(Raymond Carver ရဲ႕ Little Things ဆုိတဲ့ ၀တၳဳတုိေလးကုိ ဘာသာျပန္ၾကည့္တာပါ။
Raymond Carver က ၂၀ ရာစုေႏွာင္းပုိင္း အေမရိကန္ စာေပေလာကမွာ ၀တၳဳတုိေတြနဲ႔ ထင္ရွားသူပါ။ သူ႔ကို Minimalist "လုိရင္းတုိရွင္း၊ (သုိ႔) ခ်ိဳးၿခံေခၽြတာ (သုိ႔) အနည္းဆံုး၀ါဒီ"လုိ႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ Raymond Carver ကုိယ္တုိင္က ျငင္းဆန္ပါတယ္။
အင္တာနက္ေပၚမွာ Little Things လို႔ ရွာၾကည့္ပါ။ အလြယ္တကူ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ အထင္ကရ ၀တၳဳတုိေလးပါ။ နားမလည္ရင္ေတာ့ ဘာသာျပန္တဲ့သူ ကၽြန္ေတာ္ညံ့ဖ်င္းလို႔ပဲ။
ဒါထက္ စကားမစပ္၊ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္လိုက္မာန္ပါ တခုခုလုပ္မယ္ႀကံတုိင္း ဒီ၀တၳဳတုိေလးကို သတိရတယ္။)
ထုိေန႔ အေစာပုိင္းက ရာသီဥတုေျပာင္းသျဖင့္ ႏွင္းမ်ား အရည္ေပ်ာ္၍ ညစ္ေထးေသာ
ေရမ်ားျဖစ္လာသည္။ ေရစီးေၾကာင္းအခ်ဳိ႕က အိမ္ေနာက္ဖက္ ေျမကြက္လပ္သုိ႔
မ်က္ႏွာမူေသာ လူတရပ္အျမင့္ ျပဴတင္းေပါက္ငယ္ေလးမွတဆင့္ လိမ့္ဆင္းသည္။
အိမ္အျပင္ဖက္ လမ္းေပၚ၌ ကားမ်ား ႐ႊံ႕ေရာင္ခ်ယ္လွ်က္ ေမွာင္ရီစပ်ဳိးေလၿပီ။
သုိ႔ေသာ္ အိမ္အတြင္း၌လည္း အေမွာင္ထုက ႀကီးစုိးလာသည္။
သူက အိပ္ခန္းတြင္း၌ အ၀တ္အစားမ်ားကို ခရီးေဆာင္ေသတၱာထဲသုိ႔ ထုိးသိပ္ထည့္ေနခုိက္ တံခါး၀နား သူမ ေရာက္လာသည္။
သူမက ေျပာ၏။ နင္ထြက္သြားလို႔ ၀မ္းမနည္းဘူးဟဲ့။ သိလား။ ငါ ၀မ္းမနည္းဘူး။
သူက သူ႕၏ ပစၥည္းပစၥယမ်ားကိုသာ ခရီးေဆာင္ေသတၱာထဲသုိ႔ ဆက္လက္ေနရာခ်သည္။
သူမက စ၍ ငို၏။ ေခြးေကာင္ရဲ႕။ နင္ထြက္သြားလို႔ ငါ လံုး၀ ၀မ္းမနည္းဘူးဟဲ့။ သိလား။ နင္ အခု၊ ငါ့မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ ေျပာေလ။ ေျပာစမ္းပါဦး။
ထုိ႔ေနာက္ သူမက အိပ္ယာထက္မွ ကေလးဓါတ္ပံုကုိ သတိျပဳမိေသာ္ ေကာက္ယူသိမ္းဆည္းသည္။ သူက သူမကို အၾကည့္၊ သူမက မ်က္ရည္စမ်ားကို သုတ္သည္။ ေနာက္ေၾကာင္းလွည့္၍ ဧည့္ခန္းတြင္းသို႔ မျပန္မွီ သူ႔မ်က္ႏွာအား ေစ့ေစ့ၾကည့္သြားေသးသည္။
သူက ေျပာ၏။ အဲ့ဒါေလးကို ျပန္ယူခဲ့စမ္းပါ။
သူမက ျပန္ေျပာ၏။ နင့္ပစၥည္းေတြ နင္ယူၿပီးသာ ထြက္သြားစမ္းဟဲ့။
သူက အေျဖမေပး။ ခရီးေဆာင္အိပ္ကို ဆြဲပိတ္ၿပီးေသာ္ ကုတ္အက်ၤ ီကို၀တ္လွ်က္ မီးမပိတ္မွီ အခုိက္အတန္႔၊ အခန္း ပတ္ပတ္လည္သုိ႔ မ်က္လံုးတခ်က္ ေ၀့ၾကည့္သည္။ ၿပီးမွ ဧည့္ခန္းတြင္းသုိ႔ ထြက္လာသည္။
သူမက ရင္ခြင္ပုိက္ ကေလးငယ္ႏွင့္ မီးဖုိေခ်ာင္ အခန္းက်ဥ္းေလး၏ တံခါး၀တြင္ ရပ္ေနသည္။
သူက ေျပာ၏။ ကေလးကို ငါေခၚသြားမယ္။
နင္ ႐ူးေနလား။
မ႐ူးဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကေလးကို ငါ ေခၚသြားခ်င္တယ္။ သူ႕ပစၥည္းေတြကို ေနာက္မွ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ လာယူခုိင္းလိုက္မယ္။
သူမက ေျပာ၏။ နင္ေနာ္။ ကေလးကို မထိနဲ႔။
ကေလးက စ၍ ငုိေသာေၾကာင့္၊ ကေလး၏ ေခါင္း၌ ပတ္ထားေသာ အႏွီးစကို သူမ ဖယ္လိုက္ရသည္။
သူမက ကေလးအား ၾကည့္ရင္း ႏႈတ္မွ ေရ႐ြတ္၏။ အုိအုိ႔အုိ၊ ကေလးရယ္။
သူက သူမထံ ေရွ႕တုိးလာသည္။
ဘုရားဘုရား၊ ကယ္ေတာ္မူပါ။ သူမက ေျပာရင္း မီးဖုိေခ်ာင္တြင္းသုိ႔ ေျခတလွမ္း ဆုတ္သည္။
ကေလးကို ငါေခၚသြားခ်င္တယ္။
နင့္ကို ထြက္သြားလို႔ ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္။
သူမက မီးဖုိေဘး၊ အေနာက္ဖက္ေထာင့္သုိ႔ လွည့္၍ ကေလးအား တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႕ဖက္ထားသည္။
သုိ႔ေသာ္ သူကလည္း ေရွ႕ဆက္တုိးသည္။ သူ႕လက္အစံုျဖင့္ မီးဖိုထက္မွ ျဖတ္ေက်ာ္လွ်က္ ကေလးအား လွမ္းဆြဲရင္း ေျပာသည္။
ကေလးကို လႊတ္လုိက္စမ္းပါ။
သူမက ေအာ္၏။ နင့္ကို ထြက္သြားလို႔ ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္။ မရဘူးလား။
ကေလးက မ်က္ႏွာျပင္တခုလံုး ရဲရဲနီလွ်က္ သည္းသည္းထန္ထန္ ငုိေလၿပီ။ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ၾကားထဲ မီးဖုိေနာက္၌ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ပန္းအုိးကုိ တုိက္မိ၍ က်ကြဲသည္။
သူက သူမအား နံရံရွိရာဖက္သုိ႔ ေခ်ာင္ပိတ္လွ်က္ သူမ၏ လက္မ်ားကို ဆြဲဖယ္ရန္ ႀကဳိးစားသည္။ ကေလးကို အရယူရန္ ခႏၶာကိုယ္ အားကုိးျဖင့္ သူမကို တြန္းထုတ္သည္။
သူက ေျပာ၏။ ကေလးကို လႊတ္ေနာ္။
သူမက ေျပာ၏။ မလႊတ္ဘူး။ သူမက ထပ္ေျပာ၏။ နင္ ကေလးကို နာေအာင္ မလုပ္နဲ႔ေနာ္။
သူက ေျပာ၏။ ကေလးကို နာေအာင္လုပ္တာ ငါမဟုတ္ဘူး။
မီးဖုိခန္း ျပဴတင္းေပါက္မွ အလင္းေရာင္ မရွိေတာ့ၿပီ။ ေမွာင္လုနီးပါး မျမင္မစမ္း၌ သူမ၏ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္မ်ား ေျပေလွ်ာ့သြားေစဖုိ႔ သူက လက္တဖက္ျဖင့္ အားထုတ္ရင္း၊ က်န္လက္တဖက္ျဖင့္ သည္းသည္းထန္ထန္ ငုိေနေသာ ကေလးကို လက္ေမာင္းရင္းမွ ဆုပ္ကိုင္မိသည္။
သူမ၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ား မခံမရပ္ႏုိင္ ျဖစ္လာသည္။ ကေလးအား ယခုထက္ပုိ၍ ဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္ရန္ အင္အားမရွိေတာ့ၿပီ။
ကယ္ၾကပါဦးရွင့္။ သူမ ေအာ္ဟစ္႐ုန္းကန္ရင္း ကေလးကို လက္လႊတ္လိုက္ရသည္။
သူမအေနျဖင့္ ထိုကေလးအား ရယူပုိင္ဆုိင္လိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကေလး၏ က်န္လက္ေမာင္းတဖက္ကို မွီလုမွီခင္ လွမ္းဆြဲသည္။ ကေလးကို လက္ေကာက္၀တ္မွ မွီေသာ္ တတ္အားသမွ် အေနာက္သုိ႔ ယိမ္းသည္။
သုိ႔ေသာ္ သူကလည္း အေလွ်ာ့မေပး။ ကေလးက သူ႕လက္မွ လြတ္လုလြတ္ခင္၊ မမွီမကမ္း အားကုန္ထုတ္၍ ျပန္ဆြဲသည္။
ထုိနည္းခဏ အျငင္းပြားမႈေပၚ စီရင္ခ်က္က်၏။
Raymond Carver က ၂၀ ရာစုေႏွာင္းပုိင္း အေမရိကန္ စာေပေလာကမွာ ၀တၳဳတုိေတြနဲ႔ ထင္ရွားသူပါ။ သူ႔ကို Minimalist "လုိရင္းတုိရွင္း၊ (သုိ႔) ခ်ိဳးၿခံေခၽြတာ (သုိ႔) အနည္းဆံုး၀ါဒီ"လုိ႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ Raymond Carver ကုိယ္တုိင္က ျငင္းဆန္ပါတယ္။
အင္တာနက္ေပၚမွာ Little Things လို႔ ရွာၾကည့္ပါ။ အလြယ္တကူ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ အထင္ကရ ၀တၳဳတုိေလးပါ။ နားမလည္ရင္ေတာ့ ဘာသာျပန္တဲ့သူ ကၽြန္ေတာ္ညံ့ဖ်င္းလို႔ပဲ။
ဒါထက္ စကားမစပ္၊ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္လိုက္မာန္ပါ တခုခုလုပ္မယ္ႀကံတုိင္း ဒီ၀တၳဳတုိေလးကို သတိရတယ္။)
အေသးအဖြဲေလးမ်ား
သူက အိပ္ခန္းတြင္း၌ အ၀တ္အစားမ်ားကို ခရီးေဆာင္ေသတၱာထဲသုိ႔ ထုိးသိပ္ထည့္ေနခုိက္ တံခါး၀နား သူမ ေရာက္လာသည္။
သူမက ေျပာ၏။ နင္ထြက္သြားလို႔ ၀မ္းမနည္းဘူးဟဲ့။ သိလား။ ငါ ၀မ္းမနည္းဘူး။
သူက သူ႕၏ ပစၥည္းပစၥယမ်ားကိုသာ ခရီးေဆာင္ေသတၱာထဲသုိ႔ ဆက္လက္ေနရာခ်သည္။
သူမက စ၍ ငို၏။ ေခြးေကာင္ရဲ႕။ နင္ထြက္သြားလို႔ ငါ လံုး၀ ၀မ္းမနည္းဘူးဟဲ့။ သိလား။ နင္ အခု၊ ငါ့မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ ေျပာေလ။ ေျပာစမ္းပါဦး။
ထုိ႔ေနာက္ သူမက အိပ္ယာထက္မွ ကေလးဓါတ္ပံုကုိ သတိျပဳမိေသာ္ ေကာက္ယူသိမ္းဆည္းသည္။ သူက သူမကို အၾကည့္၊ သူမက မ်က္ရည္စမ်ားကို သုတ္သည္။ ေနာက္ေၾကာင္းလွည့္၍ ဧည့္ခန္းတြင္းသို႔ မျပန္မွီ သူ႔မ်က္ႏွာအား ေစ့ေစ့ၾကည့္သြားေသးသည္။
သူက ေျပာ၏။ အဲ့ဒါေလးကို ျပန္ယူခဲ့စမ္းပါ။
သူမက ျပန္ေျပာ၏။ နင့္ပစၥည္းေတြ နင္ယူၿပီးသာ ထြက္သြားစမ္းဟဲ့။
သူက အေျဖမေပး။ ခရီးေဆာင္အိပ္ကို ဆြဲပိတ္ၿပီးေသာ္ ကုတ္အက်ၤ ီကို၀တ္လွ်က္ မီးမပိတ္မွီ အခုိက္အတန္႔၊ အခန္း ပတ္ပတ္လည္သုိ႔ မ်က္လံုးတခ်က္ ေ၀့ၾကည့္သည္။ ၿပီးမွ ဧည့္ခန္းတြင္းသုိ႔ ထြက္လာသည္။
သူမက ရင္ခြင္ပုိက္ ကေလးငယ္ႏွင့္ မီးဖုိေခ်ာင္ အခန္းက်ဥ္းေလး၏ တံခါး၀တြင္ ရပ္ေနသည္။
သူက ေျပာ၏။ ကေလးကို ငါေခၚသြားမယ္။
နင္ ႐ူးေနလား။
မ႐ူးဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကေလးကို ငါ ေခၚသြားခ်င္တယ္။ သူ႕ပစၥည္းေတြကို ေနာက္မွ တေယာက္ေယာက္နဲ႔ လာယူခုိင္းလိုက္မယ္။
သူမက ေျပာ၏။ နင္ေနာ္။ ကေလးကို မထိနဲ႔။
ကေလးက စ၍ ငုိေသာေၾကာင့္၊ ကေလး၏ ေခါင္း၌ ပတ္ထားေသာ အႏွီးစကို သူမ ဖယ္လိုက္ရသည္။
သူမက ကေလးအား ၾကည့္ရင္း ႏႈတ္မွ ေရ႐ြတ္၏။ အုိအုိ႔အုိ၊ ကေလးရယ္။
သူက သူမထံ ေရွ႕တုိးလာသည္။
ဘုရားဘုရား၊ ကယ္ေတာ္မူပါ။ သူမက ေျပာရင္း မီးဖုိေခ်ာင္တြင္းသုိ႔ ေျခတလွမ္း ဆုတ္သည္။
ကေလးကို ငါေခၚသြားခ်င္တယ္။
နင့္ကို ထြက္သြားလို႔ ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္။
သူမက မီးဖုိေဘး၊ အေနာက္ဖက္ေထာင့္သုိ႔ လွည့္၍ ကေလးအား တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႕ဖက္ထားသည္။
သုိ႔ေသာ္ သူကလည္း ေရွ႕ဆက္တုိးသည္။ သူ႕လက္အစံုျဖင့္ မီးဖိုထက္မွ ျဖတ္ေက်ာ္လွ်က္ ကေလးအား လွမ္းဆြဲရင္း ေျပာသည္။
ကေလးကို လႊတ္လုိက္စမ္းပါ။
သူမက ေအာ္၏။ နင့္ကို ထြက္သြားလို႔ ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္။ မရဘူးလား။
ကေလးက မ်က္ႏွာျပင္တခုလံုး ရဲရဲနီလွ်က္ သည္းသည္းထန္ထန္ ငုိေလၿပီ။ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ၾကားထဲ မီးဖုိေနာက္၌ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ပန္းအုိးကုိ တုိက္မိ၍ က်ကြဲသည္။
သူက သူမအား နံရံရွိရာဖက္သုိ႔ ေခ်ာင္ပိတ္လွ်က္ သူမ၏ လက္မ်ားကို ဆြဲဖယ္ရန္ ႀကဳိးစားသည္။ ကေလးကို အရယူရန္ ခႏၶာကိုယ္ အားကုိးျဖင့္ သူမကို တြန္းထုတ္သည္။
သူက ေျပာ၏။ ကေလးကို လႊတ္ေနာ္။
သူမက ေျပာ၏။ မလႊတ္ဘူး။ သူမက ထပ္ေျပာ၏။ နင္ ကေလးကို နာေအာင္ မလုပ္နဲ႔ေနာ္။
သူက ေျပာ၏။ ကေလးကို နာေအာင္လုပ္တာ ငါမဟုတ္ဘူး။
မီးဖုိခန္း ျပဴတင္းေပါက္မွ အလင္းေရာင္ မရွိေတာ့ၿပီ။ ေမွာင္လုနီးပါး မျမင္မစမ္း၌ သူမ၏ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္မ်ား ေျပေလွ်ာ့သြားေစဖုိ႔ သူက လက္တဖက္ျဖင့္ အားထုတ္ရင္း၊ က်န္လက္တဖက္ျဖင့္ သည္းသည္းထန္ထန္ ငုိေနေသာ ကေလးကို လက္ေမာင္းရင္းမွ ဆုပ္ကိုင္မိသည္။
သူမ၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ား မခံမရပ္ႏုိင္ ျဖစ္လာသည္။ ကေလးအား ယခုထက္ပုိ၍ ဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္ရန္ အင္အားမရွိေတာ့ၿပီ။
ကယ္ၾကပါဦးရွင့္။ သူမ ေအာ္ဟစ္႐ုန္းကန္ရင္း ကေလးကို လက္လႊတ္လိုက္ရသည္။
သူမအေနျဖင့္ ထိုကေလးအား ရယူပုိင္ဆုိင္လိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကေလး၏ က်န္လက္ေမာင္းတဖက္ကို မွီလုမွီခင္ လွမ္းဆြဲသည္။ ကေလးကို လက္ေကာက္၀တ္မွ မွီေသာ္ တတ္အားသမွ် အေနာက္သုိ႔ ယိမ္းသည္။
သုိ႔ေသာ္ သူကလည္း အေလွ်ာ့မေပး။ ကေလးက သူ႕လက္မွ လြတ္လုလြတ္ခင္၊ မမွီမကမ္း အားကုန္ထုတ္၍ ျပန္ဆြဲသည္။
ထုိနည္းခဏ အျငင္းပြားမႈေပၚ စီရင္ခ်က္က်၏။
