ခပ္မြဲမြဲပဲ ေကၽြးခ်င္တယ္

(burnt suger) Flickr.com

အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ ဟင္းပြဲအမယ္ေပါင္းစံုနဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္စရာေတြ ပိုမ်ားလာတုိင္း မဆန္႔မၿပဲပိုစားျဖစ္တယ္။ ဥပမာ `ဘူေဖး´လိုေပါ့။

`အီလီႏြိဳက္´နဲ႔ `ပင္ဆီေဗးနီးယား´ တကၠသိုလ္ေတြက သုေတသနတခုရဲ႕ အဆုိအရ ဟင္းပြဲေတြကို ခင္းက်င္းျပင္ဆင္တဲ့ ေနရာမွာ အနံ႔အရသာထက္ အေရာင္အဆင္းက ပိုၿပီး အဓိကက်တယ္။ သုေတသနပညာရွင္ `ဘာဘရာခန္း´က လူေတြကို အုပ္စုခြဲၿပီး အေရာင္အဆင္းမတူတဲ့ `ဂ်ယ္လီ´ (၈)မ်ဳိးကို ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႔ေကၽြးၿပီး စမ္းသပ္တယ္။ ပထမအႀကိမ္ ပန္းကန္လံုးတခုထဲ အေရာင္မတူတဲ့ `ဂ်ယ္လီ´ေတြကို တမ်ဳိးစီခြဲၿပီး ထည့္ေကၽြးတယ္။ ဘာမွ မထူးဘူး။

ဒုတိယအႀကိမ္ အဲဒီ့ပန္းကန္လံုးထဲမွာပဲ အေရာင္မတူတဲ့ `ဂ်ယ္လီ´ (၈)မ်ဳိးလံုးကို ေရာသမေမႊၿပီး ထပ္ေကၽြးၾကည့္ေတာ့ ပထမအႀကိမ္ကထက္ (၂)ဆမက ပိုစားၾကတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။ အေရာင္အဆင္းက လူေတြရဲ႕အာ႐ံုကို လွည့္စားတယ္။ ေ႐ြးခ်ယ္ခ်င္စရာေတြ ေပါင္းစံုနဲ႔ ျမည္းစမ္းၾကည့္လိုစိတ္ေတြကို အေတာမသတ္ျဖစ္ေစတယ္။

ကိုယ္အေလးခ်ိန္က်ေအာင္ ႀကိဳးစားေနသူေတြအတြက္ အိမ္ထမင္းအိမ္ဟင္းက အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ တကယ္လို႔ မျဖစ္မေန ဆုိင္မွာ ၀ယ္စားျဖစ္ၿပီဆုိရင္လည္း ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ဟင္းပြဲ တမယ္ေကာင္းကိုပဲ မွာစားဖို႔ အႀကံေပးပါရေစ။ ဥပမာ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ထမင္းေပါင္း စသျဖင့္ေပါ့။ အေရာင္အဆင္းျပည့္ုစံုတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို ႀကံဳတုိင္း သတိ၀ိရိနဲ႔ ဆင္ျခင္ပါ။ သတင္းစာစကၠဴကို ရရာျဖန္႔ခင္းၿပီး ဘတ္ကက္ပံုးထဲ ျဖစ္သလိုထည့္ေကၽြးတဲ့ လူေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ပါနဲ႔။ ေမတၱာေရွ႕ထားၿပီး ေကၽြးတယ္လို႔ သေဘာထားဖုိ႔ တုိက္တြန္းရင္း ... ။

ေတာင္ေတြးေျမာက္ေရး - ေပါ့ေပါ့ပါးပါး

ဧၿပီလ ကုန္ၿပီးျခင္းသကာလ ေမလထဲကို ေရာက္ပါၿပီ။ အတိအက်ေျပာရရင္ ဒီေန႔ ေမလ (၂)ရက္ေန႔၊ စေနေန႔ေပါ့။

ခက္တာက ၿပီးခဲ့တဲ့ ဧၿပီလ တလလံုး ဘာမွဟုတ္တိပတ္တိ မေရးျဖစ္ဘူး။ သိပ္အလုပ္မ်ားလု႔ိလားတဲ့။ မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိ၊ ေတာင္စဥ္ေရရာမရ အာ႐ံုမ်ားေနတာပါ။ ဧၿပီလ ဆုိတာကလည္း သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ သႀကၤန္ေကာင္းမႈ အေၾကာင္းျပဳၿပီး အေပ်ာ္ဖက္ပဲ စိတ္ေရာက္ေနတယ္။ သႀကၤန္မတုိင္ခင္ ျပင္ဆင္တာက တမ်ဳိး၊ သႀကၤန္ၿပီးေတာ့ စၿမံဳျပန္တာက တဖံုေပါ့။ ဘာမွကို အလုပ္မျဖစ္ဘူး။

ဒီၾကားထဲ ပင္လယ္ေရေအာက္ ၾကမ္းျပင္က အလင္းဖန္မွ်င္လိုင္းႀကီးကို ျပဳျပင္ေနတယ္ ဆိုလား။ ကိုယ္တုိင္က ဂဂနနမသိတဲ့ေနာက္ သူမ်ားေျပာသမွ် ယံုရတာပဲ။ ကိုးနတ္ရွင္ကေတာ့ သံုးစားမရတာ ေသခ်ာတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဆုိတာ ေ၀လာေ၀း၊ ဂ်ီေမးလ္ေတာင္ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ရယ္။

ဒါေတြကလည္း အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြပါေလ။ ေရးခ်င္လို႔ ျဖစ္ေအာင္ေရးရင္ ျဖစ္တာပဲ။ ထားပါေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ ပုိ႔စ္တခုျဖစ္ေအာင္တင္မွ ေတာ္ေခ်မယ္။

ေခတ္ကာလအေျခအေနကလည္း သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ ဆားခ်က္ရင္ ငန္မယ္။ ေရထိုးရင္ အခ်ိန္စီးမယ္။ ဒီေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေပါ့။ လူဆုိတာ ငယ္တုန္း႐ြယ္တုန္းမွာ တိမ္ေတြလို ေပါ့ပါးၿပီး အသက္အ႐ြယ္ရလာတာနဲ႔အမွ် ႏွင္းပြင့္ေလးေတြလို ျဖဴစင္သင့္တယ္တဲ့။ ၾကားဖူးနား၀ တ႐ုတ္စကားပံုတခုပါ။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတြး၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေရး၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးၿပံဳးတဲ့။ ဘယ္သူ႔စကားလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အေတာ္ႀကိဳက္တယ္။ ခက္တာက တခါတေလ အေပါ့လြန္ၿပီး ေပါ့ပ်က္ပ်က္ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အားလံုးကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ေတြးၿပီး မေလးမစား ကပ်က္ကေခ်ာ္ျဖစ္လုပ္မိတာမ်ိဳးေပါ့။

ဒါ့ထက္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေျပာသလို ေပါ့လွ်ံလွ်ံဆိုတာလည္း ရွိေသးတယ္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ္ လုပ္သမွ် အဟုတ္ႀကီးထင္ၿပီး လိုရင္းမေရာက္တယ္ကို မရွိဘူး။ လွ်ံထြက္ေနတာမ်ဳိးပဲ။ အေလအလြင့္ သိပ္မ်ားတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျဖစ္လို႔ျဖစ္မွန္းမသိ အားလံုးကုိ ပိတ္ၿပီးစဥ္းစားရင္ ပိုဆုိးတယ္။ အေတြးအေခၚအယူအဆ၊ အႀကံဥာဏ္ေကာင္းေတြ ဘာမွအသစ္ထပ္ထည့္လို႔ မရေတာ့ဘူး။

ကဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေရး၊ ပို႔စ္တခုျဖစ္သြားျပန္ၿပီ။