔ သူတုိ႔ရဲ႕ သားသမီးေတြကို ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေစခ်င္ပါသတဲ့။ အေရွ႕အာရွတလႊားမွာ ပံုမွန္၀င္ေငြနဲ႔ ပညာေရး အဆင့္အတန္းေတြ ျမင့္တက္လာေသာ္ျငား အျမင္အာ႐ံုေတာ့ ခ်ဳိ႕တဲ့လာတယ္လို႔ သူက အခုိင္အမာ ေျပာပါတယ္။

အေ၀းမႈံရျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းရင္းက ျပင္ပအလင္းေရာင္ေအာက္ကို ထြက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ နည္းသထက္ နည္းလာလို႔ပါ။ ေန႔လည္ခင္း အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွာ ဓါတုေဗဒအရည္ေတြ ထုတ္လႊတ္ႏုိင္မႈ စြမ္းအားကို ျမင့္တက္ၿပီး မ်က္လံုးၾကြက္သားေတြကိုလည္း သန္မာေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေ၀းမႈံရျခင္းက မ်က္လံုးၾကြက္သားေတြ အားနည္းၿပီး လိုသလို အာ႐ံု မစူးစုိက္ႏုိင္ေတာ့လို႔ပဲ။

ဒါေပမဲ့ ျပင္ပအလင္းေရာင္ေအာက္ ထြက္ဖို႔ အခ်ိန္ေပးတာ နည္းလာတဲ့အျပင္ အနီးကပ္ မ်က္လံုးအားစုိက္ရတဲ့ စာေရးစာဖတ္အလုပ္ေတြ ထပ္ေပါင္းေတာ့ ျပႆနာက ပိုဆုိးလာပါတယ္။ ၾသစၾတးလွ် အမ်ဳိးသားတကၠသုိလ္ Australian National University က သုေသသနပညာရွင္ အီယန္ေမာ္ဂင္ Ian Morgan ကေတာ့ အခုလို အႀကံေပးပါတယ္။ ကေလးေတြကို ျပင္ပ ဟင္းလင္းျပင္ အလင္းေရာင္ေအာက္က ေျမႀကီးထက္မွာ ကစားခုန္စားဖုိ႔ လံုေလာက္တဲ့ အခ်ိန္သာ ေပးလိုက္ပါ။ သူတုိ႔ စိတ္ႀကိဳက္ စာေရးစာဖတ္လည္း မ်က္စိပ်က္မယ့္ အႏၱရာယ္ကို မစုိးရိမ္ရေတာ့ဘူးတဲ့။

ခက္တာက တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔ အေရွ႕အာရွႏုိင္ငံတုိင္းလိုလိုမွာ အိမ္ျပင္ထြက္ၿပီး အပန္းေျဖတဲ့ အလုပ္ကုိ တန္ဖုိးမထားၾကဘူး။ ဥပမာ၊ ၾသစေၾတးလွ်ႏုိင္ငံမွာပဲၾကည့္။ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးနဲ႔ ဌာေနၾသစေၾတးလွ် ကေလးေတြအားလံုး အသက္ ၆ ႏွစ္မွာ အေ၀းမႈံမယ့္ လကၡဏာေတြကို ေတြ႕လာရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းေနၿပီဆုိတာနဲ႔ ဌာေနၾသစေၾတးလွ် ကေလးေတြက တေန႔ကို သံုးနာရီကေန ေလးနာရီနီးပါး ျပင္ပအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ အခ်ိန္ကုန္ၾကတယ္။ တ႐ုတ္လူမ်ဳိး ကေလးေတြကေတာ့ အျပင္မွာ တနာရီေက်ာ္ေအာင္ေတာင္ အခ်ိန္ကုန္မခံဘူးလို႔ သိရပါတယ္။

တ႐ုတ္ျပည္ထဲက ကေလးေတြကေတာ့ ပုိဆုိးပါတယ္။ ေန႔စဥ္ ေက်ာင္းမွာ ေန႔လည္စာ စားၿပီးတာနဲ႔ အျပင္ထြက္ မကစားေတာ့ပဲ တေမွးအိပ္ၾကတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းက ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာေတြနဲ႔ မအားလပ္ေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔အားလံုး အသက္အ႐ြယ္ ရလာတာနဲ႔အမွ် အျပင္ထြက္ခ်ိန္က သိသိသာသာ နည္းလာပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ တခုတည္းေၾကာင့္လည္း ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။

ဒါဆုိ အေ၀းမႈံျခင္း ျပႆနာက ၀င္ေငြေကာင္းျခင္းနဲ႔ ေက်ာင္းခ်ိန္ပုိျခင္းေၾကာင့္ခ်ည္းပဲလား။ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ တ႐ုတ္က်န္းမာေရး ၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ေက်းလက္ေန ကေလးေတြရဲ႕ သံုးပံုတပံုပဲ အျမင္အာ႐ံု ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ဒဏ္ကို ခံစားရပါသတဲ့။ ၿမိဳ႕ျပေန ကေလးေတြက တ၀က္နီးပါးဆုိေတာ့ အေရအတြက္ခ်င္း ယွဥ္ၿပီး နည္းတယ္လို႔ ဆုိေကာင္းဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး။ စတန္းဖုိ႔တကၠသုိလ္ Stanford University ရဲ႕ သုေသသနျပဳခ်က္တခုအရ အျမင္အာ႐ံုခ်ဳိ႕တဲ့ေနတဲ့ ေက်းလက္ေန ကေလးေျခာက္ေယာက္မွာ တေယာက္က ဆင္းရဲလြန္းလို႔ မ်က္မွန္မ၀ယ္ႏုိင္ဘူးတဲ့။ စရိတ္စက အကုန္အက် မခံႏုိင္တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းေတြကလည္း ကေလးေတြကို အျမင္အာ႐ံု ေကာင္းမေကာင္း ဂ႐ုစုိက္ေပးေဖာ္ မရၾကဘူး။ ဒါတင္မက၊ မ်က္မွန္တပ္ရင္ အျမင္အာ႐ံုကို ပုိၿပီး ခ်ဳိ႕တဲ့သြားေစတယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆမွားကလည္း ျပႆနာကို ႀကီးထြားလာေစပါတယ္။

ေနာက္ဆံုး စတန္းဖုိ႔က ေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ ကေလးေတြကို မ်က္မွန္ အလကား ေ၀ေပးရတယ္။ ဒီမွာတင္ ဒီအျပဳအမူေလးက သူတုိ႔ ကေလးေတြကို အဟာရတုိက္ေကၽြးတာနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ပညာေရး အေထာက္အပံ့ေတြ ေပးတာထက္ေတာင္ အမ်ားႀကီးပုိၿပီး ထိေရာက္သြားေၾကာင္း၊ တအ့ံသၾသ သိလိုက္ရတယ္လို႔ ပ႐ုိဂရမ္ တြဲဖက္ဒါ႐ုိက္တာ စေကာ့႐ုိဇဲလ္ Scott Rozelle က ဖြင့္ဟပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေလ့လာခ်က္တခုမွာေတာ့ မ်က္မွန္အေထာက္အပံ့ရလိုက္တဲ့ ကေလးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ႏွစ္ကုန္စာေမးပြဲမွာ ယခင္ႏွစ္ကထက္ ေအာင္မွတ္ေတြ ထူးထူးျခားျခား ပုိၿပီး တုိးတက္လာပါသတဲ့။

ဒါဆုိ ႏုိင္ငံနဲ႔အ၀ွန္း အဆမတန္ ႀကီးထြားလာတဲ့ ျပႆနာတခုကုိ ကုစားႏုိင္ဖုိ႔ ေန႔လည္ခင္း အလင္းေရာင္နဲ႔ မ်က္မွန္အလွဴေတြက ပဓါနက်ပါသလား။ တစိတ္တပုိင္း မွန္ပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိဘေတြရဲ႕ ကုိယ့္သားသမီးေတြေပၚ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ပံု အျမင္ေတြက ပုိၿပီး အဓိကက်တယ္လို႔ပဲ ဆုိပါရေစ။

(THE ECONOMIST: Why So Many Chinese Children Wear Glasses)

ခ်ဳိးၿခံေခၽြတာသူ ဇူကာဘတ္ခ္

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾကာသပေတးေန႔တုန္းက ေဖ့စ္ဘြပ္ခ္ရဲ႕ စီအီးအုိ မတ္ခ္ဇူကာဘတ္ခ္တေယာက္ လူေရွ႕ထြက္ၿပီး ေမးၾကမယ္ ေျဖၾကမယ္ အစီအစဥ္ေလးတခု လုပ္ပါတယ္။

သူက ေမးခြန္းအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဂ႐ုတစုိက္ ေျဖသြားေပးတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြ စိတ္အ၀င္စားဆံုး ေမးခြန္းကေတာ့ "ဘာျဖစ္လို႔ ေန႔တုိင္း၊ ဒီတီရွပ္တထည္တည္းကိုပဲ အထပ္ထပ္ အခါခါ ၀တ္ေနရတာလဲ"တဲ့။

သတိမျပဳမိတဲ့ သူေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိႏုိင္တာမို႔ ရွင္းျပပါရေစ။ ဇူကာဘတ္ခ္က အထင္ကရ ပြဲလမ္းသဘင္တုိင္းလိုလို၊ ဒီညိဳမိႈင္းမိႈင္း တီရွပ္တထည္ကိုပဲ ၀တ္ေလ့၀တ္ထ ရွိတာ ေတြေနရလု႔ိပါ။ သူ႔အေျဖမွာ ဘာေတြမ်ား ထူးထူးျခားျခား ပါမလဲ၊ အားလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားရင္းေပါ့။ ဇူကာဘတ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း သူ႔အေနနဲ႔ ဒီညိဳမိႈင္းမိႈင္း တီရွပ္တထည္တည္းကိုပဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ၀တ္ရတဲ့အေၾကာင္းကို အေလးအနက္ စဥ္းစားၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ အေျဖေပးပါတယ္။

"ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို ႐ုိးရွင္းႏုိင္သေလာက္ ႐ိုးရွင္းေစခ်င္တယ္ဗ်ာ။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေကာင္းက်ဳိး သယ္ပိုးရမယ့္ ကိစၥကလြဲၿပီး ဒြိဟဆံုးျဖတ္ရမယ့္ အပိုအလုပ္ေတြကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ နည္းေစခ်င္လို႔ပါ" လုိ႔ ဇူကာဘတ္ခ္က အေျဖေပးပါတယ္။ "ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဒီလုိတီရွပ္ ပံုစံတူေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္"ဆုိပဲ။

သူက ေျပာပါေသးတယ္။ "အေသးအဖြဲေလးေတြ ဆုိေပမဲ့ အားထည့္ရတယ္။ ဥာဏ္စြမ္းဥာဏ္စေတြကို ျဖဳန္းတီးပစ္ေနသလိုပဲ။ မလိုအပ္ပဲ အခ်ိန္ကုန္ မခံခ်င္ဘူး"တဲ့။

"ကၽြန္ေတာ္က တကယ္ကံထူးရွင္ပါ။ မနက္တုိင္း အိပ္ယာက ႏုိးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘီလီယံနဲ႔ခ်ီတဲ့ ကမၻာသူ၊ ကမၻာသားေတြအတြက္ အခုထက္ ပုိေကာင္းတဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈေတြ ေပးႏုိင္ဖုိ႔ ေတြးေခၚႀကံဆ ႏုိင္ခြင့္ေလး ရတယ္။ ဒီေတာ့ အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြနဲ႔ အားကုန္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ကုိ အထိခုိက္မခံႏုိင္ဘူး"

ဇူကာဘတ္ခ္က သူေလးစားရတဲ့ ၾသဇာမတၱိ ႀကီးမားသူေတြကိုလည္း ေထာက္ျပပါတယ္။ စတိဖ္ေဂ်ာ့ဘ္နဲ႔ သမၼတ အုိဘားမား၊ သူတုိ႔လည္း အ၀တ္တစုံအတြက္ ေခါင္း႐ႈပ္ခံသူေတြ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း ရွင္းျပတယ္။ တခါကဆို စတိဖ္ေဂ်ာ့ဘ္က သူ႔အထုပၸတိၱေရးသူ၊ ေ၀ၚတာအုိင္ဆက္ကြန္ကို ဒီလိုေျပာဖူးပါသတဲ့။ "ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တတ္ႏုိင္ရင္ အက္ပဲလ္၀န္ထမ္းေတြ အားလံုးကို စြပ္ၾကယ္ဂ်ဳိင္းျပတ္၀တ္ၿပီးေတာင္ အလုပ္ဆင္းေစခ်င္တယ္"ဆုိပဲ။

ကဲ ... ၊ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ေရ၊ ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ။

(From businessinsider.com - Here's The Real Reason Mark Zuckerberg Wears The Same T-Shirt Every Day)

အေသးအဖြဲေလးမ်ား

(Raymond Carver ရဲ႕ Little Things ဆုိတဲ့ ၀တၳဳတုိေလးကုိ ဘာသာျပန္ၾကည့္တာပါ။

Raymond Carver က ၂၀ ရာစုေႏွာင္းပုိင္း အေမရိကန္ စာေပေလာကမွာ ၀တၳဳတုိေတြနဲ႔ ထင္ရွားသူပါ။ သူ႔ကို Minimalist "လုိရင္းတုိရွင္း၊ (သုိ႔) ခ်ိဳးၿခံေခၽြတာ (သုိ႔) အနည္းဆံုး၀ါဒီ"လုိ႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ Raymond Carver ကုိယ္တုိင္က ျငင္းဆန္ပါတယ္။

အင္တာနက္ေပၚမွာ Little Things လို႔ ရွာၾကည့္ပါ။ အလြယ္တကူ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ အထင္ကရ ၀တၳဳတုိေလးပါ။ နားမလည္ရင္ေတာ့ ဘာသာျပန္တဲ့သူ ကၽြန္ေတာ္ညံ့ဖ်င္းလို႔ပဲ။

ဒါထက္ စကားမစပ္၊ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္လိုက္မာန္ပါ တခုခုလုပ္မယ္ႀကံတုိင္း ဒီ၀တၳဳတုိေလးကို သတိရတယ္။)

အေသးအဖြဲေလးမ်ား

ထုိေန႔ အေစာပုိင္းက ရာသီဥတုေျပာင္းသျဖင့္ ႏွင္းမ်ား အရည္ေပ်ာ္၍ ညစ္ေထးေသာ ေရမ်ားျဖစ္လာသည္။ ေရစီးေၾကာင္းအခ်ဳိ႕က အိမ္ေနာက္ဖက္ ေျမကြက္လပ္သုိ႔ မ်က္ႏွာမူေသာ လူတရပ္အျမင့္ ျပဴတင္းေပါက္ငယ္ေလးမွတဆင့္ လိမ့္ဆင္းသည္။ အိမ္အျပင္ဖက္ လမ္းေပၚ၌ ကားမ်ား ႐ႊံ႕ေရာင္ခ်ယ္လွ်က္ ေမွာင္ရီစပ်ဳိးေလၿပီ။ သုိ႔ေသာ္ အိမ္အတြင္း၌လည္း အေမွာင္ထုက ႀကီးစုိးလာသည္။

သူက အိပ္ခန္းတြင္း၌ အ၀တ္အစားမ်ားကို ခရီးေဆာင္ေသတၱာထဲသုိ႔ ထုိးသိပ္ထည့္ေနခုိက္ တံခါး၀နား သူမ ေရာက္လာသည္။

သူမက ေျပာ၏။ နင္ထြက္သြားလို႔ ၀မ္းမနည္းဘူးဟဲ့။ သိလား။ ငါ ၀မ္းမနည္းဘူး။

သူက သူ႕၏ ပစၥည္းပစၥယမ်ားကိုသာ ခရီးေဆာင္ေသတၱာထဲသုိ႔ ဆက္လက္ေနရာခ်သည္။

သူမက စ၍ ငို၏။ ေခြးေကာင္ရဲ႕။ နင္ထြက္သြားလို႔ ငါ လံုး၀ ၀မ္းမနည္းဘူးဟဲ့။ သိလား။ နင္ အခု၊ ငါ့မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ ေျပာေလ။ ေျပာစမ္းပါဦး။

ထုိ႔ေနာက္ သူမက အိပ္ယာထက္မွ ကေလးဓါတ္ပံုကုိ သတိျပဳမိေသာ္ ေကာက္ယူသိမ္းဆည္းသည္။ သူက သူမကို အၾကည့္၊ သူမက မ်က္ရည္စမ်ားကို သုတ္သည္။ ေနာက္ေၾကာင္းလွည့္၍ ဧည့္ခန္းတြင္းသို႔ မျပန္မွီ သူ႔မ်က္ႏွာအား ေစ့ေစ့ၾကည့္သြားေသးသည္။

သူက ေျပာ၏။ အဲ့ဒါေလးကို ျပန္ယူခဲ့စမ္းပါ။

သူမက ျပန္ေျပာ၏။ နင့္ပစၥည္းေတြ နင္ယူၿပီးသာ ထြက္သြားစမ္းဟဲ့။

သူက အေျဖမေပး။ ခရီးေဆာင္အိပ္ကို ဆြဲပိတ္ၿပီးေသာ္ ကုတ္အက်ၤ ီကို၀တ္လွ်က္ မီးမပိတ္မွီ အခုိက္အတန္႔၊ အခန္း ပတ္ပတ္လည္သုိ႔ မ်က္လံုးတခ်က္ ေ၀့ၾကည့္သည္။ ၿပီးမွ ဧည့္ခန္းတြင္းသုိ႔ ထြက္လာသည္။

သူမက ရင္ခြင္ပုိက္ ကေလးငယ္ႏွင့္ မီးဖုိေခ်ာင္ အခန္းက်ဥ္းေလး၏ တံခါး၀တြင္ ရပ္ေနသည္။

သူက ေျပာ၏။ ကေလးကို ငါေခၚသြားမယ္။

နင္ ႐ူးေနလား။

မ႐ူးဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကေလးကို ငါ ေခၚသြားခ်င္တယ္။ သူ႕ပစၥည္းေတြကို ေနာက္မွ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ လာယူခုိင္းလိုက္မယ္။

သူမက ေျပာ၏။ နင္ေနာ္။ ကေလးကို မထိနဲ႔။

ကေလးက စ၍ ငုိေသာေၾကာင့္၊ ကေလး၏ ေခါင္း၌ ပတ္ထားေသာ အႏွီးစကို သူမ ဖယ္လိုက္ရသည္။

သူမက ကေလးအား ၾကည့္ရင္း ႏႈတ္မွ ေရ႐ြတ္၏။ အုိအုိ႔အုိ၊ ကေလးရယ္။

သူက သူမထံ ေရွ႕တုိးလာသည္။

ဘုရားဘုရား၊ ကယ္ေတာ္မူပါ။ သူမက ေျပာရင္း မီးဖုိေခ်ာင္တြင္းသုိ႔ ေျခတလွမ္း ဆုတ္သည္။

ကေလးကို ငါေခၚသြားခ်င္တယ္။

နင့္ကို ထြက္သြားလို႔ ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္။

သူမက မီးဖုိေဘး၊ အေနာက္ဖက္ေထာင့္သုိ႔ လွည့္၍ ကေလးအား တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႕ဖက္ထားသည္။

သုိ႔ေသာ္ သူကလည္း ေရွ႕ဆက္တုိးသည္။ သူ႕လက္အစံုျဖင့္ မီးဖိုထက္မွ ျဖတ္ေက်ာ္လွ်က္ ကေလးအား လွမ္းဆြဲရင္း ေျပာသည္။

ကေလးကို လႊတ္လုိက္စမ္းပါ။

သူမက ေအာ္၏။ နင့္ကို ထြက္သြားလို႔ ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္။ မရဘူးလား။

ကေလးက မ်က္ႏွာျပင္တခုလံုး ရဲရဲနီလွ်က္ သည္းသည္းထန္ထန္ ငုိေလၿပီ။  ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ၾကားထဲ မီးဖုိေနာက္၌ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ပန္းအုိးကုိ တုိက္မိ၍ က်ကြဲသည္။

သူက သူမအား နံရံရွိရာဖက္သုိ႔ ေခ်ာင္ပိတ္လွ်က္ သူမ၏ လက္မ်ားကို ဆြဲဖယ္ရန္ ႀကဳိးစားသည္။ ကေလးကို အရယူရန္ ခႏၶာကိုယ္ အားကုိးျဖင့္ သူမကို တြန္းထုတ္သည္။

သူက ေျပာ၏။ ကေလးကို လႊတ္ေနာ္။

သူမက ေျပာ၏။ မလႊတ္ဘူး။ သူမက ထပ္ေျပာ၏။ နင္ ကေလးကို နာေအာင္ မလုပ္နဲ႔ေနာ္။

 သူက ေျပာ၏။ ကေလးကို နာေအာင္လုပ္တာ ငါမဟုတ္ဘူး။

မီးဖုိခန္း ျပဴတင္းေပါက္မွ အလင္းေရာင္ မရွိေတာ့ၿပီ။ ေမွာင္လုနီးပါး မျမင္မစမ္း၌ သူမ၏ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္မ်ား ေျပေလွ်ာ့သြားေစဖုိ႔ သူက လက္တဖက္ျဖင့္ အားထုတ္ရင္း၊ က်န္လက္တဖက္ျဖင့္ သည္းသည္းထန္ထန္ ငုိေနေသာ ကေလးကို လက္ေမာင္းရင္းမွ ဆုပ္ကိုင္မိသည္။

သူမ၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ား မခံမရပ္ႏုိင္ ျဖစ္လာသည္။ ကေလးအား ယခုထက္ပုိ၍ ဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္ရန္ အင္အားမရွိေတာ့ၿပီ။

ကယ္ၾကပါဦးရွင့္။ သူမ ေအာ္ဟစ္႐ုန္းကန္ရင္း ကေလးကို လက္လႊတ္လိုက္ရသည္။

သူမအေနျဖင့္ ထိုကေလးအား ရယူပုိင္ဆုိင္လိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကေလး၏ က်န္လက္ေမာင္းတဖက္ကို မွီလုမွီခင္ လွမ္းဆြဲသည္။ ကေလးကို လက္ေကာက္၀တ္မွ မွီေသာ္ တတ္အားသမွ် အေနာက္သုိ႔ ယိမ္းသည္။

သုိ႔ေသာ္ သူကလည္း အေလွ်ာ့မေပး။ ကေလးက သူ႕လက္မွ လြတ္လုလြတ္ခင္၊ မမွီမကမ္း အားကုန္ထုတ္၍ ျပန္ဆြဲသည္။

ထုိနည္းခဏ အျငင္းပြားမႈေပၚ စီရင္ခ်က္က်၏။
 

ျဖတ္သြားျဖတ္လာ စံုတြဲမ်ားေပၚ မ်က္စိတဆံုး

(Herbert Stein ရဲ႕ Watching the Couples Go By ဆုိတဲ့ Essay ေလးကို ဘာသာျပန္ၾကည့္တာပါ။ 

Herbert Stein က ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ Economist တဦး၊ အေမရိကန္ သမၼတ Nixon နဲ႔ သမၼတ Ford တုိ႔လက္ထက္မွာ ဘ႑ာေရးအႀကံေပး လုပ္ခဲ့သူတဦးပါ။ သူ႔တသက္တာ ေရးခဲ့တဲ့ Essay ေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ အထူးသျဖင့္ ေဘာဂေဗဒနဲ႔ ပတ္သက္တယ္။ 

ဒီ Essay ကေတာ့ လူမႈေရးရာေပၚ သူ႔အျမင္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လူသိမ်ားပါတယ္။ Reader's Digest အပါအ၀င္ နာမည္ႀကီး မဂၢဇင္းေပါင္း မ်ားစြာက အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ထည့္သြင္းေဖၚျပၾကတယ္။ Google Search မွာ Watching the Couples Go By လို႔ ႐ုိက္ထည့္ၾကည့္႐ံုနဲ႔ မူရင္းကုိ အလြယ္တကူ ရွာေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။

ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ထားတဲ့ မူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်ည္းကပ္မႈနဲ႔ တသီးပုဂၢလ စမ္းသပ္ခ်င္လို႔ပါ။ အေကာင္းဆံုး မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။)

ျဖတ္သြားျဖတ္လာ စံုတြဲမ်ားေပၚ မ်က္စိတဆံုး

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ကိန္းေအာင္းခဲ့ဖူးတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္တခုက၊ ပဲရစ္ၿမိဳ႕ကို အေရာက္သြားၿပီး လမ္းနားေဘး ေကာ္ဖီဆုိင္တဆုိင္မွာ ထုိင္မယ္။ ျပင္သစ္ျပည္တြင္းျဖစ္ Gauloise စီးကရက္ကို ဖြာရင္း မွတ္စုစာအုပ္ Un cahier ကုိ ထုတ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဘာလ္ပင္ La plume de ma tante နဲ႔ စာတုိေပစေလးေတြ ေရးခ်င္တယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေရးမယ့္ စာေတြက ေဘာဂေဗဒနဲ႔ မသက္ဆုိင္ပါဘူး။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လမ္းနားေဘး ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ၿပီး ေဘာဂေဗဒအေၾကာင္း ေရးဖုိ႔ ခက္ပါတယ္။။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္တယ္။ ထူးထူးျခားျခား အသိအမွတ္ျပဳခံရတဲ့ ျပင္သစ္လူမ်ဳိး ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ဆုိလို႔ အေတာ္နည္းတယ္။ ဒါဆုိ ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္တာက ၀တၱဳတပုဒ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာတပုိဒ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒသ၁နိက က်မ္းတေစာင္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ မၾကာခဏဆုိသလို မ်က္လံုး အသာပင့္ၿပီး ျဖတ္သြားျဖတ္လာ Les filles  မိန္းမပ်ဳိေလးေတြကို ေငးၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ဗ်။

အခုေတာ့ ဒီလို စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြ ကုန္ဆံုးခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ တခုေတာ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို၊ ကေနဒီစင္တာ Kennedy Center ဖက္သြားတဲ့ လမ္းနားေဘးက ေလဟာျပင္ စားေသာက္ဆုိင္ေလးမွာ သြားထုိင္ျဖစ္တယ္။ စာေရးဖုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ La plume de ma tante ႀကီးနဲ႔လည္း မေရးႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာ စာစီစာ႐ုိက္ ေဆာ့ဖ္၀ဲေတြကို ကၽြန္ေတာ္ စြဲလမ္းေနၿပီဗ်။ လက္ပ္ေတာ့ပ္ ကြန္ပ်ဴတာတလံုး ယူသြားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို ေခတ္မွီ စက္ကိရိယာပစၥည္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ အေတြးအာ႐ံုကို အေႏွာင့္အယွက္ ေပးသလိုပဲ။ ဒီေတာ့ ဒီအတုိင္းပဲ ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြကို ေငးၾကည့္ေနလိုက္တယ္။

(Kennedy Center လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ John F. Kennedy Center for the Performing Arts အေဆာက္အဦကို ၁၉၇၁ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၈)ရက္ေန႔မွာ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု Washington, D.C မွာ ရွိပါတယ္။)

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာ မိန္းမပ်ဳိေလးေတြအေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းက အိမ္ေထာင္သည္ စံုတြဲေတြနဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္။ ေနပါဦး။ ကေနဒီစင္တာဖက္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး သြားေနၾကတဲ့ ဒီအမ်ဳိသားနဲ႔ ဒီအမ်ဳိးသမီးေတြက အိမ္ေထာင္သည္ စံုတြဲေတြလား။ ကၽြန္ေတာ္လည္း  ဘယ္လိုလုပ္ တပ္အပ္သိမွာလဲ။ ဒါေပမဲ့ စစ္တမ္းေတြအရ အသက္ ၃၀ နဲ႔ ၇၅ ၾကား၊ အမ်ဳိးသား ၇၅% က အိမ္ေထာင္သည္ေတြဗ်။ ဒီအသက္အ႐ြယ္တန္း အမ်ဳိးသားတဦးက အမ်ဳိးသမီးတဦးကို လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး ကေနဒီစင္တာဖက္ သြားေနၿပီဆုိမွာေတာ့ အေပ်ာ္သေဘာ ကလပ္တက္တာမ်ဳိး မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရဲတယ္။ သူတုိ႔ အိမ္ေထာင္သည္ စံုတြဲေတြပါ။ လံုး၀ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ။

အထူးသျဖင့္ ဒီစံုတြဲေတြထဲက အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ အေလးထား ေလ့လာမိတယ္။ သူတုိ႔အားလံုး ညိဳ႕အားေကာင္းတဲ့ မိန္းမေခ်ာ၊ မိန္းလွေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ မာလင္းဒိထရိ Marlene Dietrichs ၊ မာရီလင္မြန္႐ိုး Marilyn Monroes ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗီဗီယန္ေလ Vivien Leighs ၊ သူတို႔နဲ႔ တူဖုိ႔ ေ၀းစြ။ (စကားမစပ္ - ညိဳ႕အားေကာင္းတဲ့ မိန္းမေခ်ာ၊ မိန္းမလွေတြအေၾကာင္း ေရာက္ေတာ့ သက္ရွိထင္ရွား ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး တဦးတေလမွ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲက ထြက္မလာဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ကို ခင္ဗ်ားတုိ႔ မွန္းၾကည့္လို႔ ရေလာက္ၿပီ။) တခ်ဳိ႕လည္း လွၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားစုက ႐ြက္ၾကမ္းေရက်ဳိပဲ။ သူတုိ႔ေတြ ကေနဒီစင္တာကုိ သြားတဲ့ လမ္းေပၚ ေရာက္ေနၿပီဆုိမွေတာ့ ျပဇာတ္ ၾကည့္ဖုိ႔၊ ေအာ္ပရာ ခံစားဖုိ႔၊ သံစံုဂီတ၀ုိင္းနဲ႔ စီးေမ်ာဖုိ႔၊ ယဥ္ေက်းမႈ အႏုသုခုမနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ သူလိုကုိယ္လို လူေတြထက္ အပံုႀကီးသာသူေတြလို႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ယူဆႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ႐ႈေထာင့္ေပါင္းစံုက အခါခါ သံုးသပ္ၿပီး ေျပာပါရေစ။ သူတုိ႔လည္း သာမာန္လူေတြပဲ။

ဒါေပမဲ့ အမ်ဳိးသားတဦးအတြက္ သူ႔လက္ေမာင္းကို တြဲခုိလုိက္ပါလာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတဦးက ထူးမျခားနား သာမန္မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဒီအမ်ဳိးသားအတြက္ တုႏုိင္းမရတဲ့ ကမၻာေလာကႀကီး တစ္ခုလံုးပါ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို အျငင္းပြားဦးမယ္။ ဒီလူေပါ့။ သူ႔႐ံုးကို မေန႔တေန႔ကမွ ေရာက္လာတဲ့ အလုပ္သင္ ေကာင္မေလးနဲ႔ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိ စသျဖင့္ေပါ့။ အတင္းအဖ်င္းေတြပါဗ်ာ။ အေျခခံအက်ဆံုးကို ေျပာရရင္ ဒီအမ်ဳိးသားရဲ႕ ဘ၀တခုလံုးအတြက္ ဒီအမ်ဳိးသမီးက တန္ဖုိးျဖတ္လိ႔ုကို မရဘူး။

ကမၻာဦးက်မ္းက ဒီလိုဆုိပါတယ္။ "ထာ၀ရအရွင္ ဘုရားသခင္ကလည္း၊ ေယာက်္ားသည္ တေယာက္တည္း မေနေကာင္း၊ သူႏွင့္ေတာ္ေသာ အေထာက္အမကို သူ႔အဖုိ႔ ငါလုပ္ဦးမည္ ဟု အႀကံရွိေတာ္မူ၏။" ဒီလုိနဲ႔ပဲ "လူမိန္းမကို ဖန္ဆင္း၍ လူရွိရာသို႔ ေဆာင္ခဲ့ေတာ္မူ၏"တဲ့။ ဒီေတာ့ ဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့ မိန္းမက မိန္းမေခ်ာ မိန္းမလွတဦး မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ အသိဥာဏ္ပညာ ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းမလည္း မဟုတ္ဘူး။ ထင္ေယာင္ထင္မွား နာမ၀ိေသသနလည္း တလံုးမွ မပါဘူး။ ဘုရားသခင္က "သာမန္"မိန္းမကိုပဲ ဖန္ဆင္းခဲ့တယ္။

ဒါဆုိ ကုိယ့္လက္ေမာင္းကို တြဲခုိလုိက္ပါလာတဲ့ "သာမာန္"မိန္းမတဦးက ဒီအမ်ဳိးသားအတြက္ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ အေရးပါေနရသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသေလာက္ ႐ုိးစင္းတဲ့အခ်က္ သံုးခ်က္ပဲ ရွိတယ္။

ပထမဆံုး အခ်က္က တူႏွစ္ကိုယ္ လဲေလွ်ာင္းခိုက္ ဒီအမ်ဳိးသမီးရဲ႕ အေႏြးဓါတ္ပါတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ တဏွာေပမ ကိစၥေတြအေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ၿခံဳငံုသံုးသပ္တုိင္း ဒီကိစၥက အေရးႀကီးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာခြင့္ျပဳပါ။ လူသားဆန္တဲ့ အထိအေတြ႕ အာ႐ံုနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေပါ့။ ေရွးဦးမဆြ အဓိကက်ပါတယ္။

ပုခက္ထဲမွာ ငိုေနတဲ့ ကေလးေပါက္စေလးက စကားစျမည္ေျပာခ်င္လို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ေ႐ႊလက္စြပ္တကြင္းကို ေတာင့္တလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာက္ယူေပြ႕ဖက္ၿပီး အယုအယ ခံခ်င္လို႔ပါ။ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီး လူႀကီးသူမေတြလည္း ဒီတုိင္းပဲ။ အျပဳအစု၊ အယုအယ လိုပါတယ္။  ထူးမျခားနား အထီးက်န္ဆန္လွတဲ့ ေလာကႀကီးထဲ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား ပြတ္သပ္ေခ်ာ့ျမဴၿပီး အေႏြးဓါတ္ ခံယူခ်င္သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ လုပ္ခြင့္ရဖုိ႔လည္း အေရးႀကီးတယ္။ ႐ြက္ၾကမ္းေရက်ဳိ အမ်ိဳးသမီးတဦးနဲ႔ ႐ြက္ၾကမ္းေရက်ဳိ အမ်ဳိးသားတဦးၾကားက ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ ကိစၥလို႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ စကားစျမည္ဖလွယ္ျခင္းကလည္း အေရးႀကီးလာျပန္တယ္။ ဒီစံုတြဲေတြၾကား၊ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ နီးပါး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ၿပီးမွ ေျပာစရာ စကားေရာ က်န္ပါဦးမလားလို႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေတြးေကာင္းေတြးမိလိမ့္မယ္။ ဒီလိုရွိပါတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈေတြအေၾကာင္း တခမ္းတနား ေၾကြးေက်ာ္လုိက္စမ္းပါ။ ခင္ဗ်ားကို ေလလံုးထြားတယ္လို႔ မထင္တဲ့သူက ခင္ဗ်ားရဲ႕ အမ်ဳိးသမီးပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ႐ံႈးနိမ့္မႈေတြအေၾကာင္း ႐ုိး႐ုိးသားသား ေျပာျပလိုက္ပါ။ သူက ေဖးမကူညီလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုး အရည္မရအဖတ္မရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာဦး။ သူက ခင္ဗ်ားကို ေဘးမဲ့ေပးထားလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ တဦးေပၚတဦး စိတ္၀င္တစား ရွိဖုိ႔နဲ႔ ဒီလို စိတ္၀င္စားမႈဆိုတာရွိမွလည္း နားလည္မႈဆုိတာ ရွိလာမွာပါ။

အိမ္ေထာင္သည္ စံုတြဲေတြၾကား၊ စကားစျမည္ဖလွယ္ျခင္းက သတင္းအခ်က္အလက္ စံုစမ္းေထာက္လွမ္း႐ံု သက္သက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေရးႀကီးတာက "ကုိယ္ ဒီမွာ ရွိတယ္။ မင္း ကုိယ့္အနားမွာ ရွိေနမွန္း ကုိယ္သိတယ္"ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကို အသိေပးဖုိ႔ပဲ။

တတိယအခ်က္ကေတာ့ အမ်ဳိးသားတဦးအေနနဲ႔ သူ႔ကို မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးတဦး ... ၊ လံုး၀ လိုအပ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္မႈေတြကို ခဏ ေဘးဖယ္ထားဦး။ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူကမွ မလိုအပ္ေတာ့တဲ့ေနာက္၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဘ၀က ဘယ္လိုလုပ္ အဓိပၸါယ္ရွိမွာလဲ။ တျခားသူေတြ၊ ဥပမာ … ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အလုပ္ရွင္၊ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြကလည္း၊ ခင္ဗ်ားကို လုိအပ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မတူပါဘူး။ ဒီလို ဆက္ဆံေရးေတြအားလံုးက တန္ဖုိးတစ္ခု ေပးဆပ္ၿပီး ျပန္အစားထုိးလို႔ ရတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အမ်ဳိးသမီးကို အစားထုိးဖုိ႔ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ယံုၾကည္မႈေတြ ျမင့္တက္လာၿပီး ကမၻာေလာကႀကီးထဲ နစၥဒူ၀ ရင္ဆုိင္ခဲ့တယ္ပဲ မဟုတ္လား။

ဒါဆုိ ဒီ"သာမန္"မိန္းမတဦးက ဒီအမ်ဳိးသားအတြက္ - အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုထဲမွာ ေနထုိင္တဲ့ လူဦးေရ သန္း (၅၀)ထက္ - ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပိုၿပီး ထူးထူးျခားျခား တန္ဖုိးရွိေနပါသလဲ။ ခင္ဗ်ားကုိယ္တုိင္လည္း တြက္ခ်က္ၾကည့္ဖူးမယ္ မထင္ပါဘူး။ ေစ်းကြက္နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး စဥ္းစားရမယ့္ ကိစၥမွ မဟုတ္ပဲ။ အားလံုးသိမွာပါ။ ကုိယ့္အမ်ဳိးသမီးေပၚ ကုိယ္ ဘယ္ေလာက္အထိ တန္ဖုိးထားလဲ၊ ထုတ္မေျပာတဲ့ အမ်ဳိးသားေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အတုိင္းအတာနဲ႔သူေတာ့ တန္ဖုိးထားၾကသူေတြခ်ည္းပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတြက အမ်ဳိးသားသီးသန္႔ ႐ႈေထာင့္ျဖစ္ေနမွန္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ဒါကလည္း စာေရးသူ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ အမ်ဳိးသားတဦး ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သဘာ၀က်တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အထက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းျပဖုိ႔ ႀကဳိးစားသြားသမွ် အားလံုး၊ တဖက္ေစာင္းနင္း ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ စုိးစဥ္းေတာင္ မေတြးမိဘူး။ ေသခ်ာတာက ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ မွီခုိေနရတယ္။ ကုိင္းကၽြန္းမွီ ကၽြန္းကုိင္မွီေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္ကြယ္ရာမွာ ေျပာေနၾကမယ့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ စကားသံေတြကိုလည္း ၾကားေယာင္မိေသးတယ္။

"ခင္ဗ်ားက ဒီအေၾကာင္းေတြ ဘယ္လုိလုပ္ သိေနတာလဲ။ ခင္ဗ်ားက ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ေလ။ မေရရာမႈေပါင္းစံုကို သက္ေသျပဖုိ႔ ႀကဳိးစားရင္း ဘ၀ကို ႐ုန္းကန္ခဲ့ရသူပဲ။ အန္းလန္ဒါ Ann Landers လည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔"။ အားလံုး မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခု ကေနဒီစင္တာရွိတဲ့ ကုန္းျမင့္ေလးေပၚအတူတူ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ဖူးတာ အႀကိမ္ေပါင္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။

(Ann Lander ဆိုသူအမ်ဳိးသမီးက လူသိမ်ားတဲ့ အေမရိကန္ လူမႈေရးပညာရွင္ပါ။)

ရွန္းဇန္႔ - အပုိင္း (၇)

 

 

ေတာ္ပါေတာ့။ လုပ္သားျပည္သူတဲ့

 (Checkov ရဲ႕ Oh! The Public ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ၾကည့္တာပါ။)

ေတာ္ပါေတာ့။ လုပ္သားျပည္သူတဲ့

"လုပ္ျပန္ၿပီ။ ငါလည္း အရက္ပဲ ေသာက္ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ ဘယ္လုိအေၾကာင္း … ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ငါ ဒီလို မျဖစ္သင့္ဘူး။ ငါ့ကုိယ္ငါ ထိန္းကြပ္ဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ မားမားမတ္မတ္ရပ္ၿပီး အလုပ္ထဲ ၀င္ခ်ိန္တန္ၿပီ။ ငါ့ႏွယ္၊ လစာက်ေတာ့ ၀မ္းသာအားရ ယူတတ္တယ္။ အိပ္ေရးပ်က္တာနဲ႔ အေနအစား ဆင္းရဲတာေတြကုိ ခဏထားဦး။ ႐ိုး႐ုိးသားသား၊ ႀကဳိးႀကဳိးစားစားနဲ႔ တာ၀န္သိတတ္ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ အခုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ငါဆုိတဲ့ေကာင္က လစာကို အလကားမတ္တင္း၊ မတန္မရာ ယူသလိုျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါ နည္းမွန္လမ္းမွန္ မဟုတ္ေသးဘူး … ၊ လံုး၀ကို နည္းလမ္းမက်ဘူး"

ထူးမျခားနား ၾသ၀ါဒေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ မိမိကုိယ္မိမိ အျပစ္တင္ ဆံုးမၿပီးေသာ္ လက္မွတ္စစ္ႀကီး ပုိတ်ာဂ်င္တစ္ေယာက္ လုပ္ငန္းခြင္သုိ႔ ၀င္ရန္ ေသြးပူစျပဳေလၿပီ။ အခ်ိန္က ညတစ္နာရီနီးပါး ... ၊ သုိ႔ေသာ္ လက္ေအာက္ငယ္သားမ်ားအား ႏႈိး၍ လူစီးတြဲမ်ားၾကား အစုန္အဆန္ ျဖတ္သန္းလွ်က္ လက္မွတ္စစ္ျခင္းအမႈကို ျပဳေတာ့သည္။

"ေက်းဇူးျပဳ၍ လက္မွတ္ေလး တဆိတ္ေလာက္ ျပပါခင္ဗ်ာ" ပိုတ်ာဂ်င္က ေအာ္ဟစ္ႏိႈးေဆာ္ရင္း လက္မွတ္ျဖတ္စက္အား အဆက္မျပတ္ဖိႏိွပ္လွ်က္ ကလစ္ကလစ္ ျမည္သံေပး၏။

လူစီးတဲြ၏ လင္းတစ္လွည့္ မွိန္တစ္လွည့္ အလင္းေရာင္မ်ားၾကား အိပ္မႈံစုံဖြား လူ႐ုပ္သ႑ာန္မ်ားက ကုန္း႐ုန္းထ၍ ေခါင္းမ်ားကုိ ခါယမ္းလွ်က္ လက္မွတ္မ်ားကို ထုတ္ျပၾကသည္။

"ေက်းဇူးျပဳ၍ လက္မွတ္ေလး တဆိတ္ေလာက္ ျပပါခင္ဗ်ာ" ပုိတ်ာဂ်င္က ဒုတိယတန္း ခရီးသည္တစ္ဦးအား ဦးတည္၍ ေျပာလုိက္သည္။ ထုိသူ၏ ပံုပန္းသ႑ာန္က ႐ုိးပိန္နံေခ်ာင္လွ်က္ အားအင္ကုန္ခမ္းေနသေယာင္ ရွိ၏။ သားေမႊးကုတ္အကၤ် ီႏွင့္ ေစာင္မ်ား အထပ္ထပ္ရစ္ပတ္လွ်က္ ေခါင္းအံုးမ်ားၾကား နစ္ျမဳပ္ေနသည္။ "ေက်းဇူးျပဳ၍ လက္မွတ္ေလးပါခင္ဗ်ာ" ပိုတ်ာဂ်င္က ထပ္ေျပာသည္။

႐ုိးပိန္နံေခ်ာင္ ပုဂၢိဳလ္က တံုျပန္မႈမေပး။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ အိပ္ေမာက်ေနဟန္ ရွိ၏။ လက္မွတ္စစ္ႀကီးကလည္း သူ႕၏ ပုခံုးအား လႈပ္ႏိႈး၍ သည္းမခံႏုိင္စြာ ထပ္တလဲလဲ ေျပာေတာ့သည္။ "ေက်းဇူးျပဳ၍ လက္မွတ္ေလး တဆိတ္ေလာက္ ျပပါဗ်ာ"

ခရီးသည္က လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ႏုိးလာသည္။ ရီေ၀ေသာ မ်က္လံုးအစံုျဖင့္ ပိုတ်ာဂ်င္အား နားမလည္ဟန္ ၾကည့္၏။ 

"ဘာကြ … ၊ ဘယ္သူလဲ … ၊ ဟာကြာ …"

"ခင္ဗ်ားကို အ႐ိုးရွင္းဆံုး ဘာသာစကားနဲ႔ ေျပာေနတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး လက္မွတ္ေလးတစ္ဆိတ္ေလာက္။ က်ဳပ္က ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေတာင္းေနတာပါ"

"ဘုရား ဘုရား" ႐ုိးပိန္နံေခ်ာင္ပုဂၢဳိလ္က မ႐ႊင္မပ်၊ ညဳိးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ညည္းတြား၏။ "ေကာင္းကင္ဘံုကို တုိင္တည္ပါရေစ။ ငါ့မွာ အိပ္မရတဲ့ေရာဂါ ခံစားေနရတယ္ကြ။ … မအိပ္ႏုိင္တာ သံုးရက္ေတာင္ ရွိၿပီ။ အခုမွ အိပ္ေပ်ာ္လိုေပ်ာ္ျငား အိပ္ေဆးေလးေသာက္ၿပီးခါစ ရွိေသးတယ္။ … ၊ မင္းလက္မွတ္ကို ငါက ဘာလုပ္ရမွာလဲ။ အၾကင္နာတရား ေခါင္းပါးလြန္းတယ္။ လူမဆန္တဲ့ အေကာင္။ ငါ့မွာ တစ္ေရးေလး အိပ္ခြင့္ရဖုိ႔အေရး ဘယ္ေလာက္အထိ ခက္ခဲလဲဆုိတာ မင္းသိရင္ အခုလို အေရးမပါတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ လာၿပီး အေႏွာင့္အယွက္ေပး၀ံ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ အေကာင္။ လက္ခံႏုိင္စရာကို မရွိဘူး။ ငါ့လက္မွတ္ကို မင္းက ဘာလုပ္ခ်င္တုန္း။ သံုးစားမရေအာင္ အသိဥာဏ္မဲ့တဲ့ အေကာင္"

ပုိတ်ာဂ်င္အေနျဖင့္ ခြန္းတု႔ံ ျပန္ရန္ သင့္မသင့္ ခ်ိန္ဆရေတာ့သည္။ … ေနာက္ဆံုး ခြန္းတံု႔ ျပန္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္၏။

"ခင္ဗ်ား မေအာ္ပါနဲ႔။ ဒါ ပ်ံက်ေစ်း မဟုတ္ဘူး"

"ေအး ... ၊ သိတယ္ကြ။ ဒါေပမဲ့ ပ်ံက်ေစ်းက သူေတြက မင္းထက္ ပုိၿပီး လူဆန္တယ္" ခရီးသည္က ေခ်ာင္းဟန္႔သံတစ္၀က္ စြက္၍ ေျပာသည္။ "မင္း ငါ့ကို ေကာင္းေကာင္းအိပ္ခြင့္ေပးရင္ေတာ့ အ့ံမခန္းပဲကြာ။ ငါဆိုတဲ့ေကာင္က ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနရာအႏွ႔ံ ေလွ်ာက္ပတ္ခဲ့တာကြ။ ငါ့ကို ဘယ္သူမွ လက္မွတ္ မေတာင္းဖူးဘူး။ မင္းပဲ ေတာင္းၿပီးရင္း ေတာင္းေနတာ။ မင္းကို ဘီလူးစီးေနလား"

"ေကာင္းၿပီေလ။ ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ားႀကဳိက္တဲ့ ႏုိင္ငံရပ္ျခားကို ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္မသြားလဲ"

"ေအာ္ ... ၊ ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မွားပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေအး ... ၊ မင္းတုိ႔ကပဲ ေျပာရတယ္ရွိေသး။ ခရီးသည္ေတြကို တုိးက်ိတ္က်ပ္ညႇပ္ေနေအာင္ တင္ၿပီး အနံအသက္ဆုိးေတြနဲ႔ အေသသတ္လို႔ အားမရဘူး။ ႀကဳိးနီစနစ္နဲ႔ ဇြဲႀကဳိးခ် ကြပ္မ်က္ခ်င္ေသးတယ္။ မင္းတုိ႔အားလံုး ေသလိုက္ပါလား။ လက္မွတ္ျပရမယ္တဲ့။ ဘုရားသခင္ ... ၊ ကယ္ေတာ္မူပါ။ ခရီးသည္တစ္၀က္ေလာက္က လက္မွတ္မပါပဲ ခုိးစီးေနၾကမွန္း ဒီေကာင္ေတြ သိရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမယ္ မေျပာတတ္ဘူး"

"ဒီမယ္ ဆရာႀကီး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကို နားေထာင္ပါ" ပိုတ်ာဂ်င္ကလည္း မာမာထန္ထန္ ျပန္ေျပာသည္။ "ခင္ဗ်ား ဒီအတုိင္းပဲ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ခရီးသြားလုပ္သားျပည္သူေတြကို အေႏွာင့္အယွက္ ေပးေနမယ္ဆုိရင္ ေနာက္ဘူတာမွာ ခင္ဗ်ားကို ဆင္းခုိင္းရလိမ့္မယ္။ ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္က အခင္းျဖစ္ပြားပံုကို အစီရင္ခံစာ တင္လုိက္႐ံုပဲ"

ခရီးသြား "လုပ္သားျပည္သူ"အေပါင္းက မခံမရပ္ႏုိင္၊ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုၾကေတာ့သည္။ "မုိက္႐ုိင္းလွခ်ည္လားကြ။ မစြမ္းမသန္ကိုမွ လာၿပီး ႏွိပ္စက္ရတယ္လို႔ကြာ။ ဒီမယ္ ေဟ့ေကာင္ … ။ မင္းမွာ ဦးေႏွာက္မပါဘူးလား"

"ဒါေပမဲ့ ဒီဆရာႀကီးက စၿပီး မဆီမဆုိင္ ႐ုပ္ရင္းၾကမ္းတမ္းေနတာေလဗ်ာ" ပုိတ်ာဂ်င့္ခမ်ာ ေျပာသာေျပာရသည္။ အနည္းငယ္ ေျခာက္ျခားစျပဳေလၿပီ။ "ေကာင္းၿပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္ လက္မွတ္ကို မယူေတာ့ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သေဘာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္ဗ်။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ယူဆရင္ ႐ံုပုိင္ႀကီးကိုသာ သြားေမးၾကည့္။ ႀကဳိက္တဲ့သူကုိ ေမးၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။"

ပုိတ်ာဂ်င္ ပုခံုးကို အသာတြန္႔၍ မစြမ္းမသန္ ပုဂၢိဳလ္ထံမွ ထြက္ခြါသည္။ ဦးစြာပထမ၊ စိတ္ပ်က္အားမိငယ္မိသလုိ နာက်င္စြာ ခံစားရ၏။ သုိေသာ္ ရထားတြဲ ႏွစ္တြဲသံုးတြဲခန္႔ ျဖတ္သန္းၿပီးေသာ္ လက္မွတ္စစ္တစ္ဦး၏ မာန္မာနျဖင့္ ရင္ထဲ ထူးထူးျခားျခား မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္လာသည္။ 

ပိုတ်ာဂ်င္ ေတြးမိသည္။ "ငါကလည္း ငါပဲ။ မစြမ္းမသန္ကိုမွ သြားႏုိးမိတယ္။ … ၊ ဒါေပမဲ့ ဒါကလည္း ငါ့အမွား မဟုတ္ပါဘူးေလ။ … ၊ သူတုိ႔က ငါ့ကို အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ ျပသနာရွာတယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ ငါ့ဖက္က ၀တၱရားအတုိင္း ေဆာင္႐ြက္ရတယ္ဆုိတာကို သေဘာမေပါက္ၾကဘူး။ သူတုိ႔ မယံုေတာ့လည္း ႐ံုပုိင္ႀကီးကို ေခၚလာၿပီး ေတြ႕ေပး႐ံုပဲ ရွိတယ္" 

ေနာက္တစ္ဘူတာ၌ ငါးမိနစ္စာ ရထားဆုိက္သည္။ တတိယအႀကိမ္ ေခါင္းေလာင္းသံ မေပးမွီ ပိုတ်ာဂ်င္တစ္ေယာက္ အခင္းျဖစ္ပြားရာ ဒုတိယတန္း ရထားတြဲအတြင္းသုိ႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာ၏။ သူႏွင့္အတူ ဦးထုပ္နီေဆာင္းထားေသာ ႐ံုပုိင္ႀကီးက ေဒါင္းတင္ေမာင္းတင္ လုိက္ပါလာသည္။

ပိုတ်ာဂ်င္က စကားစ၏။ "ဒီလူႀကီးမင္းပါပဲ ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သူ႕ဆီက လက္မွတ္ေတာင္းပုိင္ခြင့္ မရွိဘူးလို႔ ျငင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုလည္း ရန္လုပ္ပါတယ္။ ႐ံုပုိင္ႀကီးခင္ဗ်ာ။ သူ႕ကို ရွင္းျပေပးေစလိုပါတယ္" ပုိတာဂ်င္မွ ႐ုိးပိန္နံေခ်ာင္ ပုဂၢိဳလ္ဖက္ လွည့္၍လည္း ေျပာသည္။ " ဆရာႀကီးခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က စည္းမ်ည္းစည္းကမ္းအတုိင္း လက္မွတ္စစ္တာပါ။ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကို မယံုရင္ ႐ံုပုိင္ႀကီးကို ေမးၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္"

မစြမ္းမသန္ ပုဂၢိဳလ္က ပ်ားတုပ္ခံရသူပမာ ဆတ္ကနဲထ၍ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ မ႐ႊင္မပ်၊ ညဳိးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ခံုေနာက္မွီ၌ နစ္ျမဳပ္လုမတတ္ ျပန္လွဲကာ ေန၏။

"ဘုရားဘုရား။ ေဆးေနာက္တစ္ခြက္ ထပ္ေသာက္ၿပီး ေမွးခါစ ရွိေသးတယ္။ မင္းက ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေရာက္လာျပန္ၿပီ။ ငါ့ကို မသနားေတာ့ဘူးလားကြာ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

"႐ုံပုိင္ႀကီးကိုသာ ေမးၾကည့္ပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားဆီက လက္မွတ္ေတာင္း ပုိင္ခြင့္ ရွိတယ္၊ မရွိဘူးဆုိတဲ့ ကိစၥကို …"

"လြန္လြန္းတယ္ကြာ။ လက္မွတ္လား … ၊ လက္မွတ္။ ေအး … ၊ ေနာက္ထပ္ ငါးေစာင္စာ ထပ္ေပးၿပီးပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေသလုိက္ခ်င္တယ္။ မင္း လူမမာ မျဖစ္ဖူးဘူးလား။ အသည္းႏွလံုးမရွိတဲ့ ေကာင္ေတြပဲ"

စစ္ဖက္ဆုိင္ရာ ယူနီေဖာင္း ၀တ္ထားသူတစ္ဦးက မခံမရပ္ႏုိင္ ၀င္ပါေတာ့သည္။ "ခင္ဗ်ားဟာက လူတစ္ဖက္သားကုိ သက္သက္မဲ့ ႏွိပ္စက္ညႇင္းပန္းေနတာပဲဗ်။ လြန္လြန္းတယ္။ အခုမွ လာၿပီး ရွင္းျပမေနနဲ႔။ အပုိပဲ"

"ထားလုိက္စမ္းပါကြာ …" ႐ံုပုိင္ႀကီးက စိတ္မသက္သာစြာ ေျပာရင္း ပုိတ်ာဂ်င္အား ဆြဲေခၚသြားသည္။

ပုိတ်ာဂ်င္လည္း ပုခံုးကို တြန္႔၍ ႐ံုပုိင္ႀကီးေနာက္မွ ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ လိုက္ပါသြား၏။

"ေက်နပ္ႏုိင္ၾကတယ္ကို မရွိဘူး" ပုိတ်ာဂ်င္ စိတ္႐ႈပ္ေထြးစြာ ေတြးမိ၏။ "သူ႕အတြက္ ႐ံုပုိင္ႀကီးကိုလည္း ေခၚလာၿပီးၿပီ။ ဒီေလာက္ဆုိ နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး ေက်ေအးဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ ဒီလူေတာ့ … ၊ က်ိန္ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္"

ေနာက္ထပ္ ဘူတာတစ္ခုသုိ႔ ေရာက္၏။ ရထားက ဆယ္မိနစ္စာ ရပ္နားသည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ေခါင္းေလာင္းသံ မေပးမွီ၊ ပုိတ်ာဂ်င္ တစ္ကုိယ္တည္း နားေနေဆာင္ဘား၌ ေရသန္႔ေသာက္ေနခုိက္ သူ႕ထံသုိ႔ လူႀကီးလူေကာင္းႏွစ္ဦး ေရာက္လာ၏။ တစ္ဦးက အင္ဂ်င္နီယာ ယူနီေဖာင္းႏွင့္ ေနာက္တစ္ဦးက စစ္ဖက္ဆုိင္ရာ ကုတ္အကၤ် ီကို ၀တ္ထားသည္။

"ဒီမယ္ လက္မွတ္စစ္ႀကီး" အင္ဂ်င္နီယာပုဂၢိဳလ္က ပုိတ်ာဂ်င္အား ဦးတည္၍ စကားစသည္။ "ဒီ မစြမ္းမသန္ ခရီးသည္ေပၚ မင္းရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြက ေဘးလူေတြ အျမင္မွာ မခံမရပ္ႏုိင္စရာပဲ။ ဒါ့ထက္ ငါ့နာမည္က ပူဇစ္စကီးပါ။ အင္ဂ်င္နီယာေနာ္။ ဒီလူႀကီးမင္းက ဗိုလ္မႈးႀကီးကြ။ မင္း ဒီခရီးသည္ကို မေတာင္းပန္ရင္ မင္းကို ငါတုိ႔ ဂတ္ဗိုလ္နဲ႔ တုိင္ရလိမ့္မယ္။ ဂတ္ဗိုလ္နဲ႔ ငါတုိ႔က အရမ္းခင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြေနာ္"

ပုိတ်ာဂ်င္ ကတုန္ကယင္ ျဖစ္လာသည္။ "လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဖက္က ဘာျဖစ္လို႔ … ဆရာတုိ႔က ဘာျဖစ္လို႔ …"

"ေဟ့ေကာင္။ မင္းရဲ႕ ဆင္ေျခေတြကို နားေထာင္ဖုိ႔ ငါတုိ႔ လာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ မင္းကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ သတိေပးလုိက္မယ္။ ကိုးယိုးကားယား လုပ္လို႔ကေတာ့ ဥပေဒေၾကာင္းအရ မင္းကို ဆံုးမရလိမ့္မယ္"

"ဟုတ္ကဲ့။ … ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္က … ၊ ေတာင္းပန္ဖို႔ ပါပဲ။ … ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ …"

ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္အၾကာ၊ ပုိတ်ာဂ်င္တစ္ေယာက္ မိမိ၏ ဂုဏ္သိကၡာကို မထိခိုက္ေစပဲ၊ ခရီးသည္ဖက္မွလည္း ေက်ေအးႏုိင္မည့္၊ ေျပရာေျပေၾကာင္း ေတာင္းပန္စကားကို ေတြးရင္း ရထားတြဲအတြင္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ မစြမ္းမသန္ ပုဂၢိဳလ္အား ရည္႐ြယ္၍ စကားစလိုက္သည္။ "ဟုတ္ကဲ့ … ၊ ဆရာႀကီးခင္ဗ်ာ"

မစြမ္းမသန္ ပုဂၢိဳလ္က ခုန္ထြက္လုမတတ္ ထထုိင္၏။ "ဘာကြ"

"ဟုတ္ကဲ့ … ၊ ဒီလိုပါဗ်ာ … ၊ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ဒီေလာက္အထိ ရန္မလိုသင့္ပါဘူး …"

မစြမ္းမသန္ ပုဂၢိဳလ္က ရင္ဘတ္စည္တီးရင္း ပင့္သက္႐ိႈက္၏။ "အဟြတ္ … ၊ အဟြတ္ … ၊ ေရေတာင္ ငတ္လာၿပီ။ … ၊ ငါ အခုမွ တတိယအႀကိမ္ အိမ္ေဆးထပ္ေသာက္ၿပီး အိပ္ေမာက်ခါစ ရွိေသးတယ္။ မင္း ထပ္ေရာက္လာျပန္ၿပီ။ အညဳိးအေတးနဲ႔မ်ား ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ေနတာလားကြာ။ ဘုရားသခင္ … ၊ ကယ္ေတာ္မူပါ"

"ကၽြန္ေတာ္ဖက္က … ၊ ဟုိ … ၊ ခင္ဗ်ားကို ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္တာပါ …"

"အား … ၊ ငါ့ကုိ ေနာက္ထပ္ တစ္ဘူတာေရာက္ရင္သာ ကန္ခ်လိုက္ပါေတာ့ကြာ။ မခံစားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ငါအခု … ၊ ငါ ေသငယ္ေဇာနဲ႔ ေမ်ာေနၿပီကြ … "

ခရီးသြား "လုပ္သားျပည္သူ"အေပါင္းက ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ၀ုိင္း၀န္းကန္႔ကြက္ၾကေလၿပီ။ "ဘာေကာင္လဲကြ။ ေအာ့ႏွလံုးနာတယ္။ ေဟ့ေကာင္ … ၊ ထြက္သြားစမ္းကြာ။ မင္းလုပ္ရပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ၀ဋ္လည္မယ့္အေကာင္။ ထြက္သြားစမ္းေဟ့"

ပုိတ်ာဂ်င္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာ ေခါင္းကို တြင္တြင္ယမ္းလွ်က္ သက္ပ်င္းအခါခါခ်ကာ ရထားတြဲအတြင္းမွ ထြက္လာခဲ့၏။ ၀န္ထမ္းမ်ားသီးသန္႔တြဲသုိ႔ ျပန္ေရာက္ေသာ္ ခံုတစ္လံုး၌ ေျခပစ္လက္ပစ္ထုိင္၍ ညည္းတြားေတာ့သည္။

"ေတာ္ပါေတာ့။ လုပ္သားျပည္သူတဲ့။ ဘယ္ေတာ့မွ ေက်နပ္ႏုိင္ၾကတယ္ကို မရွိဘူး။ ငါ့အလုပ္ငါ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကဳိးစားလည္း အလကားပဲ။ ငါ့ကို မူး႐ူးဆဲဆုိေနမိေအာင္ တြန္းပို႔ေနၾကသလိုပဲ။ ... ဘာမွ မလုပ္ျပန္ေတာ့လည္း သူတုိ႔က ၀ုိင္းဆဲၾကတယ္။ ငါ့တာ၀န္ ငါေက်ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ျပန္ေတာ့လည္း အဆဲခံရတာပဲ။ မထူးဘူး။ ငါ့ဟာငါ အရက္ထုိင္ေသာက္တာပဲ ေကာင္းတယ္"

ပိုတ်ာဂ်င္တစ္ေယာက္ ပုလင္းထဲရွိသမွ် အားလံုးကို ဒလေဟာ ေလာင္းထည့္သည္။ သူ႕အေတြးထဲ၌ လုပ္ငန္းသဘာ၀၊ တာ၀န္၀တၱရားႏွင့္ ႐ုိးသားေျဖာင့္မတ္ျခင္းမ်ား မရွိေတာ့ၿပီ။