မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္ထဲက အသြားအလာခက္တဲ့ ရပ္ကြက္တခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ေနလာတာ ငါးႏွစ္နီးပါးရွိၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကေန ကားလမ္းအတုိင္း ဘယ္ဖက္ပဲသြားသြား၊ အနီးဆံုး ကားမွတ္တုိင္ေရာက္ဖုိ႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ကေန နာရီ၀က္နီးပါး လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ေျမာက္ဥကၠလာဘုန္းႀကီးလမ္း ကားဂိတ္ကို ထြက္ရင္ေတာ့ ဆယ့္ငါးမိနစ္ပဲ ၾကာတယ္။ ခက္တာက လမ္းမွာေခ်ာင္းတခု ကန္႔လန္႔ခံေနတယ္။ ေႏြဆုိ ျပႆနာမရွိေပမယ့္ မိုးတြင္းေရာက္ရင္ ေရလွ်ံတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲက လူငယ္ေတြစုၿပီး ၀ါးတံတားခင္းလုိက္တာ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ၀ါးတံတားဆုိေတာ့ တႏွစ္တႀကိမ္ ပိုက္ဆံစုၿပီး အသစ္ျပန္ခင္းရတာမ်ဳိးေတာ့ ရွိတယ္။
ဘယ္မွာေနလဲ ေမးရင္ေတာ့ (န၀ေဒး) “စြယ္ေတာ္ဘုရား”လို႔ပဲ ေျဖပါတယ္။ အိမ္ကေနလမ္းထိပ္ကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေလွ်ာက္ရင္ “စြယ္ေတာ္ဘုရား”ကို ေရာက္တယ္။ အနားမွာ “နာဂလိႈင္ဂူဘုရား”လည္း ရွိတယ္။ တေခတ္က လူသိမ်ားခဲ့တဲ့ ကေလး၀ဆရာေတာ္ႀကီး တည္ခဲ့တဲ့ ဘုရားေပါ့။ ထူးထူးျခားျခား ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လမ္းထဲမွာ မယ္သီလရွင္တပါးတည္တဲ့ ဘုရားတဆူရွိေသးတယ္။ ပုဂံက သေဗၺညဳဘုရားနဲ႔ အ႐ြယ္အစားတူ၊ ပုံစံတူ တည္ထားတာပါ။ ဘုရားက ထုထည္ႀကီးလြန္းေတာ့ ခုထက္ထိ လက္စမသတ္ႏုိင္ဘူး။ အေတာင္ေ၀းေ၀း လွမ္းျမင္ႏုိင္ေပမယ့္ သတိထားမိသူ အေတာ္နည္းပါတယ္။
ရပ္ကြက္ထဲမွာ လက္လုပ္လက္စားလူတန္းစားေတြ ပိုမ်ားတယ္။ လက္သမား၊ ပန္းရံဆရာ၊ ဆုိက္ကားသမား စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ရပ္ကြက္ေဘးမွာ ကိုးမုိင္ေဂါက္ကြင္းရွိေတာ့ ေဂါက္ကြင္းထဲမွာ ေဂါက္အိမ္ထမ္း၊ ဥယ်ာဥ္မႈးလုပ္ၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းတဲ့သူေတြလည္း အေတာ္မ်ားတယ္။ ေလ့လာၾကည့္ရသေလာက္ ၀င္ေငြက ဒီေလာက္မနည္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ ရရင္ရသလို အရက္ကေလးတျမျမနဲ႔ ႏွစ္လံုးသံုးလံုးထိုး၊ ေဘာပြဲေလးေလာင္းၿပီး လူေမႊးေျပာင္တယ္လို႔ကို မရွိဘူး။
ရယ္စရာေျပာရဦးမယ္။ အိမ္နားက လူတေယာက္အေၾကာင္းပါ။ ငယ္ငယ္တည္းက ေဂါက္ကြင္းထဲ က်င္လည္ခဲ့ရလို႔ပဲလား မသိဘူး။ ေဂါက္အေၾကာင္း အေတာ္နားလည္တယ္။ ေဂါက္လာ႐ုိက္တဲ့ လူႀကီးေတြကိုေတာင္ ျပန္္သင္ေပးႏုိင္တယ္။ ေဂါက္ကြင္းထဲေနရင္း ေဂါက္ကြင္းထဲက မိန္းမနဲ႔ပဲ ညားတယ္။ မိန္းမဖက္က ခြဲေပးတဲ့ ေျမကြက္ေလးမွာ ေဂါက္ကြင္းထဲက လူႀကီးေတြေကာင္းမႈနဲ႔ သြပ္မိုးပ်ဥ္ကာ အိမ္ေလးတလံုးေဆာက္ၿပီး အေတာ္ေလးဟန္ဟန္ပန္ပန္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိပ္မၾကာဘူး။ လင္မယားကြဲမယ္ကြာမယ္ ထျဖစ္ၾကတယ္။ ရာထူးရာခံနဲ႔ လူႀကီးေတြေတာင္ မေနသာဘူး။ ၀င္ရွင္းေပးရတယ္။
ေနာက္ဆံုး ေယာက်္ားလုပ္သူက သူေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ကုိ ျပန္ဖ်က္ၿပီး ယူဖုိ႔ ေတာင္းဆုိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ေလးကိုဖ်က္ေရာင္းၿပီး မည္သို႔မည္ပံုျဖစ္သြားသည္ မသိ။ အခုေတာ့ သူတုိ႔လင္မယား ျပန္ေပါင္းထုပ္ေနၾကၿပီ။ သြပ္မိုးပ်ဥ္ကာအိမ္ေန တဲစုတ္ျဖစ္သြားတာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ ရပ္ကြက္ထဲ ဒီလိုဇာတ္လမ္းမ်ဳိးေတြ မၾကာခဏၾကားရမယ္။ ဘာမွ မဆန္းဘူး။
ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြရဲ႕အေျပာကေတာ့ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြ ႀကီးစုိးလာၿပီတဲ့။ ဒီႏွစ္ပိုင္း ရပ္ကြက္ထဲက ေျမကြက္ေတြ အေတာ္အေရာင္းအ၀ယ္ ျဖစ္လို႔ပဲ။ အခုပံုထဲမွာပါတဲ့ ေျမကြက္ဆုိရင္ Singapore အေျခစုိက္ လူကံုထံလင္မယားက ပိုင္ပါတယ္။ လခေတြေသာက္ေသာက္လဲေကာင္းၿပီး ပိုက္ဆံေတြထားစရာမရွိလို႔ ရန္ကုန္တ၀ုိက္က ေျမကြက္ေတြ အေတာ္၀ယ္ထားတယ္ဆုိပဲ။ ဒီေျမကြက္ရဲ႕ လက္ရွိကာလေပါက္ေစ်း သံုးရာနီးပါးရွိတယ္။ ဒါေတာင္ ဥယ်ာဥ္ၿခံေျမပဲ ရွိေသးလို႔ေပပဲ။ ေနာက္ဖက္ မလွမ္းမကမ္းမွာ လူသိမ်ားတဲ့ ေ႐ႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္ရွိတယ္။ ေ႐ႊႏွင္းဆီရပ္ကြက္ကလည္း တျဖည္းျဖည္းတုိးခ်ဲ႕လာလိုက္တာ ေနာက္ငါးႏွစ္ေလာက္ဆုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရပ္ကြက္နဲ႔ တဆက္တည္းျဖစ္သြားမယ့္ သေဘာရွိတယ္။
တႏုိင္တပိုင္ စုိက္ခင္းေလးေတြပါ။ စီးပြါးျဖစ္ေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္ဘူး။ မိသားစု၀မ္းစာ ဖူလံု႐ံုေတာ့ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြလည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အလွဴရွင္ေတြေပၚလာလို႔ ထင္ပါတယ္။ တခမ္းတနားေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ေဆာက္လာၾကတယ္။ အလွဴရွင္နာမည္ေတြ ဖတ္လိုက္ရင္ ေခတၱ Singapore ၊ U.K ၊ U.S.A စသျဖင့္ေပါ့။ ပညာဒါန အခမဲ့ျပဳေပးတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြလည္း ရွိတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တာ ပိုမ်ားသလိုပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ ေျမာက္ဥကၠလာလမ္းမေပၚက ဘုန္းႀကီးလမ္းကားဂိတ္ပါ။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာလို စည္းကမ္းမရွိဘူး။ Singapore မွာတုန္းက လူစည္ကားတဲ့ ကားဂိတ္ေတြမွာ ဘယ္နံပါတ္နဲ႔ဘယ္ကားေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မလဲ၊ LED မီးလံုးေတြနဲ႔ Information အတိအက်ေပးတယ္။ ျမန္မာျပည္က ကားဂိတ္ေတြမွာေတာ့ ကြမ္းယာဆုိင္ေတြသာ ေမးလိုက္ပါ။ သူတုိ႔က လာသမွ်ကားကို စာရင္းျပဳစုၿပီး အခမဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈေပးတယ္။ သူတုိ႔ဆီမွာ ကြမ္းစား၊ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ ကားသမားေဖာက္သည္ေတြ အဆင္ေျပဖုိ႔ပါ။ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ေပါ့။
