Monday, February 23, 2009
အလွမက္တဲ့ “စ”လံုးေတြ
အလုပ္ေတြကလည္း ျပဳတ္လိုက္ၾကတာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္။ တုိင္းျပည္စီးပြါးေရးကလည္း အဆုိး၀ါးဆံုး အေျခအေနကုိ ေရာက္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ “စ”လံုး (၁၀)ေယာက္မွာ (၇)ေယာက္က အလွကုန္ပစၥည္းေတြ ၀ယ္သံုးလို႔ ေကာင္းတုန္း၊ အလွျပင္ဆုိင္ေတြမွာ ၀င္ျဖဳန္းလို႔ ေကာင္းတုန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ပိုင္တစ္ႏုိင္ လုပ္ငန္းငယ္ေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စစ္တမ္းတစ္ခုကေန သိရတာပါ။
BeautyAsia 2009 ကုန္စည္ျပပြဲကို စီစဥ္သူေတြဆီက ရတဲ့ စစ္တမ္းတစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ စစ္တမ္းအရ ေမးခြန္းႏွစ္ခုေမးတုိင္း တစ္ခုမွာ “စ”လံုးေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လွေအာင္ျပင္ဖို႔ အနည္းဆံုး တစ္လကို ေဒၚလာ(၅၀)ေလာက္ သံုးမယ္လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။ တတိယအုပ္စုကေတာ့ အသံုးအစြဲေလွ်ာ့ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနသူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ အလွအပနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ေလွ်ာ့လို႔မျဖစ္ေသးဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။
“ကၽြန္မတုိ႔ စင္ကာပူႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ အလွအပက ဒီေလာက္အေရးႀကီးမွန္း ကၽြန္မကုိယ္တုိင္ေတာင္ မစဥ္းစားမိဘူး ”လို႔ ျပပြဲစီစဥ္သူ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Gillian Loh က မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။
အလွအပနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အေၾကာင္းမဲ့ေစ်း၀ယ္ထြက္ ပုိက္ဆံျဖဳန္းတယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆက လူဦးေရ (၄.၆)သန္းနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပႏုိင္ငံေလးအဆင့္မွာ က်န္ခဲ့ပါၿပီ။ Orchard Road ေပၚက ကုန္တုိက္ႀကီးေတြထဲ၀င္ၿပီး အလွကုန္ေကာင္တာေရွ႕မွာ တုိးက်ိတ္၀ယ္ရတာမ်ဳိးေဟ့လို႔ ေျပာရင္ ဒီေန႔ေခတ္ကေလးေတြက ရယ္ၾကဦးမယ္။
“အမ်ားစုအေနနဲ႔ ဒါကို လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီတယ္ဆိုတာမ်ဳိးထက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုလို႔ ယူဆကုန္ၾကၿပီ”လို႔ Gillian က ေျပာပါတယ္။
အခု စစ္တမ္းေတြအတုိင္းဆိုရင္ ေဘာဂေဗဒပညာရွင္ေတြ ေျပာေလ့ေျပာထရွိတဲ့ "lipstick factor" ကို အတည္ယူရမလိုျဖစ္ေနၿပီ။ စီးပြါးက်လို႔ ေငြက်ပ္ၿပီး ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြ မ၀ယ္ႏုိင္တဲ့ေနာက္ အလွကုန္လို တန္ဖုိးနည္းတာေလးေတြနဲ႔ စိတ္ေျဖၾကရတာမ်ဳိးေပါ့။ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဒီလိုျဖစ္ရပ္မ်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။
စင္ကာပူအစိုးရကေတာ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် သတိေပးေနတာပဲ။ တုိင္းျပည္စီးပြါးေရးက လာမယ့္ႏွစ္ထဲ (၅%)ေတာင္ ထပ္ၿပီးက်ဳံ႕သြားဦးမယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ (၃၆%)ေသာ “စ”လံုးေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လက္ရွိလူေနမႈပံုစံ အဆင္အတန္းအတုိင္း လာမယ့္ႏွစ္ထဲ ေရွ႕ဆက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဇန္န၀ါရီလတုန္းက အသက္ (၁ဂ)ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့ လူတစ္ရာအေပၚ လွ်ပ္တျပက္ေကာက္ခဲ့တဲ့ စစ္တမ္းတစ္ခုရဲ႕ ရလဒ္ပါ။
ေနာက္ဆံုး အလွအပနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အသံုးအစြဲဆင္ျခင္မယ့္ ဦးကပ္ေစး၊ ေဒၚကပ္ေစးေတြေတာင္မွ ကမၻာေက်ာ္တန္ဖုိးႀကီးပစၥည္းေတြ ၀ယ္မသံုးႏုိင္တဲ့တစ္ေန႔ ျပည္တြင္းျဖစ္ေပါေခ်ာင္ေကာင္းေလးေတြ ရွာသံုးဦးမွာတဲ့။ ကဲ၊ မွတ္ကေရာ။
(Ref: Beauty and Recession Only Skin Deep in Singapore Poll - Reuters)
Thursday, February 19, 2009
U.S ကို အိမ္၀ယ္ထြက္မလား
Beijing ၿမိဳ႕က ေရွ႕ေန Ying Guohua တစ္ေယာက္ U.S (United States) ကို ေစ်း၀ယ္ထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္ထြက္တယ္ဆုိလို႔ တန္ဖိုးႀကီးအ၀တ္အစားေတြ၊ စိန္ေ႐ႊ႔ရတနာထည္ေတြလို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ အိမ္၀ယ္ဖို႔ သြားတာပါ။ New York မွာျဖစ္ျဖစ္၊ Los Angeles မွာျဖစ္ျဖစ္ ေဒၚလာတစ္သန္း ပတ္၀န္းက်င္တန္တဲ့ အိမ္တစ္လံုး၀ယ္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ရိွပါတယ္။
U.S လို ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာ ဒီလို အိမ္တစ္လံုး ေပါေခ်ာင္ေကာင္းရဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္တာ Ying တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အခုလို ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲ အိမ္ၿခံေျမေစ်းေတြ ထိုးက်သြားတဲ့ အခြင့္အေရးကို လက္္မလြတ္တမ္းယူဖုိ႔ U.S ကို သြားေနတဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာလို႔ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေအဂ်င္စီေတြေတာင္ အလုပ္ျဖစ္ကုန္တယ္ ဆုိပဲ။
“အခုအခ်ိန္က ၀ယ္မယ္ဆို ၀ယ္လို႔ အေကာင္းဆံုးပဲ။ အားလံုး ေငြက်ပ္ေနၿပီေလ။ New York နဲ႔ L.A တို႔လို ၿမိဳ႕ႀကီးေတြသာ၀ယ္။ မၾကာဘူး။ ေစ်းျပန္တက္မွာ ေသခ်ာေပါက္ပဲ” လို႔ Ying က ေျပာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အိမ္၀ယ္တယ္ဆုိတာလည္း ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ တစ္ခုပဲ။ Ying အေနနဲ႔ ေရရွည္ကို ၾကည့္ပါတယ္။ အခုမွ (၅)ႏွစ္သားပဲရွိေသးတဲ့ သူသားေလး U.S မွာ တကၠသုိလ္တက္ရင္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္လို႔ပါ။
ျပည္မႀကီးက က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာတဲ့ တ႐ုတ္သူေဌးေတြ U.S မွာ အိမ္၀ယ္တာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုလို ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြ အလုပ္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္တာေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာပဲ။ ေခတ္ကာလအေျခအေနကုိက ျပည္မႀကီးက သူေဌးေတြ ပိုက္ဆံေတြ ထားစရာေနရာ မရွိေအာင္ျဖစ္ေနၿပီး U.S က စီးပြါးပ်က္ေနတယ္ဆုိေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္နဲ႔ ဇရက္ေတာင္ပံက်ဳိးေတြ႕သလိုေပါ့။
Pennsylvania ျပည္နယ္ Pittsburgh အေျခစုိက္ Fortune Group အိမ္ၿခံေျမလုပ္ငန္း ဥကၠ႒ Mr. Chen Hang ရဲ႕ အဆုိအရ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္းတည္းက အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး လာလုိက္တဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးေတြ အခုဆို အေယာက္ (၁၀၀)ေတာင္ေက်ာ္ၿပီ ဆုိပဲ။ “အခုအခ်ိန္မွာ အေရာင္းအ၀ယ္ျဖစ္ရင္ ရမယ့္ အက်ဳိးအျမတ္ကို အမိအရဖမ္းဆုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ ၀ယ္လက္ေတြထဲ တ႐ုတ္ေတြ ထိပ္ဆံုးကပါတယ္”လုိ႔ Mr. Chen က ေျပာပါေသးတယ္။
Beijing ၿမိဳ႕က ေရွ႕ေန Mr. Ying ကိုပဲ ၾကည့္ေလ။ Feb 24 ကေန Mar 6 အထိ တစ္ျခားအႀကံတူ Investor အေယာက္ေလးဆယ္အုပ္စုနဲ႔ New York, California, Boston နဲ႔ Las Vegas ၿမိဳ႕ေတြမွာ သင့္ေတာ္တဲ့ အိမ္ၿခံေျမကြက္ေတြကို ေလ့လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီခရီးစဥ္ကို Beijing အေျခစုိက္ SouFun Holdings က စီစဥ္တာပါ။ SouFun အေနနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ခရီးသြားေတြအတြက္္ ေဒၚလာသံုးသိန္းကေန ရွစ္သိန္းအထိတန္တဲ့ အိမ္ၿခံေျမေတြကို လွည့္ပတ္ျပဖုိ႔ ခရီးစဥ္ဆြဲထားပါတယ္။
“ဒီလို ခရီးစဥ္မ်ဳိးကို ဒီေလာက္ စိတ္၀င္စားမယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ထင္မထားဘူး။ အခုေတာ့ အားေပးပံုက မယံုႏုိင္စရာပဲ” လို႔ SouFun ကုမၼဏီရဲ႕ CEO Richard Dai က ေျပာပါတယ္။
“အရင္တုန္းက U.S မွာ အိမ္၀ယ္ႏုိင္တယ္ဆိုလို႔ ျပည္မႀကီးနဲ႔ ေဟာင္ေကာင္က မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြေလာက္ပဲ ၾကားဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း ဒီလို၀ယ္ႏုိင္စြမ္းရိွတဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာၿပီ” လို႔လည္း သူက ေျပာပါတယ္။ ဒီေနေခတ္ရဲ႕ တားမရတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းတစ္ခုလို႔ပဲ ဆုိပါစို႔။ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ စီးပြါးေရးရဲ႕ ေရေျမအေနအထား အေျပာင္းအလဲမွာ ေငြေၾကးပိုလွ်ံတဲ့ တ႐ုတ္ကုမၼဏီေတြ အေနနဲ႔ အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္တင္မကပဲ တစ္ျခားရင္းျမစ္ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုမွာလည္း သူ႔ထက္ငါ ေစ်းေပါႏိႈက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနရတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကဆုိရင္ တ႐ုတ္အမ်ဳိးသားပိုင္ Chinalco အလ်ဴမီနီယမ္ ကုမၼဏီႀကီးက ကမၻာနဲ႔ခ်ီၿပီး ေႂကြးပတ္လည္၀ုိင္းေနတဲ့ Rio Tinto Group သတၱဳတြင္းလုပ္ငန္းမွာ ေဒၚလာ (၁၉.၅)ဘီလီယံေတာင္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံလိုက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ျပည္ပရင္းႏွီး ျမဳပ္ႏွံမႈ သမိုင္းေၾကာင္းမွာ စံခ်ိန္တင္ပမာဏပဲ။
အစိုးရပိုင္း ထိပ္တန္းတာ၀န္ရွိသူေတြအတြက္ကေတာ့ ေခါင္းက်ိန္းစရာပဲ။ တကယ္တမ္း ကမၻာ့စီးပြါးေရးပ်က္ကပ္က တ႐ုတ္ျပည္ကို ႐ုိက္ခတ္တာ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အစြန္အဖ်ားလို႔ေတာင္ ေျပာရင္ရတယ္။ ၿပီးခဲတဲ့ ႏွစ္ေတြထဲ ျပည္တြင္းကို လိွမ့္၀င္ထားတဲ့ ေငြေတြကလည္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိပဲ။ Boston Consulting Group ရဲ႕စာရင္းအရ ကမၻာေပၚမွာ သန္းႂကြယ္သူေဌး အမ်ားဆံုးႏုိင္ငံေတြထဲ တ႐ုတ္က ပဥၥမလိုက္ေနၿပီတဲ့။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ တစ္ႏွစ္ထဲမွာတင္ သန္းႂကြယ္သူေဌးေတြ ၂၀% ထိ ထပ္တုိးခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက ဒီလိုပါ။ ျပည္တြင္းက ဘဏ္ေတြထဲ ႏွစ္ရွည္လမ်ားလည္ပတ္တဲ့ ေငြေတြအေနနဲ႔ ျပည္တြင္းမွာပဲ ထပ္လည္စရာ အခြင့္အလမ္းေတြ ရွားကုန္ၿပီ။ ကာလရွည္ၾကာတက္ခဲ့တဲ့ အိမ္ၿခံေျမေစ်းေတြက ေအးစက္ကုန္ၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြထဲ ေဆာင့္တက္ခဲ့တဲ့ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းေတြကလည္း အျမင့္ဆံုးမွာ ေခါင္ခုိက္ေနၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီေငြေတြအေနနဲ႔ ျပည္ပက အခြင့္အလမ္းေတြကိုပဲ အားကိုးရေတာ့မယ္။ ၂၀၀ဂ ခုႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး (၃)လထဲမွာတင္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းက ျပန္ထြက္သြားတဲ့ ေငြေၾကးပမာဏ ေဒၚလာဘီလီယံ ဆယ္ဂဏန္းရွိမယ္လို႔ စီးပြါးေရးပညာရွင္ေတြက ခန္႔မွန္းထားၾကတယ္။
U.S ဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံမွာလည္း ေရာင္းစရာေတြက တစ္ပံုတစ္ပင္ပဲ။ အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္ထဲမွာတင္ ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာလကုန္အထိ ေရာင္းမစြံတဲ့ အိမ္ေပါင္း (၃.၆၇) သန္းနီးပါးေတာင္ရွိသတဲ့။ ဒီေတာ့ ေရရွည္မွာ ဘယ္ဘက္ ဘယ္လိုအျမတ္ထုတ္သြားမလဲ။ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။
လတ္တေလာ တ႐ုတ္၀ယ္လက္အမ်ားစု အေနနဲ႔ ျပႆနာက U.S ေစ်းကြက္ကို သိပ္ၿပီးအကၽြမ္းတ၀င္ မရွိလွဘူး။ ဒီေတာ့ U.S က နီးစပ္ရာ နယ္ခံတ႐ုတ္လူမ်ဳိးခ်င္းပဲ အားကိုးရတယ္။ ေသခ်ာတာက U.S ေရေျမကိုကၽြမ္းတဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးပြဲစားေတြ အလုပ္ျဖစ္ေနၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္၀င္စားရင္ လာသာလာခဲ့။ လိုအပ္သမွ် လိုေလေသးမရွိေအာင္ စီစဥ္ေပးမယ္ဆုိပဲ။
ခရီးစရိတ္ကိုလည္း ေပါ့ေသးေသးလို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ ေဒၚလာ ၂၂၀၀ အထက္မွာရွိတယ္။ သာမန္တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ႏွစ္စာ၀င္ေငြနီးပါးပဲ။ ဒါေတာင္ ေလယာဥ္ခ မပါေသးဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဒီခရီးစဥ္နဲ႔ လိုက္မယ့္သူေတြအားလံုး ျပည္တြင္းမွာတင္ အိမ္တစ္လံုး၊ ကားတစ္စင္းနဲ႔ တစ္ႏွစ္၀င္ေငြ ေဒၚလာသံုးေသာင္းအထက္မွာ ရွိတဲ့အေၾကာင္း အေထာက္အထားျပဖုိ႔ လိုပါတယ္။
တ႐ုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္း Changsha က ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းရွင္ တစ္ဦးကေတာ့ ေဒၚလာငါးသိန္းကေန တစ္သန္းအထိတန္တဲ့ အိမ္ေတြလိုက္ၾကည့္ဖို႔ (၁၀) ရက္စာခရီးစဥ္အတြက္ ေဒၚလာ သံုးေထာင့္ငါးရာ အကုန္ခံလိုက္တာ ခရီးဆံုးေတာ့ အလုပ္ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုပဲ။ California ျပည္နယ္ Silicon Valley မွာ စိတ္ႀကိဳက္အိမ္တစ္လံုး ေတြ႕တယ္။ အသက္ (၂၀)အ႐ြယ္ သူ႔သမီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေလး ေနေရးထုိင္ေရး အဆင္ေျပေစဖို႔ ၀ယ္ျဖစ္သြားတာတဲ့။
“ကၽြန္ေတာ့္သမီးအတြက္ အိမ္လခက တစ္လကို ေဒၚလာတစ္ေထာင္ေလာက္ က်တယ္။ ေနာက္ဆံုး အိမ္၀ယ္ရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိတာပဲ။ ပိုက္ဆံေတြကို အလကား ေပးပစ္ေနရတာထက္စာရင္ အိမ္၀ယ္ထားတာက အက်ဳိးအျမတ္ျပန္ၿပီး ေမွ်ာ္ကိုးလို႔ရေသးတယ္”လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။
သူ႔အဆိုအရ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တုန္းက ေဒၚလာ ၁.၃ သန္းအထိ ေပါက္ေစ်းရွိခဲ့တဲ့အိမ္ေတြ အခုဆို ေဒၚလာတစ္သန္းပဲ တန္ေတာ့တယ္တဲ့။ “အိမ္ေစ်းေတြ က်ကုန္ၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းေကာင္း၊ ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္မ်ဳိးဆိုလို႔ကေတာ့ လံုး၀၀ယ္သင့္တယ္” သူက ေျပာပါေသးတယ္။
ကဲ။ Blogger မိတ္ေဆြေတြေရာ ဘယ္လိုလဲ။ ဒီေန႔မဟုတ္ေတာင္ တစ္ေန႔ေတာ့ ၀ယ္ႏုိင္္ၾကပါေစဗ်ား။
(Ref: Chinese buy up US homes - AP)
Subscribe to:
Posts (Atom)

