ေမတၱာလက္နဲ႔ လဖက္ရည္

(SomwhereinAK) Flickr.com

ကုတင္ေပၚမွာ ဆံပင္ေတြ က်ဳိးတုိးက်ဲတဲ၊ မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္နဲ႔ လူနာတေယာက္ကို ေတြ႔တယ္။ ေဖ်ာ့ေတာ့က်ဳံလွီတဲ့ သူ႔တကိုယ္လံုး အျဖဴေရာင္ အိပ္ယာခင္းနဲ႔ ေစာင္ေတြၾကားထဲ ေပ်ာက္ေနတယ္။ ႐ိုးတြင္းျခင္ဆီ အစားထိုးကုသခံထားရတဲ့ `လူကီးမီးယား´ေ၀ဒနာသည္တေယာက္မွန္း ကၽြန္မသိၿပီးသားပါ။

အခန္းထဲ ခပ္ဖြဖြနင္းၿပီး ၀င္တယ္။ `ဟယ္လို။ Mr. Jensen လားရွင္။ ကၽြန္မနာမည္ Hanne ။ တာ၀န္က် သူနာျပဳပါ´လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မိတ္ဆက္လိုက္တယ္။

သူက ေခါင္းညိတ္ျပ႐ံုပဲ။ မ်က္လံုးေတြကို မိွတ္ထားတယ္။ ကၽြန္မလည္း လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္အတုိင္း သူ႔ရဲ႕ေဆးမွတ္တမ္းကို စစ္တယ္။ `စြပ္ျပဳတ္ေလးနည္းနည္းေလာက္ ေသာက္ပါဦးလား´လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။

သူက ေခါင္းကုိပဲ တြင္တြင္ယမ္းတယ္။ `ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ပါရေစဗ်ာ´တဲ့။

သိပ္မၾကာဘူး။ သူ႔ကို ေဆးတုိက္ဖို႔ တေခါက္ျပန္ေရာက္တယ္။ သူ႔ပံုစံက ေဆးတလံုးျခင္းစီကို မနည္းအားယူၿပီး မ်ဳိခ်ေနရပံုပဲ။ ၿပီးေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ ျပန္လွဲေနတယ္။ သတင္းစာဖတ္ျပရမလားလို႔လည္း ေမးပါေသးတယ္။ သူ႔ွဆီက စကားျပန္မရဘူး။

ဒီလူကို ၾကည့္ရတာ အရမ္းစိတ္ပ်က္အားငယ္ေနပုံပဲ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအားလံုးကို အ႐ံႈးေပးလိုက္ပံုေပၚတယ္။ ကၽြန္မလည္း ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ဘူး။

မီးဖိုခန္းထဲမွာ လဖက္ရည္သြားေသာက္တယ္။ ခရားကိုင္ၿပီး လဖက္ရည္ငွဲ႔ေနတုန္း ႐ုတ္တရက္အႀကံရတယ္။ ဒါနဲ႔ လဖက္ရည္ခရားရယ္၊ ေပါင္မုန္႔မီးကင္ေလးေတြရယ္၊ ခြက္ႏွစ္လံုးကိုပါ တြန္းလွည္းေပၚ ေကာက္တင္ၿပီး သူ႔အခန္းဆီ ျပန္လာလိုက္တယ္။

`ကၽြန္မ ဒီအခန္းထဲ လဖက္ရည္ေသာက္လို႔ ရမလားရွင္။ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနမွာ စိုးလို႔ပါ´လို႔ ခြင့္ေတာင္းလိုက္တယ္။ `ကၽြန္မ တီဗီသတင္းေလးလည္း ၾကည့္ခ်င္လု႔ိပါ´။

`ရပါတယ္ဗ်ာ´ တဲ့။

ကၽြန္မတီဗီကို ဖြင့္တယ္။ သတင္းၾကည့္ေနတုန္း သတိထားမိေတာ့ သူလည္း သတင္းၾကည့္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း စကားစၾကည့္တယ္။

`ကၽြန္မ ခြက္တလံုး အပိုယူလာတယ္။ လဖက္ရည္ေလး နည္းနည္းေလာက္ ေသာက္ၾကည့္ပါလား´။

`နည္းနည္းေတာ့ ေသာက္ၾကည့္မယ္ဗ်ာ´ တဲ့။

ကၽြန္မတုိ႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ စကားမေျပာျဖစ္ဘူး။ သတိရလို႔ လွည့္အၾကည့္ ကၽြန္မကို ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ကၽြန္မ ျပန္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သူေမးတယ္။ `နက္ျဖန္ေရာ လာဦးမလား´။

ကၽြန္မ ၿပံဳးမိတယ္။ `လာရမွာေပါ့ရွင္။ ရွင္ ကၽြန္မနဲ႔အတူ လဖက္ရည္ေသာက္မယ္ ဆုိရင္ေပါ့´။

`ေကာင္းလုိက္တာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္မွာေပါ့´။

ေနာက္ေန႔ညမွာ သူ လဖက္ရည္ႏွစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ေပါင္မုန္႔မီးကင္တခ်ပ္စားတယ္။ တလလံုး သူ႔ပါးစပ္နဲ႔ ပထမဆံုး၀ါးစားတဲ့ အစာပါ။

တတိယညေရာက္ေတာ့ သူ႔ဇနီးနဲ႔ ကေလးေတြအေၾကာင္း စေျပာတယ္။ စူပါမတ္ကက္တခုမွာ မန္ေနဂ်ာအျဖစ္နဲ႔ က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့ သူဘ၀အေၾကာင္း ေျပာလိုက္တာ စီကာပတ္ကံုးပဲ။ သူ႔ေနရပ္က အခုေဆး႐ံုနဲ႔လွမ္းလို႔ မိသားစု၀င္ေတြအေနနဲ႔ အခ်ိန္ျပည့္လာၿပီး မျပဳစုႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းလည္း ေျပာတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူေနတဲ့ ၿမိဳ႕က ကၽြန္မရဲ႕ေမြးရပ္ဇာတိ ျဖစ္ေနတယ္။

စတုတၳည အေရာက္မွာ သူကုတင္ေအာက္ကို ဆင္းႏုိင္ၿပီ။ အခန္းထဲက ခံုေလးတလံုးေပၚထုိင္ၿပီး စကားေတြအမ်ားႀကီး ေျပာျဖစ္တယ္။

ရက္ေတြ သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး။ Mr. Jensen တေယာက္ ေဆး႐ံုက ဆင္းခြင့္ရတယ္။ သူ႔အိမ္မွာပဲ ျပန္နားလို႔ရေလာက္ေအာင္ က်န္းမာေရးေကာင္းလာၿပီေလ။

ေနာက္ထပ္ေလးလေလာက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဇာတိၿမိဳ႕ကို ျပန္ၿပီး မိဘေတြဆီသြားလည္တယ္။ ေစ်း၀ယ္ေနတုန္း ႐ုတ္တရက္ အားရပါးရ ႏႈတ္ဆက္သံၾကားတယ္။

`Hanne ။ ခင္ဗ်ားကို ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာလိုက္တာဗ်ာ´။

ကၽြန္မ႐ုတ္တရက္ မမွတ္မိဘူး။ မွတ္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မအရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္။ ကိုယ့္မ်က္စိကိုယ္ေတာင္ မယံုႏုိင္စရာ။ Mr. Jensen ပါလား။ သူမွ သူအစစ္ပဲ။ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ လူတေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ျပန္ေတြ႔တာ။ သူ ကၽြန္မကုိ ၀မ္းသာအားရေျပးဖက္တယ္။ သူဇနီးနဲ႔လည္း မိတ္ဆက္ေပးတယ္။

`ကိုယ္ အၿမဲေျပာတဲ့ Hanne ဆုိတာ သူေလ´။

ဒီထက္ပိုၿပီး သူထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာသြားတဲ့ စကားေလးတခြန္းကို ကၽြန္မတသက္လံုး ေမ့ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။

`သူေပါ့။ ကိုယ့္အသက္ကို လဖက္ရည္တခြက္နဲ႔ ကယ္ခဲ့တာ´တဲ့။

(RD ထဲက Tea and Sympathy ဆုိတဲ့ Story ေလးကို ဘာသာျပန္ၾကည့္တာပါ။)