ကမၻာ့စီးပြါးေရး ပ်က္ကပ္ကလည္း ၿပီးမၿပီးႏုိင္ဘူး။ အေျခအေနေတြက ေန႔လားညလားပဲ။ ေ႐ႊျပည္ကုိ အခ်ိန္မေ႐ြး ျပန္ေရာက္သြားႏုိင္တယ္။ ခက္တာ ဘာလုပ္စားရင္ ေကာင္းမလဲ။ အဲဒါက ျပႆနာပဲ။
ေနာက္ဆံုး စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ အရက္ဆုိင္ျပန္ဖြင့္ရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိတယ္။ ပါရမီအခံေလးကလည္း ရွိထားေတာ့ ေအာင္ျမင္ႏုိင္တယ္။ လာမယ့္ေဘး ေျပးေတြ႕ေပါ့ေလ။ အရက္ဆုိင္ ဘိဇနက္ပလန္ေလးဆြဲမယ္ ႀကံကာရွိေသး “ေပါ့ေပါ့ပါးပါး (အရက္ဆုိင္)”ဆိုလားပဲ။ ကိုယ္နဲ႔ အႀကံတူေတြက ရွိေသးသဗ်။ ရွယ္ယာေခၚဦးမွ။ (ဟဲဟဲ)
ကၽြန္ေတာ္သာ အရက္ဆုိင္ ဖြင့္ျဖစ္လို႔ကေတာ့ “၀ီစကီအြန္သေရာ႔ခ္၊ ေဗာ့ဒ္ကာမာတီနီ၊ အမ္ ၁၆၊ ေအေက ၄၇”။ အဲဒါေတြ ဘာဟုတ္ေသးတုန္း။ “ေႁမြအရက္၊ ကင္းအရက္၊ က်ားအရက္၊ နဂါးအရက္”။ ေကာ့ေတး မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ စံုေနေအာင္ကို ထြင္ၿပီး အမွန္အကန္ေရာင္းပစ္လုိက္မယ္။ ဘီယာကို အုန္းမႈတ္ခြက္နဲ႔ တည့္ၿပီးတုိက္မယ္။ စတုိင္လ္ေပါ့။
ဆုိင္ထဲမွာ ေဘာလံုးကြင္းထက္စိမ္းတဲ့ ျမက္ခင္းမ်ဳိး ခင္းေပးထားမယ္။ သင္ဖ်ဴးဖ်ာအစုတ္နဲ႔ ထိုင္ခ်င္သလိုထုိင္။ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ အားလံုး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ။ အျမည္းအတြက္ မပူပါနဲ႔။ ပဲေၾကာ္ပဲေလွာ္ကို ရွယ္ထက္ရွယ္၊ အညာကေန တုိက္႐ုိက္မွာေပးမယ္။ ပိုက္ပိုက္ေခၽြတာခ်င္တဲ့ ဘတ္ဂ်က္သမားေတြကေတာ့ တမာ႐ြက္ျပဳတ္ကို ငပိရည္နဲ႔ တုိ႔ၿပီးျမည္းေပါ့။
တစ္ခ်ဳိ႕ကဗ်ာဆန္ခ်င္တဲ့ အမူးသမားေတြလည္း ပါဦးမယ္။ ဘာတဲ့။ ပဲေလွာ္ကို ျမက္ခင္းစိမ္းႏုႏုေပၚ လက္တစ္ဆုပ္ ႀကဲခ်လိုက္ၿပီးမွ ေလးဖက္တြား လုိက္ေကာက္စားတယ္ ဆိုလားပဲ။ အဆင္ေျပမွာပါ။ တစ္ခုပဲ ေရွာ႔ ရွိတယ္။ မူး႐ူးေပါက္ေျမာက္ၿပီး ျမက္ေတြေတာ့ ႏႈတ္စားမသြားနဲ႔ဦး။ ေခတ္ကာလ ျမက္ေတြက ပဲေၾကာ္ပဲေလွာ္ထက္ ပိုတန္ဖိုးႀကီးတယ္။
ဆာဒါး၊ ဆြန္တန္၊ ေပါက္ကရ ဟင္းခ်ိဳရည္ေတြလား။ လာမေတာင္းနဲ႔။ ႀကိဳေျပာထားမယ္။ မရွိဘူး။ ကန္းထရီး ပိုဆန္သြားေအာင္ ထမင္းရည္ကို ဆားခတ္ၿပီး အ၀တုိက္မယ္။ အလကားတုိက္မွာ ေနာ္။ ပိုက္ဆံေပးရင္ စိတ္ဆုိးတယ္။ အားလံုး သက္သက္သာသာျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးၿပီးသား။ ေရခ်ိန္ကိုက္လို႔ ေကတီဗီတို႔၊ မာဆတ္တို႔ ခရီးဆက္တာကေတာ့ ကိုယ့္ေဒါသနဲ႔ ကိုယ္ပဲ။ တာ၀န္မယူဘူး။
ဆုိင္နာမည္က “ယေန႔ ဒါကုန္ရင္ေတာ္ၿပီ”ေပါ့။ မကုန္ကုန္ေအာင္ အတင္းတြန္းေရာင္းတာကေတာ့ စီးပြားျဖစ္မို႔ပါ။ ေဘာ္ဒါတို႔ နားလည္ေပးမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ (ကမ္ေပ့ ကမ္ေပ့) ဒါပါပဲ။
