ဟယ္လိုကစ္တီ Hello Kitty အစရွိသျဖင့္ ေတာက္ေတာက္ပပ၊ ေၾကာင္ေၾကာင္ၾကားၾကား၊ အေရာင္စံု၊ ဒီဇုိင္းစံုနဲ႔ မ်က္မွန္မ်ဳိးစံုကို ဘီဂ်င္းၿမိဳ႕က မ်က္မွန္ၿမိဳ႕ေတာ္ Eyeglass City မွာ ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီကိုေရာက္ရင္ ေလးထပ္စာျမင့္တဲ့ ေရွာ့ပင္းေမာလ္ႀကီး တခုလံုး မ်က္မွန္ဆုိင္ေတြနဲ႔ ျပည့္က်ပ္ေနတာကို ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။
မ်က္မွန္တစ္လက္ကို နာရီ၀က္အတြင္း အသင့္ေကာက္တပ္႐ံု အၿပီးအစီး လုပ္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ၀န္ေဆာင္မႈက အံၾသခ်ီးမြမ္းေလာက္စရာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဆုိးတာက တ႐ုတ္ျပည္မွာ မ်က္မွန္တပ္ဖို႔ လိုတဲ့ မ်က္စိမႈံသူ အေရအတြက္ အဆမတန္ တုိးလာပါတယ္။ အမ်ားစုက ကေလးေတြျဖစ္ေနလို႔ပါ။
၁၉၇၀ ခုႏွစ္တုန္းေလာက္က တ႐ုတ္ျပည္မွာ အသက္ ၁၆ ႏွစ္နဲ႔ ၁၈ ႏွစ္ၾကား လူငယ္ေတြထဲ၊ အေ၀းမႈံတဲ့သူ သံုးပံုတစ္ပံုေတာင္ မျပည့္ဘူး။ အခုေတာ့ ငါးပံုေလးပံုနီးပါးအထိ ျမင့္တက္လာတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေတြမွာ ပုိဆုိးတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး ဒီမ်က္မွန္သမား လူငယ္ငါးပံုတပံုရဲ႕ ျမင္ႏုိင္စြမ္းအားက အေတာ္ဆုိးပါတယ္။ ၁၆ စင္တီမီတာ (၆ လက္မ)ထက္ ပုိေ၀းတဲ့ အရာ၀တၳဳနဲ႔ ပံုရိပ္ေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္ႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့ဘူး။
မူလတန္းေက်ာင္းသား ကေလးေတြၾကားမွာလည္း ဒီအေရအတြက္ သိသိသာသာ တုိးလာပါတယ္။ တိတိက်က် ဆုိရရင္ ၄၀% က အေ၀းမႈံေနၿပီ။ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ တုန္းကထက္စာရင္ ႏွစ္ဆနီးပါးတုိးလာတဲ့ သေဘာပါ။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္နဲ႔ ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ ဒီအသက္အ႐ြယ္တန္း ကေလးေတြၾကား ဒီလို အျမင္အာ႐ံု ခ်ဳိ႕တဲ့သူက ၁၀% ပဲ ရွိပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဒီအျမင္အာ႐ံု ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္က တ႐ုတ္ျပည္တခုတည္းမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေရွ႕အာရွ တခုလံုးပါ။ စင္ကာပူ၊ ေတာင္ကိုရီးယားနဲ႔ ထုိင္၀မ္ေတြမွာလည္း ၁၈ ႏွစ္သား လူငယ္ ၈၀-၉၀% က မ်က္မွန္တပ္ၾကရတယ္။ ဒါဆုိ ျပႆနာရဲ႕ အရင္းအျမစ္က မ်ဳိး႐ိုးဗီဇေၾကာင့္လား။ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနမႈထုိင္မႈ ပံုစံေတြေၾကာင့္ပါ။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္မွာ ဘီဂ်င္းၿမိဳ႕ပတ္၀န္းက်င္က အျမင္အာ႐ံု အားနည္းသူ ကေလးသူငယ္ေပါင္း ၁၅,၀၀၀ ကို သုေသသနလုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီမွာတင္ ဒီျပႆနာက စာသင္ခ်ိန္၊ စာဖတ္ခ်ိန္ေတြ အရမ္းမ်ားလြန္းတာနဲ႔ တုိက္႐ုိက္ပတ္သက္ေနတယ္လို႔ အေျဖထြက္လာပါတယ္။ ပုိဆုိးတာက အားလပ္ခ်ိန္ေတြေရာက္ရင္လည္း အီလက္ထ႐ြန္းနစ္ ပစၥည္းေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး အျပင္မွာ ကစားခုန္စားခ်ိန္ နည္းလာလို႔ပါ။
အမ်ားအားျဖင့္ ဒီလို အေလ့အထေတြကို ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့ မိသားစုေတြၾကား ပုိၿပီးေတြ႕ရေလ့ရွိတယ္လို႔ ဘီဂ်င္းတုန္ဂရန္ေဆး႐ံု Beijing Tongren Hospital ရဲ႕ အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီး က်ဳိးရင္ Guo Yin က ေျပာပါတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုေတြျဖစ္လို႔ သူတုိ႔ရဲ႕ သားသမီးေတြကို ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေစခ်င္ပါသတဲ့။ အေရွ႕အာရွတလႊားမွာ ပံုမွန္၀င္ေငြနဲ႔ ပညာေရး အဆင့္အတန္းေတြ ျမင့္တက္လာေသာ္ျငား အျမင္အာ႐ံုေတာ့ ခ်ဳိ႕တဲ့လာတယ္လို႔ သူက အခုိင္အမာ ေျပာပါတယ္။
အေ၀းမႈံရျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းရင္းက ျပင္ပအလင္းေရာင္ေအာက္ကို ထြက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ နည္းသထက္ နည္းလာလို႔ပါ။ ေန႔လည္ခင္း အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွာ ဓါတုေဗဒအရည္ေတြ ထုတ္လႊတ္ႏုိင္မႈ စြမ္းအားကို ျမင့္တက္ၿပီး မ်က္လံုးၾကြက္သားေတြကိုလည္း သန္မာေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေ၀းမႈံရျခင္းက မ်က္လံုးၾကြက္သားေတြ အားနည္းၿပီး လိုသလို အာ႐ံု မစူးစုိက္ႏုိင္ေတာ့လို႔ပဲ။
ဒါေပမဲ့ ျပင္ပအလင္းေရာင္ေအာက္ ထြက္ဖို႔ အခ်ိန္ေပးတာ နည္းလာတဲ့အျပင္ အနီးကပ္ မ်က္လံုးအားစုိက္ရတဲ့ စာေရးစာဖတ္အလုပ္ေတြ ထပ္ေပါင္းေတာ့ ျပႆနာက ပိုဆုိးလာပါတယ္။ ၾသစၾတးလွ် အမ်ဳိးသားတကၠသုိလ္ Australian National University က သုေသသနပညာရွင္ အီယန္ေမာ္ဂင္ Ian Morgan ကေတာ့ အခုလို အႀကံေပးပါတယ္။ ကေလးေတြကို ျပင္ပ ဟင္းလင္းျပင္ အလင္းေရာင္ေအာက္က ေျမႀကီးထက္မွာ ကစားခုန္စားဖုိ႔ လံုေလာက္တဲ့ အခ်ိန္သာ ေပးလိုက္ပါ။ သူတုိ႔ စိတ္ႀကိဳက္ စာေရးစာဖတ္လည္း မ်က္စိပ်က္မယ့္ အႏၱရာယ္ကို မစုိးရိမ္ရေတာ့ဘူးတဲ့။
ခက္တာက တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔ အေရွ႕အာရွႏုိင္ငံတုိင္းလိုလိုမွာ အိမ္ျပင္ထြက္ၿပီး အပန္းေျဖတဲ့ အလုပ္ကုိ တန္ဖုိးမထားၾကဘူး။ ဥပမာ၊ ၾသစေၾတးလွ်ႏုိင္ငံမွာပဲၾကည့္။ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးနဲ႔ ဌာေနၾသစေၾတးလွ် ကေလးေတြအားလံုး အသက္ ၆ ႏွစ္မွာ အေ၀းမႈံမယ့္ လကၡဏာေတြကို ေတြ႕လာရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းေနၿပီဆုိတာနဲ႔ ဌာေနၾသစေၾတးလွ် ကေလးေတြက တေန႔ကို သံုးနာရီကေန ေလးနာရီနီးပါး ျပင္ပအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ အခ်ိန္ကုန္ၾကတယ္။ တ႐ုတ္လူမ်ဳိး ကေလးေတြကေတာ့ အျပင္မွာ တနာရီေက်ာ္ေအာင္ေတာင္ အခ်ိန္ကုန္မခံဘူးလို႔ သိရပါတယ္။
တ႐ုတ္ျပည္ထဲက ကေလးေတြကေတာ့ ပုိဆုိးပါတယ္။ ေန႔စဥ္ ေက်ာင္းမွာ ေန႔လည္စာ စားၿပီးတာနဲ႔ အျပင္ထြက္ မကစားေတာ့ပဲ တေမွးအိပ္ၾကတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းက ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာေတြနဲ႔ မအားလပ္ေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔အားလံုး အသက္အ႐ြယ္ ရလာတာနဲ႔အမွ် အျပင္ထြက္ခ်ိန္က သိသိသာသာ နည္းလာပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ တခုတည္းေၾကာင့္လည္း ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။
ဒါဆုိ အေ၀းမႈံျခင္း ျပႆနာက ၀င္ေငြေကာင္းျခင္းနဲ႔ ေက်ာင္းခ်ိန္ပုိျခင္းေၾကာင့္ခ်ည္းပဲလား။ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ တ႐ုတ္က်န္းမာေရး ၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ေက်းလက္ေန ကေလးေတြရဲ႕ သံုးပံုတပံုပဲ အျမင္အာ႐ံု ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ဒဏ္ကို ခံစားရပါသတဲ့။ ၿမိဳ႕ျပေန ကေလးေတြက တ၀က္နီးပါးဆုိေတာ့ အေရအတြက္ခ်င္း ယွဥ္ၿပီး နည္းတယ္လို႔ ဆုိေကာင္းဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး။ စတန္းဖုိ႔တကၠသုိလ္ Stanford University ရဲ႕ သုေသသနျပဳခ်က္တခုအရ အျမင္အာ႐ံုခ်ဳိ႕တဲ့ေနတဲ့ ေက်းလက္ေန ကေလးေျခာက္ေယာက္မွာ တေယာက္က ဆင္းရဲလြန္းလို႔ မ်က္မွန္မ၀ယ္ႏုိင္ဘူးတဲ့။ စရိတ္စက အကုန္အက် မခံႏုိင္တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းေတြကလည္း ကေလးေတြကို အျမင္အာ႐ံု ေကာင္းမေကာင္း ဂ႐ုစုိက္ေပးေဖာ္ မရၾကဘူး။ ဒါတင္မက၊ မ်က္မွန္တပ္ရင္ အျမင္အာ႐ံုကို ပုိၿပီး ခ်ဳိ႕တဲ့သြားေစတယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆမွားကလည္း ျပႆနာကို ႀကီးထြားလာေစပါတယ္။
ေနာက္ဆံုး စတန္းဖုိ႔က ေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ ကေလးေတြကို မ်က္မွန္ အလကား ေ၀ေပးရတယ္။ ဒီမွာတင္ ဒီအျပဳအမူေလးက သူတုိ႔ ကေလးေတြကို အဟာရတုိက္ေကၽြးတာနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ပညာေရး အေထာက္အပံ့ေတြ ေပးတာထက္ေတာင္ အမ်ားႀကီးပုိၿပီး ထိေရာက္သြားေၾကာင္း၊ တအ့ံသၾသ သိလိုက္ရတယ္လို႔ ပ႐ုိဂရမ္ တြဲဖက္ဒါ႐ုိက္တာ စေကာ့႐ုိဇဲလ္ Scott Rozelle က ဖြင့္ဟပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေလ့လာခ်က္တခုမွာေတာ့ မ်က္မွန္အေထာက္အပံ့ရလိုက္တဲ့ ကေလးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ႏွစ္ကုန္စာေမးပြဲမွာ ယခင္ႏွစ္ကထက္ ေအာင္မွတ္ေတြ ထူးထူးျခားျခား ပုိၿပီး တုိးတက္လာပါသတဲ့။
ဒါဆုိ ႏုိင္ငံနဲ႔အ၀ွန္း အဆမတန္ ႀကီးထြားလာတဲ့ ျပႆနာတခုကုိ ကုစားႏုိင္ဖုိ႔ ေန႔လည္ခင္း အလင္းေရာင္နဲ႔ မ်က္မွန္အလွဴေတြက ပဓါနက်ပါသလား။ တစိတ္တပုိင္း မွန္ပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိဘေတြရဲ႕ ကုိယ့္သားသမီးေတြေပၚ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ပံု အျမင္ေတြက ပုိၿပီး အဓိကက်တယ္လို႔ပဲ ဆုိပါရေစ။
(THE ECONOMIST: Why So Many Chinese Children Wear Glasses)
