(Checkov ရဲ႕ Oh! The Public ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ၾကည့္တာပါ။)
ေတာ္ပါေတာ့။
လုပ္သားျပည္သူတဲ့
"လုပ္ျပန္ၿပီ။
ငါလည္း အရက္ပဲ ေသာက္ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ ဘယ္လုိအေၾကာင္း … ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ငါ ဒီလို
မျဖစ္သင့္ဘူး။ ငါ့ကုိယ္ငါ ထိန္းကြပ္ဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ မားမားမတ္မတ္ရပ္ၿပီး အလုပ္ထဲ
၀င္ခ်ိန္တန္ၿပီ။ ငါ့ႏွယ္၊ လစာက်ေတာ့ ၀မ္းသာအားရ ယူတတ္တယ္။ အိပ္ေရးပ်က္တာနဲ႔ အေနအစား
ဆင္းရဲတာေတြကုိ ခဏထားဦး။ ႐ိုး႐ုိးသားသား၊ ႀကဳိးႀကဳိးစားစားနဲ႔ တာ၀န္သိတတ္ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။
အခုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ငါဆုိတဲ့ေကာင္က လစာကို အလကားမတ္တင္း၊ မတန္မရာ ယူသလိုျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါ
နည္းမွန္လမ္းမွန္ မဟုတ္ေသးဘူး … ၊ လံုး၀ကို နည္းလမ္းမက်ဘူး"
ထူးမျခားနား
ၾသ၀ါဒေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ မိမိကုိယ္မိမိ အျပစ္တင္ ဆံုးမၿပီးေသာ္ လက္မွတ္စစ္ႀကီး ပုိတ်ာဂ်င္တစ္ေယာက္
လုပ္ငန္းခြင္သုိ႔ ၀င္ရန္ ေသြးပူစျပဳေလၿပီ။ အခ်ိန္က ညတစ္နာရီနီးပါး ... ၊ သုိ႔ေသာ္ လက္ေအာက္ငယ္သားမ်ားအား
ႏႈိး၍ လူစီးတြဲမ်ားၾကား အစုန္အဆန္ ျဖတ္သန္းလွ်က္ လက္မွတ္စစ္ျခင္းအမႈကို ျပဳေတာ့သည္။
"ေက်းဇူးျပဳ၍
လက္မွတ္ေလး တဆိတ္ေလာက္ ျပပါခင္ဗ်ာ" ပိုတ်ာဂ်င္က ေအာ္ဟစ္ႏိႈးေဆာ္ရင္း လက္မွတ္ျဖတ္စက္အား
အဆက္မျပတ္ဖိႏိွပ္လွ်က္ ကလစ္ကလစ္ ျမည္သံေပး၏။
လူစီးတဲြ၏
လင္းတစ္လွည့္ မွိန္တစ္လွည့္ အလင္းေရာင္မ်ားၾကား အိပ္မႈံစုံဖြား လူ႐ုပ္သ႑ာန္မ်ားက ကုန္း႐ုန္းထ၍
ေခါင္းမ်ားကုိ ခါယမ္းလွ်က္ လက္မွတ္မ်ားကို ထုတ္ျပၾကသည္။
"ေက်းဇူးျပဳ၍
လက္မွတ္ေလး တဆိတ္ေလာက္ ျပပါခင္ဗ်ာ" ပုိတ်ာဂ်င္က ဒုတိယတန္း ခရီးသည္တစ္ဦးအား ဦးတည္၍
ေျပာလုိက္သည္။ ထုိသူ၏ ပံုပန္းသ႑ာန္က ႐ုိးပိန္နံေခ်ာင္လွ်က္ အားအင္ကုန္ခမ္းေနသေယာင္
ရွိ၏။ သားေမႊးကုတ္အကၤ် ီႏွင့္ ေစာင္မ်ား အထပ္ထပ္ရစ္ပတ္လွ်က္ ေခါင္းအံုးမ်ားၾကား နစ္ျမဳပ္ေနသည္။
"ေက်းဇူးျပဳ၍ လက္မွတ္ေလးပါခင္ဗ်ာ" ပိုတ်ာဂ်င္က ထပ္ေျပာသည္။
႐ုိးပိန္နံေခ်ာင္
ပုဂၢိဳလ္က တံုျပန္မႈမေပး။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ အိပ္ေမာက်ေနဟန္ ရွိ၏။ လက္မွတ္စစ္ႀကီးကလည္း သူ႕၏ ပုခံုးအား လႈပ္ႏိႈး၍ သည္းမခံႏုိင္စြာ ထပ္တလဲလဲ ေျပာေတာ့သည္။ "ေက်းဇူးျပဳ၍
လက္မွတ္ေလး တဆိတ္ေလာက္ ျပပါဗ်ာ"
ခရီးသည္က
လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ႏုိးလာသည္။ ရီေ၀ေသာ မ်က္လံုးအစံုျဖင့္ ပိုတ်ာဂ်င္အား နားမလည္ဟန္ ၾကည့္၏။
"ဘာကြ … ၊ ဘယ္သူလဲ … ၊ ဟာကြာ …"
"ခင္ဗ်ားကို
အ႐ိုးရွင္းဆံုး ဘာသာစကားနဲ႔ ေျပာေနတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး လက္မွတ္ေလးတစ္ဆိတ္ေလာက္။ က်ဳပ္က
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေတာင္းေနတာပါ"
"ဘုရား
ဘုရား" ႐ုိးပိန္နံေခ်ာင္ပုဂၢဳိလ္က မ႐ႊင္မပ်၊ ညဳိးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ညည္းတြား၏။ "ေကာင္းကင္ဘံုကို
တုိင္တည္ပါရေစ။ ငါ့မွာ အိပ္မရတဲ့ေရာဂါ ခံစားေနရတယ္ကြ။ … မအိပ္ႏုိင္တာ သံုးရက္ေတာင္
ရွိၿပီ။ အခုမွ အိပ္ေပ်ာ္လိုေပ်ာ္ျငား အိပ္ေဆးေလးေသာက္ၿပီးခါစ ရွိေသးတယ္။ … ၊ မင္းလက္မွတ္ကို
ငါက ဘာလုပ္ရမွာလဲ။ အၾကင္နာတရား ေခါင္းပါးလြန္းတယ္။ လူမဆန္တဲ့ အေကာင္။ ငါ့မွာ တစ္ေရးေလး
အိပ္ခြင့္ရဖုိ႔အေရး ဘယ္ေလာက္အထိ ခက္ခဲလဲဆုိတာ မင္းသိရင္ အခုလို အေရးမပါတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္
လာၿပီး အေႏွာင့္အယွက္ေပး၀ံ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ အေကာင္။ လက္ခံႏုိင္စရာကို
မရွိဘူး။ ငါ့လက္မွတ္ကို မင္းက ဘာလုပ္ခ်င္တုန္း။ သံုးစားမရေအာင္ အသိဥာဏ္မဲ့တဲ့ အေကာင္"
ပုိတ်ာဂ်င္အေနျဖင့္
ခြန္းတု႔ံ ျပန္ရန္ သင့္မသင့္ ခ်ိန္ဆရေတာ့သည္။ … ေနာက္ဆံုး ခြန္းတံု႔ ျပန္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္၏။
"ခင္ဗ်ား
မေအာ္ပါနဲ႔။ ဒါ ပ်ံက်ေစ်း မဟုတ္ဘူး"
"ေအး
... ၊ သိတယ္ကြ။ ဒါေပမဲ့ ပ်ံက်ေစ်းက သူေတြက မင္းထက္ ပုိၿပီး လူဆန္တယ္" ခရီးသည္က
ေခ်ာင္းဟန္႔သံတစ္၀က္ စြက္၍ ေျပာသည္။ "မင္း ငါ့ကို ေကာင္းေကာင္းအိပ္ခြင့္ေပးရင္ေတာ့
အ့ံမခန္းပဲကြာ။ ငါဆိုတဲ့ေကာင္က ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနရာအႏွ႔ံ ေလွ်ာက္ပတ္ခဲ့တာကြ။ ငါ့ကို
ဘယ္သူမွ လက္မွတ္ မေတာင္းဖူးဘူး။ မင္းပဲ ေတာင္းၿပီးရင္း ေတာင္းေနတာ။ မင္းကို ဘီလူးစီးေနလား"
"ေကာင္းၿပီေလ။
ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ားႀကဳိက္တဲ့ ႏုိင္ငံရပ္ျခားကို ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္မသြားလဲ"
"ေအာ္
... ၊ ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မွားပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေအး ... ၊ မင္းတုိ႔ကပဲ ေျပာရတယ္ရွိေသး။
ခရီးသည္ေတြကို တုိးက်ိတ္က်ပ္ညႇပ္ေနေအာင္ တင္ၿပီး အနံအသက္ဆုိးေတြနဲ႔ အေသသတ္လို႔ အားမရဘူး။
ႀကဳိးနီစနစ္နဲ႔ ဇြဲႀကဳိးခ် ကြပ္မ်က္ခ်င္ေသးတယ္။ မင္းတုိ႔အားလံုး ေသလိုက္ပါလား။ လက္မွတ္ျပရမယ္တဲ့။
ဘုရားသခင္ ... ၊ ကယ္ေတာ္မူပါ။ ခရီးသည္တစ္၀က္ေလာက္က လက္မွတ္မပါပဲ ခုိးစီးေနၾကမွန္း ဒီေကာင္ေတြ
သိရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမယ္ မေျပာတတ္ဘူး"
"ဒီမယ္
ဆရာႀကီး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကို နားေထာင္ပါ" ပိုတ်ာဂ်င္ကလည္း မာမာထန္ထန္ ျပန္ေျပာသည္။
"ခင္ဗ်ား ဒီအတုိင္းပဲ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ခရီးသြားလုပ္သားျပည္သူေတြကို အေႏွာင့္အယွက္ ေပးေနမယ္ဆုိရင္
ေနာက္ဘူတာမွာ ခင္ဗ်ားကို ဆင္းခုိင္းရလိမ့္မယ္။ ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္က အခင္းျဖစ္ပြားပံုကို
အစီရင္ခံစာ တင္လုိက္႐ံုပဲ"
ခရီးသြား
"လုပ္သားျပည္သူ"အေပါင္းက မခံမရပ္ႏုိင္၊ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုၾကေတာ့သည္။
"မုိက္႐ုိင္းလွခ်ည္လားကြ။ မစြမ္းမသန္ကိုမွ လာၿပီး ႏွိပ္စက္ရတယ္လို႔ကြာ။ ဒီမယ္
ေဟ့ေကာင္ … ။ မင္းမွာ ဦးေႏွာက္မပါဘူးလား"
"ဒါေပမဲ့
ဒီဆရာႀကီးက စၿပီး မဆီမဆုိင္ ႐ုပ္ရင္းၾကမ္းတမ္းေနတာေလဗ်ာ" ပုိတ်ာဂ်င့္ခမ်ာ ေျပာသာေျပာရသည္။
အနည္းငယ္ ေျခာက္ျခားစျပဳေလၿပီ။ "ေကာင္းၿပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္ လက္မွတ္ကို မယူေတာ့ပါဘူး။
ခင္ဗ်ားတုိ႔ သေဘာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္ဗ်။
ဒါကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ယူဆရင္ ႐ံုပုိင္ႀကီးကိုသာ သြားေမးၾကည့္။
ႀကဳိက္တဲ့သူကုိ ေမးၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။"
ပုိတ်ာဂ်င္
ပုခံုးကို အသာတြန္႔၍ မစြမ္းမသန္ ပုဂၢိဳလ္ထံမွ ထြက္ခြါသည္။ ဦးစြာပထမ၊ စိတ္ပ်က္အားမိငယ္မိသလုိ
နာက်င္စြာ ခံစားရ၏။ သုိေသာ္ ရထားတြဲ ႏွစ္တြဲသံုးတြဲခန္႔ ျဖတ္သန္းၿပီးေသာ္ လက္မွတ္စစ္တစ္ဦး၏
မာန္မာနျဖင့္ ရင္ထဲ ထူးထူးျခားျခား မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္လာသည္။
ပိုတ်ာဂ်င္
ေတြးမိသည္။ "ငါကလည္း ငါပဲ။ မစြမ္းမသန္ကိုမွ သြားႏုိးမိတယ္။ … ၊ ဒါေပမဲ့ ဒါကလည္း
ငါ့အမွား မဟုတ္ပါဘူးေလ။ … ၊ သူတုိ႔က ငါ့ကို အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ ျပသနာရွာတယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။
ငါ့ဖက္က ၀တၱရားအတုိင္း ေဆာင္႐ြက္ရတယ္ဆုိတာကို သေဘာမေပါက္ၾကဘူး။ သူတုိ႔ မယံုေတာ့လည္း
႐ံုပုိင္ႀကီးကို ေခၚလာၿပီး ေတြ႕ေပး႐ံုပဲ ရွိတယ္"
ေနာက္တစ္ဘူတာ၌
ငါးမိနစ္စာ ရထားဆုိက္သည္။ တတိယအႀကိမ္ ေခါင္းေလာင္းသံ မေပးမွီ ပိုတ်ာဂ်င္တစ္ေယာက္ အခင္းျဖစ္ပြားရာ
ဒုတိယတန္း ရထားတြဲအတြင္းသုိ႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာ၏။ သူႏွင့္အတူ ဦးထုပ္နီေဆာင္းထားေသာ
႐ံုပုိင္ႀကီးက ေဒါင္းတင္ေမာင္းတင္ လုိက္ပါလာသည္။
ပိုတ်ာဂ်င္က
စကားစ၏။ "ဒီလူႀကီးမင္းပါပဲ ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သူ႕ဆီက လက္မွတ္ေတာင္းပုိင္ခြင့္
မရွိဘူးလို႔ ျငင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုလည္း ရန္လုပ္ပါတယ္။ ႐ံုပုိင္ႀကီးခင္ဗ်ာ။ သူ႕ကို
ရွင္းျပေပးေစလိုပါတယ္" ပုိတာဂ်င္မွ ႐ုိးပိန္နံေခ်ာင္ ပုဂၢိဳလ္ဖက္ လွည့္၍လည္း ေျပာသည္။
" ဆရာႀကီးခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က စည္းမ်ည္းစည္းကမ္းအတုိင္း လက္မွတ္စစ္တာပါ။ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာေၾကာင့္
မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကို မယံုရင္ ႐ံုပုိင္ႀကီးကို ေမးၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္"
မစြမ္းမသန္
ပုဂၢိဳလ္က ပ်ားတုပ္ခံရသူပမာ ဆတ္ကနဲထ၍ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ မ႐ႊင္မပ်၊ ညဳိးငယ္ေသာ
မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ခံုေနာက္မွီ၌ နစ္ျမဳပ္လုမတတ္ ျပန္လွဲကာ ေန၏။
"ဘုရားဘုရား။
ေဆးေနာက္တစ္ခြက္ ထပ္ေသာက္ၿပီး ေမွးခါစ ရွိေသးတယ္။ မင္းက ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေရာက္လာျပန္ၿပီ။
ငါ့ကို မသနားေတာ့ဘူးလားကြာ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္"
"႐ုံပုိင္ႀကီးကိုသာ
ေမးၾကည့္ပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားဆီက လက္မွတ္ေတာင္း ပုိင္ခြင့္ ရွိတယ္၊ မရွိဘူးဆုိတဲ့
ကိစၥကို …"
"လြန္လြန္းတယ္ကြာ။
လက္မွတ္လား … ၊ လက္မွတ္။ ေအး … ၊ ေနာက္ထပ္ ငါးေစာင္စာ ထပ္ေပးၿပီးပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း
ေသလုိက္ခ်င္တယ္။ မင္း လူမမာ မျဖစ္ဖူးဘူးလား။ အသည္းႏွလံုးမရွိတဲ့ ေကာင္ေတြပဲ"
စစ္ဖက္ဆုိင္ရာ
ယူနီေဖာင္း ၀တ္ထားသူတစ္ဦးက မခံမရပ္ႏုိင္ ၀င္ပါေတာ့သည္။ "ခင္ဗ်ားဟာက လူတစ္ဖက္သားကုိ
သက္သက္မဲ့ ႏွိပ္စက္ညႇင္းပန္းေနတာပဲဗ်။ လြန္လြန္းတယ္။ အခုမွ လာၿပီး ရွင္းျပမေနနဲ႔။ အပုိပဲ"
"ထားလုိက္စမ္းပါကြာ
…" ႐ံုပုိင္ႀကီးက စိတ္မသက္သာစြာ ေျပာရင္း ပုိတ်ာဂ်င္အား ဆြဲေခၚသြားသည္။
ပုိတ်ာဂ်င္လည္း
ပုခံုးကို တြန္႔၍ ႐ံုပုိင္ႀကီးေနာက္မွ ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ လိုက္ပါသြား၏။
"ေက်နပ္ႏုိင္ၾကတယ္ကို
မရွိဘူး" ပုိတ်ာဂ်င္ စိတ္႐ႈပ္ေထြးစြာ ေတြးမိ၏။ "သူ႕အတြက္ ႐ံုပုိင္ႀကီးကိုလည္း
ေခၚလာၿပီးၿပီ။ ဒီေလာက္ဆုိ နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး ေက်ေအးဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ ဒီလူေတာ့ … ၊
က်ိန္ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္"
ေနာက္ထပ္
ဘူတာတစ္ခုသုိ႔ ေရာက္၏။ ရထားက ဆယ္မိနစ္စာ ရပ္နားသည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ေခါင္းေလာင္းသံ မေပးမွီ၊
ပုိတ်ာဂ်င္ တစ္ကုိယ္တည္း နားေနေဆာင္ဘား၌ ေရသန္႔ေသာက္ေနခုိက္ သူ႕ထံသုိ႔ လူႀကီးလူေကာင္းႏွစ္ဦး
ေရာက္လာ၏။ တစ္ဦးက အင္ဂ်င္နီယာ ယူနီေဖာင္းႏွင့္ ေနာက္တစ္ဦးက စစ္ဖက္ဆုိင္ရာ ကုတ္အကၤ်
ီကို ၀တ္ထားသည္။
"ဒီမယ္
လက္မွတ္စစ္ႀကီး" အင္ဂ်င္နီယာပုဂၢိဳလ္က ပုိတ်ာဂ်င္အား ဦးတည္၍ စကားစသည္။
"ဒီ မစြမ္းမသန္ ခရီးသည္ေပၚ မင္းရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြက ေဘးလူေတြ အျမင္မွာ မခံမရပ္ႏုိင္စရာပဲ။
ဒါ့ထက္ ငါ့နာမည္က ပူဇစ္စကီးပါ။ အင္ဂ်င္နီယာေနာ္။ ဒီလူႀကီးမင္းက ဗိုလ္မႈးႀကီးကြ။ မင္း
ဒီခရီးသည္ကို မေတာင္းပန္ရင္ မင္းကို ငါတုိ႔ ဂတ္ဗိုလ္နဲ႔ တုိင္ရလိမ့္မယ္။ ဂတ္ဗိုလ္နဲ႔
ငါတုိ႔က အရမ္းခင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြေနာ္"
ပုိတ်ာဂ်င္
ကတုန္ကယင္ ျဖစ္လာသည္။ "လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဖက္က ဘာျဖစ္လို႔ … ဆရာတုိ႔က
ဘာျဖစ္လို႔ …"
"ေဟ့ေကာင္။
မင္းရဲ႕ ဆင္ေျခေတြကို နားေထာင္ဖုိ႔ ငါတုိ႔ လာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ မင္းကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္
သတိေပးလုိက္မယ္။ ကိုးယိုးကားယား လုပ္လို႔ကေတာ့ ဥပေဒေၾကာင္းအရ မင္းကို ဆံုးမရလိမ့္မယ္"
"ဟုတ္ကဲ့။
… ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္က … ၊ ေတာင္းပန္ဖို႔ ပါပဲ။ … ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ …"
ေနာက္ထပ္
နာရီ၀က္အၾကာ၊ ပုိတ်ာဂ်င္တစ္ေယာက္ မိမိ၏ ဂုဏ္သိကၡာကို မထိခိုက္ေစပဲ၊ ခရီးသည္ဖက္မွလည္း
ေက်ေအးႏုိင္မည့္၊ ေျပရာေျပေၾကာင္း ေတာင္းပန္စကားကို ေတြးရင္း ရထားတြဲအတြင္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာသည္။
ထုိ႔ေနာက္ မစြမ္းမသန္ ပုဂၢိဳလ္အား ရည္႐ြယ္၍ စကားစလိုက္သည္။ "ဟုတ္ကဲ့ … ၊ ဆရာႀကီးခင္ဗ်ာ"
မစြမ္းမသန္
ပုဂၢိဳလ္က ခုန္ထြက္လုမတတ္ ထထုိင္၏။ "ဘာကြ"
"ဟုတ္ကဲ့
… ၊ ဒီလိုပါဗ်ာ … ၊ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ဒီေလာက္အထိ ရန္မလိုသင့္ပါဘူး …"
မစြမ္းမသန္
ပုဂၢိဳလ္က ရင္ဘတ္စည္တီးရင္း ပင့္သက္႐ိႈက္၏။ "အဟြတ္ … ၊ အဟြတ္ … ၊ ေရေတာင္ ငတ္လာၿပီ။
… ၊ ငါ အခုမွ တတိယအႀကိမ္ အိမ္ေဆးထပ္ေသာက္ၿပီး အိပ္ေမာက်ခါစ ရွိေသးတယ္။ မင္း ထပ္ေရာက္လာျပန္ၿပီ။
အညဳိးအေတးနဲ႔မ်ား ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ေနတာလားကြာ။ ဘုရားသခင္ … ၊ ကယ္ေတာ္မူပါ"
"ကၽြန္ေတာ္ဖက္က
… ၊ ဟုိ … ၊ ခင္ဗ်ားကို ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္တာပါ …"
"အား
… ၊ ငါ့ကုိ ေနာက္ထပ္ တစ္ဘူတာေရာက္ရင္သာ ကန္ခ်လိုက္ပါေတာ့ကြာ။ မခံစားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ငါအခု
… ၊ ငါ ေသငယ္ေဇာနဲ႔ ေမ်ာေနၿပီကြ … "
ခရီးသြား
"လုပ္သားျပည္သူ"အေပါင္းက ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ၀ုိင္း၀န္းကန္႔ကြက္ၾကေလၿပီ။
"ဘာေကာင္လဲကြ။ ေအာ့ႏွလံုးနာတယ္။ ေဟ့ေကာင္ … ၊ ထြက္သြားစမ္းကြာ။ မင္းလုပ္ရပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ၀ဋ္လည္မယ့္အေကာင္။ ထြက္သြားစမ္းေဟ့"
ပုိတ်ာဂ်င္လည္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာ ေခါင္းကို တြင္တြင္ယမ္းလွ်က္ သက္ပ်င္းအခါခါခ်ကာ ရထားတြဲအတြင္းမွ
ထြက္လာခဲ့၏။ ၀န္ထမ္းမ်ားသီးသန္႔တြဲသုိ႔ ျပန္ေရာက္ေသာ္ ခံုတစ္လံုး၌ ေျခပစ္လက္ပစ္ထုိင္၍
ညည္းတြားေတာ့သည္။
"ေတာ္ပါေတာ့။
လုပ္သားျပည္သူတဲ့။ ဘယ္ေတာ့မွ ေက်နပ္ႏုိင္ၾကတယ္ကို မရွိဘူး။ ငါ့အလုပ္ငါ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္
ႀကဳိးစားလည္း အလကားပဲ။ ငါ့ကို မူး႐ူးဆဲဆုိေနမိေအာင္ တြန္းပို႔ေနၾကသလိုပဲ။ ... ဘာမွ
မလုပ္ျပန္ေတာ့လည္း သူတုိ႔က ၀ုိင္းဆဲၾကတယ္။ ငါ့တာ၀န္ ငါေက်ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ျပန္ေတာ့လည္း
အဆဲခံရတာပဲ။ မထူးဘူး။ ငါ့ဟာငါ အရက္ထုိင္ေသာက္တာပဲ ေကာင္းတယ္"
ပိုတ်ာဂ်င္တစ္ေယာက္
ပုလင္းထဲရွိသမွ် အားလံုးကို ဒလေဟာ ေလာင္းထည့္သည္။ သူ႕အေတြးထဲ၌ လုပ္ငန္းသဘာ၀၊ တာ၀န္၀တၱရားႏွင့္
႐ုိးသားေျဖာင့္မတ္ျခင္းမ်ား မရွိေတာ့ၿပီ။
0 comments:
Post a Comment