ျဖစ္သင့္တာၾကာလွေပါ့။

ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္နဲ႔ အားက်မခံ “ဘေလာ့စေပ့”မွ ေနရာယူၿပီးၿပီ။ ေခတ္နဲ႔အညီဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ့။ ခက္တာက ဘာေရးရမွန္း မသိဘူး။

• ဟင္းခ်က္နည္းေတြနဲ႔ စရင္ေကာင္းမလား။ “ပီကင္းဘဲကင္”၊ “ဂ်ပန္ဆုရွိ”၊ “ကိုရီးယားပဲေခါက္ဆြဲ”။ ေနပါဦး။ ငါက ဘဲဥေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္ေက်ာ္တတ္လို႔လား။
• ဒါမွမဟုတ္။ “အမ္အာတီ”ဆိုလား။ “၀ိုင္အုိင္တီ”ဆိုလား။ အဲဒီယာဥ္ပ်ံႀကီးေပၚမွာ ေတြ႔တဲ့လူေတြရဲ႕ဘ၀ကို ခ်ယ္မႈန္းမလား။ ဟ။ ငါလည္း တစ္ခါမွ မစီးဖူးဘူး။
• သြားဖူးတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြအေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္မလား။ “လိႈင္သာယာသြားေတာလား”၊ “ဘီယာယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ကန္သာယာ ေျခာက္ေကြ႔ ေရႊေပါက္ကံညမ်ား”၊ မဟုတ္ေသးပါဘူး။
• ငါတတ္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ျဖန္႔ေ၀မလား။ “ေအာ္တိုေမးရွင္း”၊ “အုိင္တီ”၊ “အေကာင့္တင့္”၊ “အိပ္ရွ္အာ”။ ဘာတစ္ခုမွလည္း ထဲထဲ၀င္၀င္ မသိပါလား။ 
• ေဘာလံုးအေၾကာင္း။ ဟုတ္ၿပီ။ ေဘာလံုးအေၾကာင္း ငါအေတာ္သိတာပဲ။ “အိမ္ကြင္း အေ၀ကြင္း”၊ “အေပၚ ေအာက္”၊ “တစ္လံုး ဆယ္ျပား”၊ “ႏွစ္လံုးသေရ”၊ “လယ္ဗယ္ရံႈး”။ ေရးမယ္လုပ္ေတာ့မွ မွန္းစမ္း။ အခ်ိန္က အေတာ္ေႏွာင္းေနၿပီ။ ေနာက္ေန႔မွ ဆက္ေတာ့မယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “သိစိတ္အလွ်င္”ေနာက္လုိက္ရင္းက အေတာ္ေရးျဖစ္သြားတယ္။ နက္ျဖန္ ရြာက အမ်ိဳးေတြကို ဖတ္ခုိင္းမယ္။ ေက်ာင္းထို္င္ဘုန္းဘုန္းကို “ကြန္မင့္” ေရးခုိင္းမယ္။ တယ္ဟုတ္ပါလား။ ေရးခ်င္ရာေတြေရးရတာ အေတာ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြ “ဘေလာ့ဂ္”စြဲ ၾကတာျဖစ္မယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ။ ျဖစ္သင့္တာၾကာလွေပါ့။ ငါလည္း “ဘေလာ္ဂါ”ပဲကြ။